ΕΠΤΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑ
Lorem ipsum dolor sit amet, sic genero nomine Piscatore mihi.
Τελικά μας εμπαίζουν ή όχι οι Σκοπιανοί;
Άρθρο γνώμης
(Ένα σχόλιο ουσίας για τη Ρηματική Διακοίνωσή τους)
Του Χρήστου Γκουγκουρέλα
Δικηγόρου
Στη ρηματική διακοίνωση της γειτονικής Δημοκρατίας, με βάση την οποία το Υπουργείο Εξωτερικών της ενημέρωνε την ελληνική πλευρά για την ολοκλήρωση των προβλεπόμενων στη Συμφωνία των Πρεσπών συνταγματικών αλλαγών στα Σκόπια, διευκρινιζόταν προς αυτήν ότι σύμφωνα με το γράμμα και το πνεύμα της Συμφωνίας των Πρεσπών νοείται ότι ο όρος ‘‘ιθαγένεια’’ (the term nationality) των πολιτών του κράτους αυτού, που ορίζεται ως «Μακεδονική/πολίτης της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας’’ αναφέρεται μόνο στην ιθαγένεια/υπηκοότητα (citizenship) και δεν προσδιορίζει ή προκαθορίζει την εθνοτική ένταξη/εθνότητα (ethnic affiliation/ethnicity).
Η ρηματική διακοίνωση της όμορης Δημοκρατίας διακρίνει την ιθαγένεια από την εθνότητα, συνταυτίζοντας ουσιαστικά την πρώτη με την υπηκοότητα, και τονίζει ότι προσυπογράψαμε ως Ελλάδα με τη Συμφωνία των Πρεσπών ότι μόνο η ιθαγένεια των πολιτών της Δημοκρατίας αυτής νοείται ‘‘μακεδονική’’. Με αυτόν τον τρόπο καθησυχάζει, υποτίθεται, τις αντιδράσεις και αίρει τους προβληματισμούς της ελληνικής πλευράς επί του ισχυρισμού ότι η Ελλάδα με τη Συμφωνία των Πρεσπών αναγνωρίζει μακεδονικό έθνος.
Το περιεχόμενο της ρηματικής διακοίνωσης έχει νομική βάση και δικαιοπολιτικό θεμέλιο το άρθρο 2 της Σύμβασης του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Ιθαγένεια (Convention Europeenne sur la Nationalite), την οποία η γειτονική Δημοκρατία έχει συνυπογράψει και ενσωματώσει στην εσωτερική έννομη τάξη της. Σύμφωνα με το άρθρο αυτό η «ιθαγένεια» είναι ο νομικός δεσμός που συνδέει το άτομο με το Κράτος και δεν αποτελεί ένδειξη της εθνικής καταγωγής του». Συνεπώς, είναι δυνατόν και εννοιολογικά και νομικά και υπό το πρίσμα της διεθνούς τάξης να υφίσταται και να διαπιστώνεται διακριτότητα μεταξύ των δύο άνω κρίσιμων εννοιών (ιθαγένειας και εθνότητας).
Και τούτο είναι αληθές. Αν και στη διεθνή πρακτική, στον πολιτικό βίο και την πολιτική πραγματικότητα των Κρατών και στη νομική θεωρία (βιβλιογραφία) οι έννοιες ιθαγένεια (citizenship ή nationality) και εθνότητα (nationality) πολλές φορές αλληλοεπικαλύπτονται, συμφύρονται ή αναγνωρίζονται ως ταυτόσημες, η ιθαγένεια και η εθνότητα κάποιες φορές όντως δεν συμπίπτουν.
Για να το εννοήσουμε όμως αυτό θα πρέπει πρώτα να προσδιορίσουμε, έστω κατά τα στοιχειώδη και αδρομερώς, το νοηματικό φορτίο των δύο αυτών όρων:
Ιθαγένεια είναι η δημοσίου και αναγκαστικού Δικαίου (ius cogens) έννομη σχέση και πολιτική διασύνδεση ενός συντεταγμένου Κράτους με τους πολίτες του. Κάθε Κράτος στο πλαίσιο της αυτοκυριαρχίας του έχει το δικαίωμα να αυτοπροσδιορίζει τις προϋποθέσεις κτήσης ιθαγένειας των πολιτών του, κάθε δε άνθρωπος αποκτά ιθαγένεια από τη στιγμή που γεννιέται είτε με βάση την ιθαγένεια των γονέων του (δίκαιο αίματος – ius sanguinis) είτε με βάση τον τόπο γέννησης του (δίκαιο του εδάφους – ius soli) καθότι σύμφωνα και με το άρθρο 15 της Οικουμενικής Διακήρυξης του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (UDHR) ‘‘καθένας δικαιούται να έχει μια ιθαγένεια’’.
Στο εσωτερικό Δίκαιο μιας Χώρας η ιθαγένεια διαδραματίζει κομβικό ρόλο τόσο ως προς τα αστικά δικαιώματα (ικανότητα δικαίου και δικαιοπραξίας) όσο και ως προς τα πολιτικά δικαιώματα των ατόμων που ζουν σε κάθε συγκεκριμένη Χώρα, συνιστά δε εκείνο το καθοριστικό νομικό κριτήριο για την εφαρμογή του πλέγματος του εγχώριου δικαίου και των κανόνων του ιδιωτικού διεθνούς δικαίου στα άτομα αυτά.
Από την άλλη, Έθνος ή Εθνότητα είναι ένα σύνολο ανθρώπων με κοινά χαρακτηριστικά ή γνωρίσματα, μόνιμα, ‘‘ενσωματωμένα’’ και ‘‘ανθεκτικά’’ σε δεδομένο Χωρόχρονο, που όλα μαζί συγκερασμένα προσδίδουν στο σύνολο αυτό συγκεκριμένη εθνοτική ταυτότητα. Συνεπώς, η φυλή, η γλώσσα, το θρήσκευμα, η ανά τους αιώνες κοινή ιστορική διαδρομή, ο Πολιτισμός και η πολιτιστική κληρονομιά, οι γεωγραφικές διασυνδέσεις και οι καταγωγικές ομοιότητες δημιουργούν εν είδει αθροιστικού αποτελέσματος τη λεγόμενη ‘‘ειδοποιό διαφορά’’ αυτού του ορισμένου συνόλου ανθρώπων (έθνους) έναντι άλλων συνόλων (εθνών) και σμιλεύουν διαχρονικά την αποκαλούμενη ‘‘συλλογική εθνική συνείδηση’’ των μελών που ανήκουν στο σύνολο αυτό.
Έχοντας κατά νου τα παραπάνω, είναι νοητικά ψηλαφητή η σε κάποιες περιπτώσεις διάκριση των δύο επίμαχων εννοιών. Όλοι εμείς που γεννηθήκαμε στην Ελλάδα ή στο Εξωτερικό από Έλληνες γονείς και κατά βάση ζούμε εδώ είμαστε και Έλληνες υπήκοοι (άλλως έχουμε την ‘‘ελληνική ιθαγένεια’’) και ανήκοντες στο ‘‘Ελληνικό Έθνος’’. Κάποιοι, ωστόσο, από εμάς που έχουν μεταναστεύσει και ζουν επί χρόνια στο Εξωτερικό, εφόσον πληρούν τις προϋποθέσεις του Δικαίου του Κράτους στο οποίο ζουν, μπορεί να δικαιούνται να αποκτήσουν ή βεβαίως να έχουν ήδη αποκτήσει (δια πολιτογράφησης) και την ιθαγένεια/υπηκοότητα του Κράτους αυτού, χωρίς όμως ποτέ να πάψουν να είναι Έλληνες (ανήκοντες στο Ελληνικό Έθνος). Συνεπώς, στη δεύτερη αυτή περίπτωση η ιθαγένεια/υπηκοότητά τους και η εθνότητα τους μπορεί και να διαφοροποιούνται.
Για να εννοηθεί καλύτερα (ακόμα και από τους λιγότερο σχετικούς με το ζήτημα) αυτή η κατά περιπτώσεις διαφοροποίηση των δύο εννοιών φέρω δύο ακόμα παραδείγματα: Α. Οι Κύπριοι είναι συμπατριώτες μας. Ο Κύπριος, επομένως, που γεννιέται από Κύπριους γονείς ανήκει στην ελληνική εθνότητα (είναι αναμφισβήτητα Έλληνας), η ιθαγένεια/υπηκοότητα του όμως δεν είναι ‘‘ελληνική’’ αλλά κυπριακή φυσικά, διότι η ελληνική συλλογικότητα που ζει στην Κύπρο έχει οργανωθεί συνταγματικά και πολιτειακά σε ιδιαίτερο και αυτόνομο Κράτος, την Κυπριακή Δημοκρατία. Β. Οι Κούρδοι είναι παγκόσμια αναγνωρισμένο ότι αποτελούν διακριτό έθνος. Δεν έχουν σχηματίσει ποτέ όμως για ορισμένους ιστορικο-πολιτικούς λόγους δική τους πολιτειακή δομή. Ζουν κυρίως στην Τουρκία και το Ιράν, λιγότεροι στο Ιράκ και στη Συρία και άλλοι απ’ αυτούς σε διάφορα Κράτη του Πλανήτη. Ο Κούρδος, λοιπόν, που γεννιέται από Κούρδους γονείς επί παραδείγματι στο Diyarbakir της Τουρκίας ανήκει στην Κουρδική Εθνότητα, έχει όμως την Τουρκική ιθαγένεια/ υπηκοότητα. Αντιστοίχως, ο Κούρδος που κατά τα παραπάνω γεννιέται στην Tabriz του Ιράν, ανήκει και αυτός στο Κουρδικό Έθνος, αλλά φέρει την ιρανική ιθαγένεια.
Η όμορη Δημοκρατία, λοιπόν, καλώς επικαλέστηκε καταρχήν την κατοχυρωμένη και στην Ευρωπαϊκή Σύμβαση περί Ιθαγένειας κατά περίπτωση διακριτότητα των δύο άνω εννοιών. Όμως είναι εξόφθαλμο ότι έκανε τη… ‘‘μισή δουλειά’’ με τη ρηματική της διακοίνωση. Αν η ιθαγένεια/ υπηκοότητα των πολιτών της είναι ‘‘μακεδονική’’, χωρίς ο όρος αυτός (‘‘μακεδονική’’) να παραπέμπει στις εθνικές ρίζες ή καταγωγικές καταβολές του λαού που ζει στο όμορο Κράτος, τότε η Κυβέρνηση των Σκοπίων θα έπρεπε να μας δηλώσει και ‘‘αποκαλύψει’’ ποια είναι και πως αποκαλούν την Εθνότητα τους οι άνθρωποι αυτοί. Είναι, λένε οι Σκοπιανοί, μόνο κατ’ ιθαγένεια/υπηκοότητα ‘‘Μακεδόνες’’. Τότε ποια είναι η εθνότητα τους; ‘‘Μακεδονική’’ κι αυτή, όπως η υπηκοότητα, ή κάτι άλλο;;;
Καθίσταται έτσι η ρηματική διακοίνωση της γειτονικής Δημοκρατίας ένα μεν τυπολογικά και νομικά έγκυρο, κατά τη Σύμβαση της Βιέννης περί του Δικαίου των Διεθνών Συνθηκών (23-5-1969), διάβημα, αλλά συνιστά in essence λειψό και ατελέσφορο ερμηνευτικό εργαλείο.
Παρά ταύτα, βοερή απάντηση στο άνω ερώτημα (περί συνομολογήσεως ή μη στη Συμφωνία των Πρεσπών και από την υπογράψασα ελληνική πλευρά της υπάρξεως ‘‘μακεδονικού έθνους’’) δίδει το ίδιο το κείμενο της Συμφωνίας και το Σύνταγμα των Σκοπίων. Η συνδυαστική συστηματική και τελολογική ερμηνεία των άρθρων 7 της Συμφωνίας των Πρεσπών και του μη τροποποιηθέντος άρθρου 36 του Συντάγματος των Σκοπίων φανερώνουν και στον πιο αδαή την απτή πραγματικότητα: Στο άρθρο 7 ορίζεται ότι με τους όρους ‘‘Μακεδονία’’ και ‘‘Μακεδονικός’’ θα περιγράφονται η επικράτεια, η γλώσσα και ο πληθυσμός του όμορου κράτους και τα χαρακτηριστικά του, με τη δική του Ιστορία, Πολιτισμό και Κληρονομιά, δηλαδή με χαρακτηριστικά που παραπέμπουν άμεσα και δηλωτικά στο εννοιολογικό περιεχόμενο του όρου ‘‘έθνους’’. Στο δε άρθρο 36 του Συντάγματος τους, γίνεται λόγος, και εμείς το αποδεχθήκαμε, για αντι-φασιστικούς, εθνικούς, μακεδονικούς, απελευθερωτικούς πολέμους και για μακεδονική εθνική πολιτεία. Κατά συνέπεια, με τη Συμφωνία των Πρεσπών, συνυπογράψαμε αναμφισβήτητα για την ύπαρξη και μακεδονικού έθνους και ό,τι και να αναφέρεται στην πρόσφατη ρηματική διακοίνωση από το έτερο Μέρος ενέχει πρόθεση παραπλάνησης και ‘‘αφελούς καθησυχασμού’’ της ευρείας μάζας του ελληνικού λαού, κυρίως όλων ημών, των Μακεδόνων.
Για αυτό, λοιπόν, δεν πρέπει να κυρωθεί ούτε ποτέ να ισχύσει η Συμφωνία των Πρεσπών. Γιατί κατασκευάζει, κατοχυρώνει και επιβάλλει, και με την υπογραφή της Ελλάδας, την ύπαρξη (και) ‘‘μακεδονικού έθνους’’, πέραν της αναγνωρίσεως ‘‘μακεδονικής ιθαγένειας’’ στους κατοίκους της γειτονικής Δημοκρατίας. Ενός έθνους που όχι μόνο δεν υπήρξε ποτέ ιστορικά, αλλά και που ούτε οι ίδιοι οι Σκοπιανοί είχαν ‘‘βαφτίσει’’ ποτέ τους ως τέτοιο (ως ‘‘μακεδονικό’’ δηλαδή). Στη Συμφωνία-Πλαίσιο της Οχρίδας (Ohrid Framework Agreement, 13-08-2001), κατά τη συμφιλίωση των Σλάβων με τους Αλβανούς, προκειμένου να μην κυριολεκτικά διαλυθεί το όμορο Κράτος, οι ίδιοι τους δήλωναν ως ‘‘πολυεθνικοί’’ και επ’ ουδενί ακραιφνώς, αμιγώς και αναντίρρητα ‘‘Μακεδόνες’’ (αρ. 1.3. The multi-ethnic character of Macedonia's society must be preserved and reflected in public life). Επομένως, εμείς, οι Έλληνες, με την ανιστόρητη και προκλητική Κυβέρνηση μας, ‘‘χαρίσαμε’’ με μια Συμφωνία διεπόμενη από το διεθνές δίκαιο και υπό καταχώρηση στον ΟΗΕ μια εθνότητα στους γείτονες μας, τη ‘‘μακεδονική’’, που ούτε ποτέ είχαν, ούτε ποτέ φαντάζονταν ότι θα τους αναγνωρίζαμε. Αντιλαμβάνεσθε το μέγεθος της ιστορικής αλλοίωσης και εθνικής μειοδοσίας; Ή πρέπει να γράψω και άλλα για να σας πείσω;…
Τέτοια ώρα... τέτοια λόγια 28012019
Πώς τα φέρνει καμιά φορά η ζωή… Την Παρασκευή, 26 Ιανουαρίου 2019, αντί να γιορτάζουμε τον 4ο χρόνο της “Πρώτης Φορά Αριστερά” (ΠΦΑ), ρίχναμε “μαύρο δάκρυ” (και κάποιοι άλλοι πέτρες και καδρόνια) για τη Συμφωνία των Πρεσπών, που τελικά υπερψήφισε η Βουλή.
Την ίδια μέρα (για την ακρίβεια τη νύχτα) η ΝΟΔΕ Πιερίας πραγματοποιούσε την ετήσια συνεστίαση της, η οποία τελικώς διεξήχθη κανονικά, παρά τις προσπάθειες “πρωτοκλασάτων” μελών την να ακυρώσουν την εκδήλωση λόγω… πένθους.
Η αλήθεια είναι ότι η συγκεκριμένη εκδήλωση δεν είχε σχέση με αντίστοιχες προηγούμενων ετών, αφού μπορεί να περιελάμβανε ομιλίες πολιτικών (Νίκος Δένδιας και Γιάννης Κεφαλογιάννης), αλλά δεν είχε μπουζούκιια και άλλα λαϊκά όργανα.
Το εντυπωσιακό ήταν, πέραν των “off the rec” καταγγελιών περί προσπάθειας σαμποταρίσματος της εκδήλωσης ακόμα και από… «πρωτοκλασάτα” στελέχη της ΝΟΔΕ, πως λίγο έλειψε να δημιουργηθεί επεισόδιο για το ποια κυρία θα δώσει την ανθοδέσμη στον Δένδια!
Δεν θα σας πω ποιες ήταν, αλλά η μία είναι η συνήθης ύποπτη στο να δημιουργεί (τουλάχιστον) αναστάτωση με την συμπεριφορά της σε εκδηλώσεις της ΝΟΔΕ… Θα ήταν πραγματικά είδηση, αν δεν πρωταγωνιστούσε σε ένα (έστω πολύ μικρό) επεισόδιο…
Συνεδριάζει αύριο το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Δίου-Ολύμπου, το οποίο παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Όχι επειδή έχει αμάν και ντε, σημαντικά θέματα, αλλά κυρίως λόγω των συσχετισμών που έχουν δημιουργηθεί μετά τις αποχωρήσεις δημοτικών συμβούλων από την παράταξη της πλειοψηφίας.
Όποιος επιθυμεί να δει τι θα επακολουθήσει και σε άλλους δήμους μετά τις δημοτικές εκλογές του προσεχούς Μάη, μπορεί να παρακολουθήσει μια συνεδρίαση στο Δήμο Δίου-Ολύμπου…
Έζησα από κοντά τα επεισόδια που διαδραματίστηκαν την Πέμπτη και την Παρασκευή, κοντά στο σπίτι της κ. Σκούφα, με την οποία τυχγάνει να είμαστε και γειτονιά…
Νομίζω κάποια στιγμή θα ξεχάσω και τον πετροπόλεμο και τα χημικά και όλα τα άλλα που συνέβησαν και που μέχρι πρόσφατα τα βλέπαμε μόνο στην τηλεόραση… Αυτό όμως που δεν θα ξεχάσω, είναι το βλέμμα ενός συλληφθέντα πιτσιρικά (δεν μπορεί να ήταν πάνω από 14!) παιρνώντας από μπροστά μου! Πιο τρομαγμένο και απεγνωσμένο βλέμμα δεν έχω ξαναδεί… Κάποιοι πρέπει να λογοδοτήσουν σ’ αυτά τα παιδιά...
Και κάτι τελευταίο. 20 (και βάλε) χρόνια που ασχολούμαι με το ρεπορτάζ στην Πιερία, έχω καλύψει άπειρες εκδηλώσεις διαμαρτυρίας (από αγροτικές και μαθητικές έως αθλητικές και συνδικαλιστικές). Ποτέ δεν είδα στην Κατερίνη διαμαρτυρόμενους να πετούν πέτρες και να κονταροχτυπιούνται με αστυνομικές δυνάμεις, όπως ποτέ άλλωτε δεν είδα αστυνομικούς να κάνουν χρήση χημικών για να διαλύσουν μια διαδήλωση…
Και όλα αυτά, ανήμερα της συμπλήρωσης 4 χρόνων, από την άνοδο στην εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ! Δεν περιγράφω άλλο!
Σκηνές ντροπής και βίας
Πετροπόλεμος, χημικά και συλλήψεις έξω από το σπίτι της κ. Σκούφα στην Κατερίνη
Πρωτόγνωρες στιγμές (και σκηνές) έζησαν οι Κατερινιώτες την Πέμπτη και την Παρασκευή το βράδυ, από “οργισμένο” πλήθος το οποίο μετέτρεψε σε πεδίο μάχης τη συμβολή των οδών Ξάνθου και Τερζοπούλου στην Κατερίνη, επιχειρώντας να φτάσουν στο σπίτι της βουλευτού Μπέττυς Σκούφα.
Ομάδα διαμαρτυρόμενων κουκουκουλοφόρων επί δύο βράδια, έβαλαν φωτιά σε κάδους, πέταξαν πέτρες και προσπαθούσαν να προσεγγίσουν το σπίτι της βουλευτού (που απουσίαζε στην Αθήνα) με σκοπό να εκφοβίσουν τους δικούς της ανθρώπους.
Οι άνδρες των ΜΑΤ, απάντησαν με χημικά κάθε φορά που οι "διαμαρτυρόμενοι" επιχειρούσαν να πλησιάσουν, κάνοντας την ατμόσφαιρα αποπνιχτική.
Οι συμπλοκές δεν διήρκησαν περισσότερα από δυο ώρες, αλλά ήταν αρκετό για να προκληθεί χάος στην περιοχή.
Το λυπηρό είναι, ότι η πλειοψηφία αυτών που δημιούργησαν τα επεισόδια ήταν ανήλικοι, ενώ κάποιοι από αυτούς συνελήφθησαν. Στον εισαγγελέα Κατερίνης οδηγήθηκαν το µεσηµέρι της Παρασκευής έξι συλληφθέντες, ενώ σήμερα αναμένεται να οδηγηθούν στον Εισαγγελέα η συληφθέντες της δεύτερης βραδιάς των επεισοδίων
Τα επεισόδια της Πέμπτης και της Παρασκευής, προκάλεσαν την αντίδραση της πλειοψηφίας του πολιτικού κόσμου, ενώ για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες μέρες ο Μητροπολίτης Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος έκανε έκκληση “ενάντια στη βία και τον φανατισμό”.
Σε χθεσινή του ανακοίνωση ο Μητροπολίτης Γεώργιος τονίζει “Η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων και ασφαλώς σύσσωμοι οι Μακεδόνες είμαστε βαθύτατα λυπημένοι και απογοητευμένοι για την ψήφιση της Συνθήκης των Πρεσπών.
Όλοι εμείς, όσοι είμαστε αντίθετοι με τη Συνθήκη, διατηρούμε βαθειά πεποίθηση ότι κάναμε το χρέος προς την Πατρίδα μας, συμμετέχοντας στα Εθνικά Συλλαλητήρια και σε άλλες ειρηνικές εκδηλώσεις.
Διατηρούμε την πεποίθηση ότι, μέσα από τις δημοκρατικές δομές του Κράτους μας, οι υπεύθυνες πολιτικές δυνάμεις θα αγωνισθούν για την απομείωση των αρνητικών συνεπειών της Συνθήκης.
Είμαστε αντίθετοι σε κάθε βιαιότητα, προσβολή της προσωπικότητας συνανθρώπων μας και εκδικητικότητα.
Παρακαλώ θερμά κάθε πατριώτη Μακεδόνα και κάθε άνθρωπο καλής θελήσεως να συνεχίσει να υπερασπίζεται ελεύθερα, με τρόπο ειρηνικό και κόσμιο ελεύθερα τις απόψεις του για το εθνικό ζήτημα της Μακεδονίας, απέχοντας από κάθε ακραία πράξη φανατισμού. Ο πατριωτισμός δεν δικαιολογεί τον φανατισμό.
Προτρέπω όλους τους συμπολίτες μας να απομονώσουν όλα τα ταραχοποιά, αναρχικά και ακραία στοιχεία, που έρχονται από άλλες πόλεις. Το μόνο που κατορθώνουν όλοι αυτοί είναι να αμαυρώνουν την Κατερίνη και να δυσφημούν τους φιλήσυχους κατοίκους της.
Κάνω δημόσια έκκληση να σταματήσει άμεσα κάθε είδους βία και φανατισμός στην πόλη μας και ευρύτερα.”
Τα επεισόδια εναντίον βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ Πιερίας, καταδίκασε και ο πρώην υπουργός και βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας Νίκος Δένδιας, μιλώντας την Παρασκευή το βράδυ σε κομματική εκδήλωση της ΝΟΔΕ.
Την απόλυτη αντίθεσή της σε κάθε μορφή βίας, εξέφρασε σε μήνυμά της και η αντιπεριφερειάρχης Πιερίας Σοφία Μαυρίδου, καταδικάζοντας τα επεισόδια. Η κ. Μαυρίδου, τονίζει πως “είναι ξεκάθαρη η θέση της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας και της Περιφερειακής Ενότητας Πιερίας, σχετικά με την άσκηση βίας από οποιοδήποτε και για οποιονδήποτε λόγο. Η βία δεν μπορεί να αποτελεί μέσο επίλυσης πολιτικών διαφορών και ξεκαθαρίζουμε ότι κάθε είδος βίας απέναντι σε έναν εκλεγμένο βουλευτή αποτελεί επίθεση κατά τη Δημοκρατίας, την οποία πρέπει να αντιμετωπίσουμε με ενότητα και αποφασιστικότητα. Χαρακτηριστικό της δημοκρατίας είναι η παράθεση επιχειρημάτων, όσο έντονα και αν είναι αυτά, αλλά η βία δεν μπορεί να γίνει ποτέ αποδεκτή, από οπουδήποτε και αν προέρχεται.
Κάθε ένας ο οποίος με οποιονδήποτε τρόπο υποθάλπει ή επικροτεί ενέργειες βίας, πρέπει να βρεθεί αμελλητί ενώπιον των ευθυνών του. Η Περιφερειακή Ενότητα Πιερίας, μέσα στα νόμιμα πλαίσια θα συνδράμει προς κάθε κατεύθυνση για την κατά νόμο αντιμετώπιση των υπαιτίων.”
Κλίμα μισαλλοδοξίας;
Με την συμπλήρωση των τεσσάρων και πλέον χρόνων στην εξουσία, ο λόγος του Αλέξη Τσίπρα παραμένει διχαστικός, σχεδόν εμπρηστικός και μοιάζει να αναζητεί φαντάσματα.
Με ανεκπλήρωτες υποσχέσεις η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αρνείται κάθε ευθύνη για τα αδιέξοδα που βιώνει ο Ελληνικός λαός.
Αντί για μια συγγνώμη, ο Πρωθυπουργός ακολουθεί την ίδια διχαστική λογική και προσπαθεί να επιρρίψει την ευθύνη στους προηγούμενους, για τα κυβερνητικά αδιέξοδα.
Κατά την άποψή μου οι κυβερνώντες, καλλιεργούν ένα κλίμα μισαλλοδοξίας, χρησιμοποίησαν ένα εθνικό ζήτημα (Συμφωνία των Πρεσπών), με μικροκομματική διάθεση, και η προσωπική μου άποψη είναι ότι, η Ελλάδα ΔΕΝ κερδίζει τίποτε.
Οφέλη υπάρχουν μόνο για τα Σκόπια, τους δυτικούς και το ΝΑΤΟ.
Με την "Συμφωνία των Πρεσπών" εκφράστηκε η απροκάλυπτη μισαλλοδοξία του εθνικολαϊκισμού και η αλήθεια είναι ότι, ο Αλέξης Τσίπρας στέκεται αντιμέτωπος με τις θύελλες που τον έκαναν πρωθυπουργό.
Σπατάλησε ασύστολα πολύτιμο εθνικό χρόνο και θεωρώ ότι λιγότερη αλαζονεία, ΔΕΝ θα πείραζε.
Ο χρόνος κυλάει ως ριπή οφθαλμού και η πραγματικότητα θα είναι πολύ πιο σκληρή τα επόμενα χρόνια.
Οι κυβερνώντες διατείνουν ότι η "Συμφωνία των Πρεσπών" σηματοδοτεί την αρχή μιας νέας περιόδου ειρήνης και συνεργασίας των δύο χωρών για την ευρύτερη περιοχή, αλλά ΔΕΝ πείθουν κανέναν, καθώς ΔΕΝ διστάζουν να κατηγορήσουν σχεδόν το σύνολο του Ελληνικού λαού, κοινωνικές ομάδες, ακόμη και σ΄ όσους ασκούν κριτική.
Βλέπουμε, να προσπαθούν να βρουν άλλοθι (για την πολιτική τους), να στοχοποιούνται μέσα ενημέρωσης, δημοσιογράφοι και τέλος διαπιστώνουν άπαντες, ότι οι προσδοκίες του ελληνικού λαού (ενώ ήταν μεγάλες), να διαψεύδονται.
Στη χώρα μας χρειάζεται πολιτική αλλαγή, όραμα και σχέδιο καθώς το κυνήγι μαγισσών ΔΕΝ πρόκειται να πείσει κανέναν.