Ένα μουσικό αφιέρωμα στον Σταύρο Κουγιουμτζή

«Τα χρόνια της υπομονής» ήταν για το Σταύρο Κουγιουμτζή τα χρόνια που έζησε και δημιούργησε. Δεκατρία χρόνια μετά το θάνατό του, τέσσερεις καλλιτέχνες με σεβασμό και θαυμασμό στο ήθος και το έργο του αναλαμβάνουν να συνθέσουν ένα αφιέρωμα στα σπουδαιότερα τραγούδια του Θεσσαλονικιού συνθέτη, φέρνοντας ξανά στα δικά μας χρόνια της υπομονής, τραγούδια που αγαπήθηκαν και σφράγισαν την εποχή τους.

Ο Δημήτρης Κεχαγιάς (κιθάρα-τραγούδι) και ο Κατερινιώτης Παύλος Παφρανίδης (μπουζούκι) δύο από τα «παιδιά του Σταύρου», που συνεργάστηκαν μαζί του από το 1990 μέχρι το 2005, η Δήμητρα Αντωνακούδη (τραγούδι) και ο Σάκης Κοντονικόλας (πιάνο) μιλούν για το Σταύρο Κουγιουμτζή μέσα απ’ τα τραγούδια του, σε ένα ιδιαίτερο αφιέρωμα «Στο άλλο…ΚΑΦΕΝΕΙΟ» την Παρασκευή 30 Μαρτίου και ώρα 21:30.

Ο Σταύρος Κουγιουμτζής (1932 – 2005) είναι αναμφίβολα μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες στην ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Δημιουργός με έντονα προσωπικό ύφος που ξεχωρίζει με το πρώτο άκουσμα. Στα τραγούδια του συναντιούνται όλα τα στοιχεία της ελληνικής μουσικής παράδοσης και αυτό που τα χαρακτηρίζει είναι οι καθαρές μελωδίες και η αμεσότητα.

Πηγαίος δημιουργός, με το έργο και τη στάση του άφησε βαθύ αποτύπωμα στο ελληνικό τραγούδι. “Ήταν 12 Μάρτη” του 2005, όταν ο 73χρονος Σταύρος Κουγιουμτζής έφυγε όπως ήρθε… φτερουγίζοντας. Με το μοναδικό μουσικό ήθος του δημιούργησε τραγούδια σπάνιας ομορφιάς, που τον καθιέρωσαν σαν ξεχωριστό δημιουργό στη νεότερη ιστορία του ελληνικού τραγουδιού. Στη μακρά, γόνιμη πορεία του μας άφησε δεκάδες υπέροχα τραγούδια πολύτιμη κληρονομιά, σε στίχους δικούς του αλλά και πολύ σημαντικών ποιητών και στιχουργών όπως του Μάνου Ελευθερίου, του Άκου Δασκαλόπουλου, του Λευτέρη Παπαδόπουλου, του Μιχάλη Μπουρμπούλη κ.α. Ανάμεσά τους κομμάτια όπως τα «Κάπου νυχτώνει», «Ένας κόμπος η χαρά μου», «Τώρα που θα φύγεις», «Μη μου θυμώνεις μάτια μου», «Το σακάκι μου κι αν στάζει», «Ήταν πέντε, ήταν έξι», «Χρόνια σαν βροχή», «Σου στέλνω χαιρετίσματα», «Με έκοψαν με χώρισαν στα δυο», », «Οι ελεύθεροι κι ωραίοι» κ.ά. αγαπήθηκαν από πολύ κόσμο και έγιναν διαχρονικές επιτυχίες.

“Στα χρόνια της υπομονής” επανέρχεται ο Σταύρος Κουγιουμτζής, καθώς «όπου τραγουδιέται αυτή τη στιγμή, ανάμεσα σε άλλα τραγούδια, βλέπεις πάντα ότι ο κόσμος τα τραγουδάει με χαρά. Και αυτά είναι και τα παράσημά του τελικά…». ( Μάνος Ελευθερίου).

Η συνέλευση των ποντικών

(Στίχοι: Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας)

Σ' ένα υπόγειο στην πλατεία Αβησσυνίας

συγκεντρωθήκαν τα ποντίκια μια φορά

για να σκεφτούν πώς θα γλυτώσουν μια για πάντα

από του γάτου τον αιώνιο βραχνά.

Το συζητάγανε ημέρες και ημέρες

μα τελικά δεν καταλήξανε πουθενά

και είχαν όλοι πια συνειδητοποιήσει

ότι κομπλάρισε η συνέλευση γερά.

Τότε πετάγετ' ένας νεαρός και λέει:

«βρήκα τη λύση του προβλήματος, παιδιά,

θα πλησιάσουμε την ώρα που κοιμάται

και θα του δέσουμε κουδούνα στην ουρά».

Κι όλοι φωνάξαν: «μπράβο, αυτό είναι, συμφωνούμε»

και πέρασε η πρότασή του παμψηφί

μα ένας γέρος ποντικός τους λέει: «δικαίωμα»

και θέτει την εξής ερώτηση:

«Άμα μου λύσετε αυτή την απορία,

τότε δε θα 'χω αντίρρηση καμιά.

Ποιος από σας τολμάει το γάτο να ζυγώσει

να του κρεμάσει την κουδούνα στην ουρά;»

Και από τότε έχουν περάσει χίλια χρόνια

και ακόμα ο γάτος τα ποντίκια κυνηγά

που πα να πει ότι δε βρέθηκε κανένας

να του κρεμάσει την κουδούνα στην ουρά.

Όλες οι λύσεις είναι φίνες και ωραίες

τότε και μόνο όταν είναι εφικτές.

Μα σαν δεν έχεις κότσια να τις εφαρμόσεις

άσε καλύτερα καθόλου μην τις λες.

Ένα συνέδριο, όσο καλά οργανωμένο και να είναι δεν μπορεί να φέρει την Αθήνα πιο κοντά. Το κέντρο είναι εκ των πραγμάτων μακριά από την περιφέρεια (σ’ αυτήν την περίπτωση απο την Κεντρική Μακεδονία).

Ωστόσο τα συμπεράσματα του, μπορούν να αποτελέσουν χρήσιμο «μπούσουλα» πολιτικών στόχων (και) για τους βουλευτές Πιερίας (εφόσον αποδειχθούν οτι υπάρχουν «γάτοι» που θα πλησιάσουν με την «κουδούνα», την ουρά της γάτας)

Από εκεί και πέρα, οι προτεινόμενες λύσεις είναι φίνες και ωραίες «τότε και μόνο οταν είναι εφικτές».

Σε κάθε άλλη περίπτωση τα συμπεράσματα του συνεδρίου, θα είναι χρήσιμα μόνο για τον ιστορικό του μέλλοντος που θα θελήσει να κάνει ένα ακόμη «μνημόσυνο» για τις ευκαιρίες που έχασε ένας τόπος.

Αλήθεια πόσα «αναπτυξιακά συνέδρια» διοργανώθηκαν για την Πιερία και πόσες από τις προτάσεις που (ομόφωνα) υιοθετήθηκαν από τους Πιεριείς προχώρησαν;

Συνωστισμός μεγαλύτερος και από αυτόν στην Σμύρνη το ’22 παρατηρείται για την θέση του προέδρου της ΝΟΔΕ Πιερίας, αφού είθισται στα εύκολα (χρόνια) οι μνηστήρες να είναι πολλοί.

Πάντως μέχρι τις 13 Μαϊου (ημέρα εκλογής από τη βάση του προέδρου της ΝΟΔΕ Πιερίας) υπάρχει χρόνος για ακόμη τόσες (και άλλες τόσες) υποψηφιότητες.

Και καταλήγω στο συμπέρασμα ότι αυτό (η ΝΔ) δεν είναι κόμμα είναι «θερμοκήπιο»!

Παιδιά, να οργανωθούμε λίγο με τους Τούρκους, διότι βλέπω στο τέλος «τρώμε έξι» και να μην ρίχνουμε κανέναν!

Και κάτι τελευταίο... Μην αποκλείετε το ενδεχόμενο ο (βουλευτής) Κατσίκης, να λειτουργεί ως «λαγός» με την «προσωπική» του άποψη περί ανταλλαγής των 8 τούρκων με τους δύο έλληνες στρατιωτικούς!

Επιστολή του δημάρχου Πύδνας-Κολινδρού στον ΕΛΓΑ

Η χαλαλόπτωση που «χτύπησε» την Τρίτη τον Δήμο Πύδνας-Κολινδρού, είχε ως αποτέλεσμα να πλήξει πολλά στρέμματα καλλιεργειών στις περιοχές του Κολινδρού, της Καστανιάς και του Καταχά.

Με επιστολή του προς την προϊσταμένη του Υποκαταστήματος ΕΛΓΑ Θεσσαλονίκης, ο δήμαρχος Βαγγέλης Λαγδάρης, ζητά την άμεση κινητοποίηση της υπηρεσίας για την καταγραφή των ζημιών στις καλλιέργειες.

Ο κ. Λαγδάρης στην επιστολή του, αναφέρει: «Ο Δήμος μας, και ειδικότερα οι περιοχές Κολινδρού, Καστανιάς, Παλιάμπελα της Δ.Ε. Κολινδρού και Καταχάς της Δ.Ε. Αιγινίου, κατά τις μεσημβρινές ώρες της 27ης Μαρτίου έχουν πληγεί από ακραία καιρικά φαινόμενα σε συνδυασμό με έντονη χαλαζόπτωση, η οποία κάλυψε τις καλλιέργειες και κατά την εκτίμηση αγροτών έχει προκαλέσει καταστροφές στο φυτικό κεφάλαιο.

Γι΄ αυτό το λόγο ζητούμε από τις υπηρεσίες σας να επισκεφτούν το συντομότερο δυνατό την περιοχή μας, προκειμένου να καταγράψουν και να αποτιμήσουν τις πιθανές ζημιές που έχουν υποστεί οι καλλιεργητές του Δήμου μας.

Ελπίζοντας ότι θα ανταποκριθείτε το ταχύτερο δυνατό στο αίτημά μας, σας ευχαριστώ εκ των προτέρων.»

Άρθρο γνώμης του Στέργιου Καστόρη βουλευτή Πιερίας του ΣΥΡΙΖΑ

Με αφορμή το Αναπτυξιακό Συνέδριο της Κεντρικής Μακεδονίας, θα ήθελα να καταθέσω ορισμένους προβληματισμούς για το νέο μοντέλο ανάπτυξης που χρειαζόμαστε και στην Πιερία, αν θέλουμε πραγματικά ο τόπος μας να είναι ένας τόπος που αξίζει κανείς να ζει, ένας τόπος με παρόν και μέλλον.

Κατ’ αρχήν, χρειάζεται να αλλάξουμε μοντέλο; Η τραγική περιπέτεια των τελευταίων χρόνων έδειξε περίτρανα πως ναι, χρειάζεται επειγόντως αλλαγή εκείνου του μοντέλου που μας οδήγησε στη χρεοκοπία. Και, το κυριότερο, ανέδειξε με μαθηματική ακρίβεια όλα εκείνα που δεν πρέπει συνεχίσουμε να αναπαράγουμε, όλα εκείνα που δεν πρέπει να θέλουμε, αν στόχος μας είναι μια Πιερία οικονομικά και κοινωνικά βιώσιμη, μια Πιερία όπου θα ευημερούν και οι αριθμοί και οι άνθρωποι.

Τι δεν θέλουμε;

Δεν θέλουμε μια αγροτική οικονομία εξαρτημένη αποκλειστικά από επιδοτήσεις και αεριτζήδες μεσάζοντες, δεν θέλουμε αγροτικά προϊόντα υποβαθμισμένα και υποτιμημένα.

Δεν θέλουμε μια τουριστική οικονομία, ξεκομμένη από την υπόλοιπη οικονομία του νομού, από την κοινωνία και τον πολιτισμό της, δε θέλουμε παραλίες κλειστές και ακτές γεμάτες αυθαίρετα.

Δεν θέλουμε τα μεγάλα εθνικά έργα υποδομών να περνούν τράνζιτ από την περιοχή μας, αδιαφορώντας για τις ζημιές που προκαλούν στον τόπο μας, όπως η εθνική οδός και τα ανύπαρκτα αντιπλημμυρικά της έργα.

Δεν θέλουμε αποσπασματικά και προβληματικά έργα υποδομών, που δημιουργούν ανεπανόρθωτες ζημιές στο περιβάλλον

Δεν θέλουμε μια Πιερία δυο ταχυτήτων, με τη μισή να αναβαθμίζεται και την άλλη μισή να υποβαθμίζεται, με τη μισή να έχει επάρκεια νερού και την άλλη μισή να διψά.

Δεν θέλουμε μια Πιερία φιλική προς επιχειρήσεις που χρησιμοποιούν εργαζόμενους με μισθούς πείνας, ή φιλική προς επενδύσεις (βλέπε αιολικό πάρκο στα δασόφυτα Πιέρια), που καταστρέφουν το περιβάλλον που κληρονομήσαμε από προγόνους και πρέπει να παραδώσουμε σε απογόνους.

Δεν θέλουμε όλα τα παραπάνω και πολλά ακόμα, όχι λόγω ιδεοληπτικών εμμονών, αλλά γιατί έχει πια αποκαλυφθεί ότι η συνταγή αυτή μπορεί να ευνοεί λίγους για λίγο, αλλά τελικά βλάπτει όλους και για πολύ.

Τι θέλουμε;

Αυτό που θέλουμε και, κυρίως, αυτό που χρειάζεται ο τόπος μας, είναι ένα νέο παραγωγικό και αναπτυξιακό μοντέλο, με συμμετοχή της κοινωνίας, με αξιοποίηση νέων ιδεών, με προτεραιότητα στη βιώσιμη και δίκαιη ανάπτυξη, με σεβασμό στο περιβάλλον, με το βλέμμα στο μέλλον.

Θέλουμε μια αγροτική παραγωγή, που δεν θα αναπτύσσεται σπαταλώντας τους υδάτινους πόρους μας, καταστρέφοντας τη γη μας με φονικά εντομοκτόνα. Θέλουμε μια βιώσιμη αγροτική οικονομία που θα στηρίζεται στα πόδια της, οργανωμένη σε συνεταιρισμούς και ομάδες παραγωγών. Θέλουμε παραγωγή ποιοτικών αγροτικών προϊόντων, με τη στήριξη της έρευνας και της τεχνολογίας και με υψηλή προστιθέμενη αξία, συνδεδεμένη με την τυποποίηση-μεταποίηση.

Θέλουμε, τον άλλο πυλώνα της οικονομίας του τόπου, τον τουρισμό, να συνδέεται με την εγχώρια πρωτογενή παραγωγή, να σέβεται τους φυσικούς και πολιτιστικούς πόρους του τόπου.

Θέλουμε μία οικονομία ανοιχτή στην ιδιωτική επιχειρηματικότητα (όσο κι αν μας κατηγορούν ότι είμαστε αντίθετοι), που, στο όνομα του υπέρμετρου κέρδους, δεν θα δημιουργεί φτώχεια, αυξημένες ανισότητες και κοινωνικό αποκλεισμό, μια οικονομία ανοιχτή και στις συνεργατικές, κοινωνικές και αλληλέγγυες μορφές οικονομίας.

Θέλουμε μία νέα οικονομία, βασισμένη στη γνώση και τις δεξιότητες των νέων ανθρώπων, στις νέες τεχνολογίες και τον ψηφιακό μετασχηματισμό της οικονομίας και της διοίκησης.

Θέλουμε μια ανάπτυξη που οργανικό τμήμα της θα αποτελούν η Υγεία και η Παιδεία, η Εργασία και οι Δομές Αλληλεγγύης.

Γιατί για μας η ανάπτυξη δεν είναι απλά οικονομικό θέμα. Είναι και κοινωνικό, και πολιτισμικό. Γι’ αυτό χρειάζεται η επιστράτευση όλων των δυνάμεων της τοπικής μας κοινωνίας. Των πολιτών, των εργαζόμενων και των ανέργων, των συνεταιρισμών, των εργατικών συνδικάτων και των επιχειρηματιών, των επιμελητηρίων και των πολιτιστικών φορέων, κάθε οργανωμένου φορέα και κάθε κινήματος της περιοχής μας. Και βεβαίως της κυβέρνησης και της αυτοδιοίκησης.

Αυτό είναι το στοίχημα που πρέπει να κερδίσουμε. Με συγκροτημένο σχέδιο και συντονισμένη δράση, να διαμορφώσουμε το νέο παραγωγικό και αναπτυξιακό μοντέλο της Πιερίας, με κοινωνικό και περιβαλλοντικό αποτύπωμα, πολύτιμη κληρονομιά στις γενιές του μέλλοντος.