Λύκειο Ελληνίδων Κατερίνης

Το Σάββατο 27 Ιανουαρίου πραγματοποιήθηκε ο ετήσιος χορός του Λυκείου των Ελληνίδων Κατερίνης στην αίθουσα δεξιώσεων «Θέαμα».

Μικροί και μεγάλοι διασκέδασαν και χόρεψαν με ζωντανή παραδοσιακή μουσική από το τοπικό μουσικό σχήμα Γιαγκίνι. Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους, η αντιπεριφερειάρχης κ. Σοφία Μαυρίδου, η αντιδήμαρχος κ. Πιπίτσα Μακρίδου, ο πρόεδρος του Ο.Π.Π.Α.Π. κ.Θεόδωρος Παυλίδης, εκπρόσωπος του βουλευτή κ. Κ. Κουκοδήμου και εκπρόσωποι άλλων συλλόγων.

Στη συνέχεια τη Δευτέρα 5 Φεβρουαρίου το Λ.Ε.Κ. έκοψε την καθιερωμένη βασιλόπιτα για τα μέλη και τις φίλες του, στο μεζεδοπωλείο «Μέλαθρον». Το φλουρί έτυχε η κ. Λένα Ηλιάδου. Η αντιπρόεδρος του Λυκείου κ. Μαρία Εξάρχου χαιρέτισε την εκδήλωση και αφού ευχαρίστησε τα μέλη και τις φίλες για τη συμμετοχή τους στις εκδηλώσεις του συλλόγου, τις ενημέρωσε για τις προσεχείς δράσεις. Έκλεισε ευχόμενη καλή χρονιά με υγεία και προκοπή για όλους.

Καρναβάλι Τυρνάβου

Κρατώντας αναμμένη τη σπίθα της παράδοσης, πολιτιστικοί σύλλογοι και φορείς αναβιώνουν τα αποκριάτικα έθιμα στην Περιφερειακή Ενότητα Λάρισας. Στον Τύρναβο ένα έθιμο που έχει τις ρίζες του στη διονυσιακή λατρεία είναι το διάσημο έθιμο του φαλλού, το «μπουρανί».

Ένα έθιμο ξακουστό, που μαζί με το καρναβάλι του Τυρνάβου προσελκύει επισκέπτες από κάθε γωνιά της Ελλάδας τις ημέρες των Αποκριών και την Καθαρά Δευτέρα. Τα πρώτα στοιχεία για την τέλεση των αποκριάτικων εκδηλώσεων στον Τύρναβο χρονολογούνται γύρω στο 1898. 

Το «μπουρανί» είναι ένα αποκριάτικο φαλλικό έθιμο, στο οποίο συμμετείχαν μόνο άνδρες. Οι κάτοικοι κατά τη διάρκεια του εθίμου μεταφέρονταν σε κάθε πλατεία και γειτονιά μεταμφιεσμένοι. Έπειτα έφτιαχναν το παραδοσιακό «μπουρανί», δηλαδή ένα φαγητό από σπανάκι, τσουκνίδα και ξίδι. Τραγουδούσαν άσεμνα τραγούδια, ενώ πείραζαν τους περαστικούς με χειρονομίες αλλά και με τους χειροποίητους φαλλούς από ξύλο ή πηλό.

Το έθιμο συνεχίζεται μέχρι και σήμερα στην πόλη του Τυρνάβου, με τις καρναβαλικές εκδηλώσεις να διαρκούν σχεδόν ένα μήνα. Οι κάτοικοι του Τυρνάβου γιορτάζουν κάθε χρόνο τη γονιμότητα της γης, υμνούν τη φύση για τους καρπούς που προσφέρει.

Το έθιμο είναι αρκετά τολμηρό, είχε απαγορευτεί αρκετές φορές στο παρελθόν, ενώ καθιερώθηκε τη δεκαετία του 1980. Οι διοργανωτές συνεχίζουν την παράδοση με αγάπη για το έθιμο, χορεύουν και τραγουδάνε, ενώ με πειράγματα, βωμολοχίες και τους πήλινους... φαλλούς διασκεδάζουν τους επισκέπτες. Προφανώς το τσίπουρο και το κρασί ρέουν άφθονα κατά την διάρκεια του εθίμου και το γλέντι ανεβαίνει στα ύψη.

Τα «μπουλούκια» της Λάρισας

Στην πόλη της Λάρισας οι πολιτιστικοί σύλλογοι και ο δήμος τα τελευταία χρόνια έχουν στήσει το δικό τους καρναβάλι, που αρχίζει να γίνεται έθιμο. Στη Λάρισα δεν θα δει ο επισκέπτης ούτε άρματα ούτε καρναβαλικές παρελάσεις. Θα δει όμως να χορεύουν στους ρυθμούς παραδοσιακής μουσικής τα «μπουλούκια».

Τι είναι αυτά; Μα τι άλλο από ομάδες χορευτών των πολιτιστικών συλλόγων της πόλης, που αναβιώνουν τα παραδοσιακά έθιμα της Αποκριάς από κάθε σημείο της πατρίδας μας. Μουσικοί με γκάιντες, νταούλια, κλαρίνα, κιθάρες και βιολιά  ξεσηκώνουν την πόλη με τα τραγούδια τους, τους αστεϊσμούς και τις αθυροστομίες τους, σκορπώντας κέφι και χαρά.

Τα παραδοσιακά «μπουλούκια», τα οποία αποτελούνται από θιάσους μεταμφιεσμένων, ξεκινούν το Σάββατο της Τρανής Αποκριάς (17 Φεβρουαρίου) από διάφορες γειτονιές και κατευθύνονται τραγουδώντας και χορεύοντας στην πλατεία Ταχυδρομείου της θεσσαλικής πόλης. Έπειτα παρουσιάζουν τα δρώμενά τους, για να  καταλήξουν στην κεντρική πλατεία, όπου στήνεται το παραδοσιακό αποκριάτικο γλέντι.

Άρθρο γνώμης

Του Δημητρίου Δημηνά

Δικηγόρου

Ο τίτλος είναι παρμένος από το υπέροχο τραγούδι σε στίχους Γιάννη Καλαμίτση και μουσική Γιάννη Σπανού. Υπενθυμίζω την πρώτη στροφή: «Υπάρχουν  άνθρωποι  που ζουν μονάχοι /σαν το ξεχασμένο στάχυ/ο κόσμος γύρω άδειος κάμπος/κι αυτοί στης μοναξιάς το θάμπος/ σαν το ξεχασμένο στάχυ/άνθρωποι μονάχοι..»

Η μοναξιά που βιώνει ο σημερινός άνθρωπος είναι ένα ανησυχητικό και θλιβερό φαινόμενο, που τείνει να πάρει απροσμέτρητες διαστάσεις, καθώς πλήττει άτομα κάθε ηλικίας, μορφωτικού και κοινωνικού επιπέδου. Στην έξαρση της ψυχικά επώδυνης αυτής κατάστασης συνέβαλλε σε μεγάλο βαθμό η βαθιά ηθική και οικονομική κρίση που μαστίζει τα τελευταία χρόνια τη χώρα μας και τα συνακόλουθα προβλήματα της ανεργίας, της πτώχειας, της έλλειψης ιδανικών, στόχων και οράματος των νέων ιδίως ανθρώπων. Όταν το άτομο αδυνατεί να βρει διέξοδο από την κοινωνική απομόνωση στην οποία έχει περιέλθει, λόγω έλλειψης κατανόησης, συμπαράστασης, αλληλεγγύης και αγάπης από τον οικογενειακό και κοινωνικό τους περίγυρο μπορεί να οδηγηθεί στην επικίνδυνη παθολογική κατάσταση της κατάθλιψης, του άγχους, του πανικού, της απόσυρσης από τη ζωή, ως και την αυτοκτονία.

Την μοναξιά βιώνουν βαθύτερα όσοι έχασαν αγαπημένα τους πρόσωπα, όσοι έχουν αντιμετωπίσει μια απροσδόκητη ερωτική απογοήτευση, όσοι έχουν νοιώσει την απόρριψη και την υποβάθμισή τους από γονείς, δασκάλους ή φίλους κατά το στάδιο της κρίσιμης εφηβικής ηλικίας και όσοι από τη φύση τους είναι άτομα άτολμα, φοβικά, απαισιόδοξα, ανασφαλή και συνεσταλμένα.

Οι μοναχικοί άνθρωποι μπορεί να βρίσκονται ανάμεσά μας, στο διπλανό διαμέρισμα, μέσα στο ίδιο σπίτι, στην καφετερία, στο σχολείο και στο γήπεδο. Είναι κλεισμένοι ερμητικά στον εαυτό τους, καίτοι περιβάλλονται από φίλους, συγγενείς και συναδέλφους. Φαίνονται ότι δήθεν επικοινωνούν με τη συντροφιά τους στο καφέ-μπαρ, ενώ είναι απορροφημένοι στο υπερσύχρονο κινητό, ή το τάμπλετ. Όταν βρίσκονται στο σπίτι αναζητούν άψυχη και αφύσικη επικοινωνία με αγνώστους ανθρώπους σερφάροντας στο διαδίκτυο, απομονωμένοι από τα λοιπά μέλη της οικογενείας τους, όπου ακόμα αυτή υπάρχει.

Την ανάγκη της ανθρώπινης σχέσης για επικοινωνία με την φυσική παρουσία συνάνθρωπων, προς απάμβλυση του φαινομένου της μοναξιάς, την έχει υποκαταστήσει η αναζήτηση φίλων μέσω του facebook, όπου εκατοντάδες άτομα καθημερινά αναγγέλλουν ονομαστικά και με ανάρτηση φωτογραφιών τους την επιθυμία τους για σύναψη φιλίας. Το άκομψο εν προκειμένω είναι, ότι στις λίστες μεταξύ των ατόμων, που προφανώς αισθάνονται μοναξιά, συμπεριλαμβάνονται και δεκάδες άτομα ανήκοντα στον εκκλησιαστικό χώρο, όπως Επίσκοποι, Αρχιμανδρίτες, Μοναχοί και Μοναχές, που θεωρητικά τουλάχιστον έχουν εναποθέσει τη ζωή και τις ελπίδες τους στον Κύριο, τον καλύτερο σύντροφο και συμπαραστάτη κάθε μοναχικού ανθρώπου.

H μοναξιά πάντως σαν κατάσταση και συναίσθημα, που έρχεται απρόσκλητη και φθάνει μοιραία στη ζωή του ανθρώπου, πρέπει να διακριθεί από την μοναχικότητα, που αποτελεί συνειδητή επιλογή κάποιου ανθρώπου να απομακρυνθεί από την κοινωνία για να γνωρίσει καλύτερα τον εαυτό του και να αφοσιωθεί στην πνευματική του ολοκλήρωση .

Αντίδοτο για την αντιμετώπιση του ψυχοφθόρου συναισθήματος της μοναξιάς αποτελεί η θαρραλέα έξοδος του εγκλωβισμένου ατόμου από τον ασφυκτικό κλοιό της απομόνωσης και η ενασχόληση του με διάφορες δραστηριότητες που θα του δώσουν νόημα και περιεχόμενοι στη ζωή του. Η εθελοντική προσφορά εργασίας με την ένταξη σε φιλανθρωπικούς και πολιτιστικούς συλλόγους, η συμμετοχή σε αθλητικές και καλλιτεχνικές εκδηλώσεις, η συμπαράσταση σε πάσχοντες, ασθενείς και εγκαταλελειμμένους, η συναναστροφή με πνευματικά καλλιεργημένους ανθρώπους και τέλος η υγιής θρησκευτικότητα με την συνειδητή προσευχή και συμμετοχή στα ιερά μυστήρια και τα δρώμενα της Εκκλησίας αποτελούν αποτελεσματικά «φάρμακα» για την αντιμετώπιση του δυσάρεστου και επικίνδυνου συναισθήματος της μοναξιάς.

Ο Μεσογαίας και Λαυρεωτικής σήμερα στη Σχολή Γονέων Κατερίνης

Ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ.κ. Νικόλαος είναι ο ομιλητής στη Σχολή Γονέων Κατερίνης Ανοικτό Πανεπιστήμιο με θέμα της ομιλίας είναι: «Δεν είμαι Χριστιανός…Θέλω να γίνω!».

Η ομιλία του κ.κ. Νικολάου, είναι προγραμματισμένη για τις 7 το απόγευμα στο Συνεδριακό Κέντρο του Δήμου Κατερίνης, ενώ στην αποψινή εκδήλωση (η οποία γίνεται σε συνδιοργάνωση με την Μητρόπολη Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος) συμμετέχει και η Γυναικεία Χορωδία της Αγίας Τριάδος Κατερίνης.

«Ποιος είναι» ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος διακρίνεται για το πολυεπίπεδο και διεπιστημονικό υπόβαθρο των σπουδων του. Σπούδασε Φυσική στο ΑΠΘ και έκανε μεταπτυχιακὲς σπουδὲς στο Harvard και στο MIT στην Αστροφυσική, την Μηχανολογία και την Ιατρική και διδακτορικές στα Εφηρμοσμένα Μαθηματικὰ και την Βιοϊατρική Τεχνολογία.

Παράλληλα, σπούδασε και την θεολογία στην Θεολογικὴ Σχολὴ του Τιμίου Σταυρού της Βοστώνης και είναι διδάκτορας της Κοινωνικής Θεολογίας και ειδικότες της Βιοηθικής του ΑΠΘ. Είναι επίτιμος διδάκτορας του ΕΚΠΑ, πρόεδρος της Επιτροπής Βιοηθικής της Εκκλησίας της Ελλάδος, για μαι δε επταετία διετέλεσε μέλος του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας.

Η έρευνά του σε μεγάλα κέντρα, πανεπιστήμια και νοσοκομεέα των ΗΠΑ επικεντρώθηκε στην Βιοϊατρικη Τεχνολογία και ειδικότερα στην Αιμοδυναμική της καρδιάς και των αγγείων, καρπός της οποίας ήταν η συγγραφή του μοναδικού στο είδος του βιβλίου «Αιμοδυναμικὴ των μεγάλων αγγείων», και το αντίστοιχο μάθημα, το οποίο πλήν της Αμερικής δίδαξε επί μία δεκαετία στην Ιατρικὴ Σχολὴ του Πανεπιστημίου Κρήτης και ως σεμινάριο στους ειδικευόμενους της Αγγειοχειρουργικής στο Αρεταίειο Νοσοκομείο της Αθήνας.

Είναι ιδρυτὴς και πρόεδρος του μοναδικού στην Ελλάδα Κέντρου Βιοϊατρικής Ηθικής και Δεοντολογίας, όπως και της πρώτης στη χώρα μας Μονάδας Ανακουφιστικής Φροντίδας, η οποία λειτουργεί εδώ και οκτώ χρόνια με το όνομα «ΓΑΛΙΛΑΙΑ», τον δε Δεκέμβριο του 2017 εγκαινιάσθηκε και ο πρώτος πρότυπος Ξενώνας (Hospice) καρκινοπαθών τελικού σταδίου.

Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής εξελέγη το 2004, αφού προηγουμένως έζησε επί μία τριετία στο Άγιον Όρος και για δεκατέσσερα χρόνια διακόνησε ως οικονόμος στο Σιμωνοπετρίτικο Μετόχι της Αναλήψεως στον Βύρωνα Αττικής.