Μια ακόμη μελωδική βραδιά από τα Αικατερίνεια 2107

 Μια υπέροχη μουσική διαδρομή σε νότες και μελωδίες του Μάνου Χατζιδάκι, που έχουν μείνει βαθιά χαραγμένες στο μυαλό και στην ψυχή μας έφεραν στη μουσική σκηνή των «Αικατερινείων 2017», οι μουσικοί Μαρία Στάθη (τραγούδι) και Λευτέρης Κηπόπουλος, Δημήτρης Κορομπίλης (κιθάρες).

Ειδικότερα, «Με μια φωνή και δυο κιθάρες», το βράδυ της περασμένης Δευτέρας στην Αστική Σχολή, ορισμένα από τα πλέον διαχρονικά τραγούδια του αξέχαστου δημιουργού, από τον «Κεμάλ» και το «Πάμε μια βόλτα στο Φεγγάρι» έως το «Βαλς των χαμένων ονείρων» κ.ο.κ. συγκίνησαν και ταξίδεψαν το κοινό, που είχε την τύχη να παρακολουθήσει μία όμορφη μουσική εκδήλωση με φόντο τόσο το λιτό και προσεγμένο σκηνικό που επιμελήθηκαν οι διοργανωτές, όσο και τις ζωγραφικές δημιουργίες της Αλίκης Καμπερίδου – Πουρσανίδου.

«Οι αναμνήσεις και τα συναισθήματα που διαχρονικά δημιουργεί η μουσική του Χατζιδάκι έμειναν ανεξίτηλα στην ψυχή μας. Ευχαριστούμε τους συντελεστές για την συμμετοχή τους στα φετινά Αικατερίνεια» σημείωσε μεταφέροντας το χαιρετισμό του Δημάρχου Κατερίνης Σάββα Χιονίδη, ο αντιπρόεδρος του Οργανισμού Πολιτισμού (ΟΠΠΑΠ), Αναστάσιος Παπαζήσης.

Αξίζει να σημειωθεί, ότι, τα κείμενα της βραδιάς επιμελήθηκε ο Ζάχος Κανταδόρος.

Συνέντευξη από το ντουέτο της παράστασης σύγχρονου χορού “XXXY”

«...και εμείς παρουσιάζουμε μια ζωντανή παράσταση, ένα έργο εν εξελίξει», αναφέρουν Νατάσα Αραμπατζή και Αλέξανδρος Γκουντινάκης

Μια παράσταση χορού με τον κύκλο της ζωής των δύο φύλων, με όνομα τα χρωμοσώματα που τα καθορίζουν και επί σκηνής ένα ζευγάρι που έρχεται κοντά, απομακρύνεται και εντέλει μας δίνει πολλά να σκεφτούμε πέρα από το πόσα μπορούν να αποτυπωθούν μέσα από το χορό. Το XXXY από την ομάδα Aniline Dancetheatre, που πρωτοπαρουσιάστηκε πριν δυο χρόνια, έρχεται στην Κατερίνη και το Θέατρο Μω στο πλαίσιο των Ετεροτοπιών, πριν από την εκ νέου κάθοδό του στην Αθήνα.

Νατάσα Αραμπατζή και Αλέξανδρος Γκουντινάκης, έχουν χημεία, όντας συνεργάτες και φίλοι για χρόνια. Έχουν συνδιαμορφώσει το καλλιτεχνικό τους όραμα και κάπως έτσι μετουσιώθηκε η παράσταση, δίνοντας διεξόδους έκφρασης σε ένα θέμα που βάζει στο επίκεντρο την δυαδικότητα, τις ομοιότητες και τις διαφορές των δύο φύλων, την ύπαρξη και σύγκρουσή τους στη φύση, αλλά και στην κοινωνία.

Η σύνδεση επί σκηνής, οι «καβγάδες» στις πρόβες και την προετοιμασία, καθώς επίσης ο αντίκτυπος και οι προεκτάσεις του θέματος μετά από όλο αυτό το διάστημα επεξεργασίας και παρουσίασης στο κοινό, μέσα από μια συνέντευξη στον Αλέξανδρο Σωματαρίδη με αφορμή το εκ νέου ανέβασμα της παράστασης ΧΧΧΥ σε Κατερίνη κι Αθήνα.

Ερώτηση: Η παράσταση ξεκινά από την εμβρυακή φάση, με ρυθμό. Είναι κάτι που αργότερα μπορεί να χαθεί;

Αλέξανδρος Γκουντινάκης: Δεν υπάρχει ζωή χωρίς ρυθμό, ακόμη κι αν δεν το καταλαβαίνουμε. Και η ίδια η γη έχει ρυθμό και συχνότητα κίνησης. Και ζούμε και επηρεαζόμαστε μέσα σ’ αυτό το ρυθμό. Ο χορός, από την άλλη, μπορεί να έχει πολλούς και διαφορετικούς ρυθμούς ταυτόχρονα, ή και να σπάει τον ρυθμό. Ειδικά στο σύγχρονο χορό σπάμε καμιά φορά επίτηδες το ρυθμό. Σίγουρα κάποιοι άνθρωποι μπορεί να μην έχουνε έντονη ρυθμική αντίληψη, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι δεν έχουνε ρυθμό. Προσωπικά δεν μπορώ και δεν θέλω να φανταστώ έναν κόσμο χωρίς ρυθμό και χωρίς χορό!

Νατάσσα Αραμπατζή: Δεν νομίζω να υπάρχει άνθρωπος άρρυθμος στη ζωή του -ο χορός και η μουσική είναι άλλη ιστορία- εκτός κι αν είναι τραυματισμένος ή άρρωστος. Αλλά και πάλι επιφυλάσσομαι… Και με πατερίτσες έναν ρυθμό τον βρίσκεις! Μην ξεχνάμε ότι για 9 μήνες ακούμε έναν πολύ συγκεκριμένο ρυθμό, το χτύπο της καρδιάς της μάνας μας, και αυτόν αναγνωρίζουμε για πολύ καιρό. Είναι βίωμα. Μάλλον απλά αλλάζουμε ρυθμούς μεγαλώνοντας ή, καλύτερα, αποκτάμε πολλούς και διαφορετικούς ρυθμούς που εναλλάσσονται ανάλογα. Τώρα, η μουσικότητα είναι κάτι που μπορεί να χαθεί καθώς μεγαλώνουμε και πολλαπλασιάζονται οι συναναστροφές και τα κόμπλεξ μας, αλλά και πάλι όχι εντελώς. Σκεφτείτε ένα club με πολύ έντονο beat. Όλοι μπαίνουμε στη ρυθμική λούπα, ακόμα κι αν δε χορεύουμε. Κουνιόμαστε ή χτυπάμε το πόδι ρυθμικά, και μάλιστα τις περισσότερες φορές ασυναίσθητα. Όλοι χορεύουν, απλά δεν το ξέρουν.

Ερ.: Ο θεατής βλέπει περισσότερο τις διαφορές ή τις ομοιότητες των δύο φύλων; Ποιο από τα στοιχεία της παράστασης σας δυσκόλεψε περισσότερο στο να απεικονιστεί σε χορό;

Ν. Α.: Στην παράσταση και οι διαφορές και οι ομοιότητες είναι εμφανείς παντού. Νομίζω στο τέλος υπερισχύουν οι ομοιότητες. Ή και όχι, γιατί αυτό είναι μια δική μου αποκωδικοποίηση κι επιθυμία. Ας αποφασίσει ο καθένας για τον εαυτό του. Εμείς απλά θέτουμε κάποια δεδομένα. Δεν ξέρω καν αν συμφωνεί ο Άλεξ!

Α. Γκ.: Νομίζω ότι προσπαθήσαμε να αντιπαραθέσουμε εξίσου και τις διαφορές και τις ομοιότητες των 2 φύλων στην παράστασή μας. Αν κάτι από τα δύο υπερισχύει στην παράσταση, αυτό θα το αφήσουμε στην κρίση των θεατών. Όσον αφορά το κινητικό μέρος που με δυσκόλεψε προσωπικά, είναι η εμβρυακή κατάσταση. Δηλαδή η κατάσταση της μη διαφοροποίησης, γιατί ως ενήλικες έχουμε ήδη διαφοροποιηθεί κινητικά.

Ν.Α.: Σκηνοθετικά περισσότερο -και λιγότερο χορογραφικά- μας δυσκόλεψε, και μας δυσκολεύει ακόμα νομίζω, η αποτύπωση των κοινωνικών διαφοροποιήσεων στην κίνηση και τη συμπεριφορά. Δηλαδή, πού τελειώνει η ανατομική-βιολογική διαφοροποίηση και που ξεκινάνε οι κοινωνικοί ρόλοι. Ακόμα, προσωπικά δεν είμαι εντελώς σίγουρη ότι το έχουμε δώσει όπως το έχουμε στο μυαλό μας…το δουλεύουμε συνέχεια.

Α. Γκ.: Ναι, και αυτό…

Ερ.: Πως βλέπετε τη συμμετοχή σας στις Ετεροτοπίες, που επιχειρούν να παρουσιάσουν στο κοινό της Κατερίνης εκφράσεις πολιτισμού, προερχόμενες από διαφορετικές τέχνες;

Ν.Α.: Είναι η δεύτερη φορά που συνεργαζόμαστε με τα παιδιά από τις Ετεροτοπίες. Είχαμε έρθει πέρσι πρώτη φορά με τις “RiζEς”, σε χορογραφία Ειρήνης Καλογηρά, και θεωρούμε την προσπάθεια και τη δουλειά τους πολύ σημαντική για την επέκταση της καλλιτεχνικής δραστηριότητας στην πόλη της Κατερίνης. Κι εγώ γεννήθηκα και μεγάλωσα σε επαρχιακή πόλη, στην Κομοτηνή, και ξέρω πόσο πολύτιμες είναι τέτοιες πρωτοβουλίες και ενέργειες.

Α.Γκ.: Η προσπάθεια που κάνουν οι Ετεροτοπίες είναι πολύ αξιόλογη και είμαι πολύ χαρούμενος που συμμετέχω στο καλλιτεχνικό τους πρόγραμμα και μας δίνεται η ευκαιρία να παρουσιάσουμε τη δουλειά μας εκτός Αθήνας και Θεσσαλονίκης.

Ερ.: Ο χορός, ειδικά για ένα ντουέτο είναι κάτι που ενώνει. Είναι αυτό ένα μήνυμα που θέλετε να περάσετε, κόντρα στον ανταγωνισμό των φύλων;

Ν.Α.: Ενώνει λες, ε; (γέλια)! Να ’ξερες πόσους καβγάδες έχουμε ρίξει για να καταλήξουμε στο τι κρατάμε τι πετάμε σε αυτό το ντουέτο! Οκ, σίγουρα θέλει συνεργασία για να χορέψεις μαζί. Και εμπιστοσύνη και πολλή δουλειά μαζί για να βγει στη σκηνή το «μαζί». Δεν είχα στο μυαλό μου την όλη διαδικασία ως μήνυμα κόντρα στον ανταγωνισμό. Περισσότερο το βλέπω σαν απαραίτητο εργαλείο για τη δουλειά μας. Αλλά μ’ αρέσει αυτή η σκέψη. Θα το λέω κι εγώ τώρα!

Α. Γκ.: Δεν ξέρω αν είναι ο χορός και το ντουέτο κάτι που ενώνει. Σίγουρα όμως συνδέει. Γενικότερα στις παραστάσεις μας δεν έχουμε αυτοσκοπό να περάσουμε κάποιο συγκεκριμένο μήνυμα, αλλά να παραθέσουμε τον προβληματισμό μας πάνω σε αυτό με το οποίο ασχολείται κάθε παράσταση, με αποτέλεσμα ο κάθε θεατής να μπορεί να φιλτράρει αυτό που βλέπει και να βγάλει τα δικά του συμπεράσματα και να λάβει τα δικά του μηνύματα.

Ερ.: Το ζήτημα της ισότητας των δυο φύλων είναι πάντα επίκαιρο, καθώς έρχονται στην επιφάνεια περιπτώσεις ανισότητας και κακοποίησης. Η παράσταση ή εσείς ως καλλιτέχνες τοποθετείστε επ’ αυτού;

Α. Γκ.: Τοποθετούμαστε ως προς τις βιολογικές και κοινωνικές ομοιότητες και διαφορές των 2 φύλων. Δεν θελήσαμε να επεκταθούμε σε πολιτικοκοινωνικό πλαίσιο. Αυτό είναι από μόνο του μια άλλη παράσταση πάνω στο θέμα των φύλων. Υπήρξε μια σκηνή σε παλαιότερη εκδοχή της παράστασης, αλλά είδαμε ότι μας οδηγούσε αλλού. Και το θέμα αυτό είναι από μόνο του πολύ μεγάλο.

Ν.Α.: Η αλήθεια είναι πως στην παράσταση και τα 2 φύλα κακοποιούνται εξίσου. Για να μην πω ότι το άρρεν τραβάει περισσότερα!

Α. Γκ.: Έχω φάει ξύλο εγώ σ’ αυτήν την παράσταση… (γέλια)!

Ερ.: Έχετε δηλώσει ότι αυτή η παράσταση είναι ένα έργο εν εξελίξει. Στοιχεία προσθέτονται, άλλα αφαιρούνται. Έχετε συλλέξει στοιχεία και ερεθίσματα για μια επόμενη παράσταση;

Ν.Α.: Στην παράσταση, πρέπει να ξέρετε, δεν προστίθενται μόνο, αλλά αφαιρούνται και στοιχεία. Από την αρχική της εκδοχή (δύο χρόνια πίσω) έχουν φύγει δυο σκηνές ολόκληρες, έχουν εξελιχθεί κάποιες άλλες και έχουν αλλάξει σειρά πολλά. Κάθε φορά, νομίζω, είμαστε και πιο κοντά σε αυτό που θέλουμε από το ντουέτο. Μία από τις σκηνές που αφαιρέθηκαν είναι από μόνη της μια εν δυνάμει παράσταση, αν εξελιχθεί. Είναι η σκηνή που ανέφερε ο Αλέξανδρος πριν.

Α. Γκ.: Από στοιχεία και ερεθίσματα για μια επόμενη παράσταση άλλο τίποτα… Τώρα, αν και πότε θα γίνει, αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο… (γέλια)!

Σημ.: Η παράσταση φιλοξενείται 24 και 25 Νοεμβρίου στο Θέατρο Μω (Γεωργούλη 15 Κατερίνη). Ώρα έναρξης 21:30

Άρθρο του Στέργιου Καστόρη βουλευτή Πιερίας του ΣΥΡΙΖΑ

Ούτε λίγο, ούτε, πολύ, κάτι τέτοιο θέλησε να περάσει ο δήμαρχος Κατερίνης στη συνέντευξη τύπου που έδωσε για τις τελευταίες πλημμύρες.

Εναρμονιζόμενος με το καθοδηγούμενο από το κόμμα του κλίμα (που λέει δε φταίνε όσοι κυβέρνησαν 40 χρόνια αυτή τη χώρα, παρά μόνον η σημερινή κυβέρνηση, που βρέθηκε στο τιμόνι της τα δυόμισι τελευταία χρόνια), βγήκε άνετος και χαλαρός στις κάμερες να δηλώσει ικανοποιημένος γιατί, όπως είπε, «η πόλη άντεξε», «είμαστε οχυρωμένοι» και «δεν είχαμε νεκρούς».

Όσο για τις ζημιές «ήταν ελάχιστες, μικρές», είπε, ο δήμαρχος του δήμου που, μετά και από δικό του αίτημα, κηρύχτηκε σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, προκειμένου να αποζημιωθούν για τις απώλειες της περιουσίας τους οι δημότες του.

Και για τις όποιες ζημιές, άλλοι φταίνε υποστήριξε. Για τις πλημμύρες γύρω απ’ Μαυρονέρι φταίει ο διπλανός δήμαρχος, για τις πλημμύρες γύρω απ’ την εθνική οδό, φταίει η εθνική οδός, για την Παραλία και την Κατερινόσκαλα φταίει η θάλασσα κι ο μεγάλος όγκος της βροχής.

Όσο για τον Πέλεκα (που γράφουν κάποιοι «κακεντρεχείς και άσχετοι», όπως τους χαρακτήρισε), φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ και οι υπουργοί του, που υπέγραψαν απόφαση για δωρεάν παραχώρηση στην περιφέρεια κεντρικής Μακεδονίας (αποκλειστικά για τις ανάγκες κατασκευής της περιφερειακής οδού) ποσότητας αμμοχάλικου από το ρέμα, «που (αναφέρεται ρητά στην κοινή υπουργική απόφαση) ΘΑ ΠΡΟΚΥΨΕΙ από την κατασκευή έργου για την αντιπλημμυρική προστασία του».

Και το κουνούσε το έγγραφο μπροστά στις κάμερες, σαν να ήταν απόδειξη εγκλήματος και «ορίστε», έλεγε, «δεν έχει ούτε την υπογραφή Τζιτζικώστα, ούτε την υπογραφή της Μαυρίδου, έχει τις υπογραφές δυο υπουργών του ΣΥΡΙΖΑ».

Βέβαια, «ορθώς έπραξαν» είπε στη συνέχεια, γιατί με την απόληψη βάθυνε η κοίτη και χώρεσε περισσότερο νερό, αλλά …

Αλλά, δεν είπε το σημαντικότερο. Ότι στη συνέχεια έλειψαν οι υπογραφές του Τζιτζικώστα και της Μαυρίδου σε διάφορα απαραίτητα έγγραφα για να γίνει το έργο της αντιπλημμυρικής προστασίας, όπως ορίζει η νομοθεσία εκτέλεσης των Δημοσίων Έργων και έτσι φτάσαμε σε καυγάδες με τον εργολάβο-ανάδοχο του έργου και σε εκβιασμούς και τελικά σε διακοπή των εργασιών της περιφερειακής οδού και σε κάθε εργασία θωράκισης του Πέλεκα.

Όλα αυτά, ή δεν τα ήξερε ο (πράγμα απίθανο κι εγκληματικό), ή δεν ενδιέφεραν (πράγμα εξίσου εγκληματικό) τον δήμαρχο, που έβγαλε από πάνω του την ευθύνη για την αντιπλημμυρική θωράκιση του Πέλεκα κι έστρωνε κυβόλιθους στις όχθες ενός ρέματος που δεν είχε ακόμη θωρακιστεί αντιπλημμυρικά.

Κι όταν ήρθε η βροχή και πήρε σβάρνα τους κυβόλιθους, επειδή δεν ήθελε να ρίξει ευθύνες στους ομοϊδεάτες του αυτιοδιοικητικούς, τα ‘ριξε στον ΣΥΡΙΖΑ και ξεμπέρδεψε.

Για να σοβαρευτούμε. Είχαν προειδοποιηθεί για τα αποτελέσματα της εγκληματικής αδιαφορίας τους, τόσο η περιφέρεια του Τζιτζικώστα και η αντιπεριφέρεια της Μαυρίδου (από την παράταξη της Ριζοσπαστικής Αριστερής Ενότητας), όσο και η διοίκηση του κ. Χιονίδη (από την Πρωτοβουλία για τον Πέλεκα), αλλά άπαντες εκώφευαν.

Είπαμε να σεβαστούμε τις ώρες της απόγνωσης των κατοίκων της περιοχής μας, γιατί, την ώρα που έχεις στα χέρια σου τραυματία, προσπαθείς να τον σώσεις, δεν τον αφήνεις να πεθάνει από αιμορραγία για να ζητήσεις τον λόγο από αυτούς που τον τραυμάτισαν. Τώρα όμως είναι η ώρα να αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του και να πληρώσει το αντίτιμο των πράξεών του.

Κι αν έχει ευθύνες ο ΣΥΡΙΖΑ, που ανέλαβε τη διακυβέρνηση μιας χώρας ανοχύρωτης και χρεοκοπημένης και δεν κατάφερε μέσα σε δυο χρόνια να την κάνει πρότυπο, να πληρώσει.

Δεν φταίει όμως ο ΣΥΡΙΖΑ που κοντά πενήντα χρόνια τώρα οι τουριστικές παραθαλάσσιες βιτρίνες μας δεν έχουν στοιχειώδεις υποδομές για να μην πνίγονται στην πρώτη νεροποντή.

Δεν φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ που κοντά πενήντα χρόνια τώρα δήμαρχοι με πολλές θητείες στην πλάτη τους δεν κατάφεραν να διευθετήσουν ένα ρέμα.

Δεν φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ που κοντά πενήντα χρόνια τώρα, κυβερνήσεις και αυτοδιοίκηση αντιμετωπίζουν τους πολίτες ως πελάτες, επιτρέποντας και ευλογώντας κάθε είδους εγκληματική αυθαιρεσία και παρανομία, για να μη χάσουν την εύνοια της ψήφου τους.

Και επιτέλους αν το ζητούμενο για λόγους πολιτικής αξιοπρέπειας είναι η αυτοκριτική (που κάποιοι αποφεύγουν όπως ο διάολος το λιβάνι), το ζητούμενο για λόγους επιβίωσης και αξιοπρεπούς διαβίωσης των πολιτών αυτής της χώρας είναι, όχι μόνο να γίνουν όσα πρέπει να γίνουν για να μη ζήσουμε ξανά τέτοια φαινόμενα (για τα οποία δεσμεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ και θα κριθεί γι’ αυτό), αλλά και να τιμωρηθούν όσοι ευθύνονται για τα εγκλήματα των τελευταίων πενήντα χρόνων

Υπεραισιόδοξο κρίνει τον προϋπολογισμό του 18 ο πρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Επιμελητηρίων

Υπεραισιόδοξο κρίνει τον προϋπολογιμό του 2018 η επιμελητηριακή κοινότητα αλλά εκτιμά ότι αν επιτευχθούν οι στόχοι τότε η χώρα θα μπορεί να ακολουθήσει ένα αναπτυξιακό σχέδιο. Πάντως με αφορμή την κατάθεση του προϋπολογισμού για το 2018 τα επιμελητήρια σημειώνουν ότι «η υπερφορολόγηση αποτελεί τον υπ' αριθμό ένα παράγοντα που καταδικάζει την οικονομία και την αγορά σε μαρασμό».

Συγκεκριμένα, ο πρόεδρος της Κεντρικής Ένωσης Επιμελητηρίων και του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθήνας Κωνσταντίνος Μίχαλος, με αφορμή την κατάθεση του προϋπολογισμού για το 2018 στη Βουλή τόνισε ότι «η πρόβλεψη του προϋπολογισμού του 2018 για ανάπτυξη 2,5% και πρωτογενές πλεόνασμα 3,82% του ΑΕΠ είναι υπεραισιόδοξη, καθώς και αυτός ο προϋπολογισμός στηρίζεται στην υπερφορολόγηση επιχειρήσεων και φυσικών προσώπων που έχουν εξαντλήσει πλέον τη φοροδοτική τους ικανότητα. Εάν όμως ο στόχος τελικά επιτευχθεί, που όλοι ευχόμαστε, τότε πραγματικά θα δοθεί η δυνατότητα στη χώρα να βγει από τη στενωπό των μνημονίων και να ακολουθήσει ένα εθνικό αναπτυξιακό σχέδιο, βασισμένο στην προσέλκυση και δημιουργία παραγωγικών επενδύσεων.

Δημιουργεί, επίσης, συγκρατημένη αισιοδοξία η πρόβλεψη ότι θα προχωρήσει το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων και μάλιστα θα αποφέρει έσοδα ύψους 2,7 δισ. ευρώ, όπως επίσης και η αναφορά στον προϋπολογισμό για νέα έξοδο στις αγορές».

Σύμφωνα με τον κ. Μίχαλο «είναι η πλέον κρίσιμη αλλά και κατάλληλη περίοδος -καθώς φαίνεται ότι οι δανειστές έχουν σταματήσει να δυναμιτίζουν τις προσπάθειες της χώρας- να πετύχουμε τους στόχους που έχουν τεθεί και να προχωρήσει επιτέλους η ελάφρυνση του ελληνικού χρέους, που άλλωστε αποτελεί εθνική προτεραιότητα».

«Ως εκπρόσωποι της επιχειρηματικής κοινότητας δε θα πάψουμε να φωνάζουμε ότι η υπερφορολόγηση αποτελεί τον υπ' αριθμό ένα παράγοντα που καταδικάζει την οικονομία και την αγορά σε μαρασμό. Η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως ένα φορολογικό σύστημα που θα στηρίζεται στη διεύρυνση της φορολογικής βάσης και όχι στην εξόντωση συνεπών φορολογουμένων πολιτών και επιχειρήσεων», καταλήγει ο κ. Μίχαλος.

 «Πόλεμος» ανακοινώσεων για τον προϋπολογισμό

«Οι τυχοδιώκτες της κυβέρνησης που πούλησαν ελπίδα με το "Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης" έχουν το θράσος να ρωτούν τη Νέα Δημοκρατία τι διαφορετικό θα έκανε» απαντά η αξιωματική αντιπολίτευση, σε σχόλιο «κύκλων» του υπουργείου Οικονομικών για τον προϋπολογισμό.

Η ΝΔ στην ανακοίνωση της υπενθυμίζει στο ΥΠΟΙΚ, γιατί όπως αναφέρει «αρνούνται προφανώς να καταλάβουν όσα γνωρίζουν όλοι οι Έλληνες», τα εξής:

-«Δεν θα είχαμε φορτώσει σε όλους τους Έλληνες το κόστος των 100 δισ. ευρώ της δήθεν διαπραγμάτευσης Τσίπρα-Βαρουφάκη και δεν θα είχαμε επιβάλει 14,5 δισ. ευρώ μέτρα με το 3ο και το 4ο Μνημόνιο.

-Δεν θα είχαμε συμφωνήσει στους εξοντωτικούς στόχους πρωτογενών πλεονασμάτων ύψους 3,5% του ΑΕΠ μέχρι το 2022.

-Δεν θα επιβάλλαμε υπερφορολόγηση και εσωτερική στάση πληρωμών για να υπερβούμε κατά 8,5 δισ. ευρώ τη διετία 2016-2017 τους δημοσιονομικούς στόχους, ώστε να δείχνουμε "τα καλά παιδιά" στην τρόικα και να μοιράζουμε ελεημοσύνη στους Έλληνες που επλήγησαν ακόμη περισσότερο από τις ανερμάτιστες επιλογές της κυβέρνησης.

-Θα υλοποιούσαμε εμπροσθοβαρώς διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις και αποκρατικοποιήσεις, όπως το Ελληνικό, δημιουργώντας χιλιάδες νέες θέσεις εργασίας και επιτυγχάνοντας τους υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης στην πατρίδα μας, τους οποίους όλοι προέβλεπαν μέχρι το τέλος του 2014.

-Θα αλλάζαμε το μείγμα πολιτικής με μείωση φόρων και συμμάζεμα των δαπανών».

Την ίδια στιγμή η ΝΔ σημειώνει ότι θα μείωνε τις εξής δαπάνες:

-«Τις λειτουργικές δαπάνες. Που αντί να μειωθούν 200 εκατ. ευρώ, όπως εμείς προτείνουμε, αυξήθηκαν 876 εκατ. ευρώ το 2017 από την κυβέρνηση.

-Τις δαπάνες μισθοδοσίας στο Δημόσιο. Που αντί να συγκρατηθούν κατά 300 εκατ. ευρώ, όπως εμείς προτείνουμε, αυξήθηκαν 521 εκατ. ευρώ το 2017 και συνεχίζουν να αυξάνονται μέχρι το 2021 κατά επιπλέον 1 δισ. ευρώ!

-Τις δαπάνες προμηθειών. Που αντί να συγκρατηθούν κατά 400 εκατ. ευρώ σε μία τετραετία με μία σοβαρή πολιτική για Συμπράξεις Δημόσιου και Ιδιωτικού Τομέα και εκχώρησης (outsourcing) λειτουργιών, συνεχίζουν να αυξάνουν μέχρι το 2021!

-Τις μεταβιβάσεις σε λοιπούς φορείς της Γενικής Κυβέρνησης. Που αντί να μειωθούν κατά 400 εκατ. ευρώ (π.χ. στους συγκοινωνιακούς φορείς), όπως εμείς υποστηρίζουμε με απλή τήρηση των προϋπολογισμών τους, αυτές συνεχίζουν να αυξάνουν μέχρι το 2021 επειδή η κυβέρνηση αδιαφορεί για τα χρήματα των φορολογουμένων!».

Η ΝΔ προσθέτει πως η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Οικονομικών, αντί να επιδεικνύει τόσο θράσος, να ρωτά τη Νέα Δημοκρατία τι θα έκανε ως κυβέρνηση, «ας ζητήσει έστω μία συγγνώμη για τα τόσα εγκληματικά λάθη της κυβέρνησης σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα».

Και σε υστερόγραφο, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης σημειώνει: «Η Νέα Δημοκρατία απαντά επισήμως στους κύκλους του υπουργείου των Οικονομικών, θεωρώντας ανήκουστο μείζονος σημασίας ζητήματα, όπως ο προϋπολογισμός, να αντιμετωπίζονται από την κυβέρνηση με τη "λογική" των διαρροών».