Η Εθελοντική Ομάδα για τους συλλόγους που συμμετείχαν στο Διήμερο Φεστιβάλ

Το προηγούμενο Σαββατοκύριακο στον Καπνικό Σταθμό Κατερίνης έλαβε χώρα ένα σημαντικό πολιτιστικό γεγονός: Δεκαπέντε Πολιτιστικοί Σύλλογοι του νομού Πιερίας με περισσότερες/ους από 400 χορεύτριες, χορευτές και χορωδούς συμμετείχαν στο διήμερο Φεστιβάλ της Εθελοντικής Ομάδας Δράσης με αφορμή τον εορτασμό των δέκα χρόνων από την ίδρυσή της και χάρισαν μοναδικές στιγμές σε όσες και όσους βρέθηκαν στην φιλόξενη αυλή του Καπνικού Σταθμού Κατερίνης.

Η Εθελοντική Ομάδα Δράσης Ν. Πιερίας ευχαριστεί όλους τους συλλόγους και τον κάθε έναν ξεχωριστά, όπως και τις χορεύτριες, τους χορευτές και τους χορωδούς που αποδέχτηκαν την πρόσκληση της ομάδας και μας τίμησαν με την συμμετοχή τους:
Σας υποσχόμαστε πως η επιθυμία σας να επαναλάβουμε σύντομα αυτή την όμορφη συνάντηση δεν θα μείνει ανεκπλήρωτη.
Η Εθελοντική Ομάδα Δράσης Ν. Πιερίας οραματίστηκε μια μουσική σκηνή στην πόλη μας και έκανε το όνειρο πραγματικότητα:
-Η εξέδρα του Καπνικού Σταθμού είναι η μεγαλύτερη στο νομό μας και προσφέρεται για μια αξιοπρεπή καλλιτεχνική εμφάνιση.
-Είναι στη διάθεση συλλόγων και ομάδων για να παρουσιάσουν πολιτιστικές εκδηλώσεις.
-Εκεί που βρίσκεται, επί πολλά χρόνια ήταν ένα άγριο και εγκαταλειμμένο μέρος, γεμάτο μπάζα και αγριόχορτα. Η προσωπική εργασία των εθελοντών το μεταμόρφωσε σ’ αυτό που είναι σήμερα – ένα σύγχρονο εργαλείο πολιτισμού.
-Το κόστος κατασκευής της ήταν υψηλό. Η Εθελοντική Ομάδα, όπως είναι γνωστό, δεν δέχεται ούτε διαχειρίζεται χρήματα. Υπήρξαν, όμως, γενναιόδωροι χορηγοί, γεμάτοι αγάπη για τον τόπο μας, μεράκι και έμπνευση, που ανέλαβαν την κατασκευή της.
Τους ευχαριστούμε για μια ακόμη φορά και δεν τους ξεχνάμε:
-Διαβαλκανικό Ινστιτούτο (Ιγνάτιος και Νένα Μεϊμάρης)
-RefuAid London (Anna Jones)
-Freundeskreis Elliniko Hamburg (Καλλιόπη Brandstädter)
-«Γιατροί του Κόσμου» Ελληνική Αντιπροσωπεία
Επίσης, ευχαριστούμε θερμά τον φίλο φωτογράφο Βαγγέλη Γκούντα, μέλος της ομάδας, ο οποίος διαθέτει δύο εκπληκτικά άλμπουμ με 1.150 φωτογραφίες των δύο ημερών

Από τον Φορέα Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού

Οι δακτυλιώσεις θα ξεκινήσουν την Παρασκευή 13 Οκτωβρίου και θα γίνονται καθημερινά έως τις 17 του ίδιου μήνα. Στη δράση μπορεί να συμμετέχει όποιος το επιθυμεί, αρκεί να το δηλώσει εγκαίρως

Στο πλαίσιο του προγράμματος παρακολούθησης ειδών πανίδας και χλωρίδας, ο Φορέας Διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Ολύμπου διοργανώνει φθινοπωρινή δακτυλίωση πουλιών εντός της περιοχής ευθύνης του.

Οι δακτυλιώσεις θα πραγματοποιηθούν σε συνεργασία και με επικεφαλής τον Δρ. Χαράλαμπο Αλιβιζάτο, μέλος του Ελληνικού Κέντρου Δακτυλίωσης Πουλιών και της Επιστημονικής Επιτροπής του ΦΔΕΔ Ολύμπου, από την Παρασκευή 13/10/2017 το απόγευμα έως και την Τρίτη 17/10/2017 το μεσημέρι. Οι ώρες των δακτυλιώσεων θα είναι 6:30 με 12:00 το πρωί και 16:00 με 21.00 το βράδυ.
Όσοι ενδιαφέρονται να συμμετέχουν στις δακτυλιώσεις μπορούν να επικοινωνήσουν με την κα. Δήμητρα Γιάννακα (ΦΔΕΔ Ολύμπου) στα τηλέφωνα 2352083000 και 6997063957 και με τον Δρ. Χαράλαμπο Αλιβιζάτο στο 6973663662.
Προτείνεται οι συμμετέχοντες να είναι κατάλληλα εφοδιασμένοι με ρούχα για ύπαιθρο σε συνθήκες υψομέτρου 1.000m, φακό κεφαλής, καπέλο, εντομοαπωθητικό και καταπραϋντικό για τσίμπημα εντόμων.
Για την καλύτερη οργάνωση της δράσης και για τη διεξοδική πληροφόρηση τους, οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να ενημερώσουν έγκαιρα για τη συμμετοχή τους τον Φορέα Διαχείρισης.

Μια σπάνια συλλογή στο Αιγίνιο

Ένας ανεκτίμητος θησαυρός σε μια γωνιά της Πιερίας… περιμένει τη δικαίωσή του. Και δικαίως αναμένει από τους φορείς της πολιτείας την αξιοποίησή του.

Μείναμε κυριολεκτικά έκπληκτοι όταν σε επίσκεψή μας στο Αιγίνιο Πιερίας την πρώτη Κυριακή του Οκτωβρίου, επίσκεψη που μας προτάθηκε από φίλο της περιοχής της Βόρειας Πιερίας, για να γνωρίσουμε το ιδιωτικό «μουσείο» του Τάσου Τερζή, πρώην δημάρχου Αιγινίου.

Είναι αλήθεια ότι δεχτήκαμε με σχετική περιέργεια την πρότασή του και σε λίγο ο Τάσος Τερζής ως άριστος οικοδεσπότης μας υποδέχεται στο «μουσείο» του. Στην πρόσοψη ενός κλασικού κτηρίου (το πατρικό του σπίτι) που στεγάζει τα εκθέματα, δεσπόζει η επιγραφή Ίδρυμα Πασχάλη και Ιωάννας Τερζή.
Με την είσοδο μας στο σαλόνι του σπιτιού, έκθαμβοι αντικρίσαμε δεκάδες συλλεκτικές φωτογραφίες τόσο από τη ζωή στο Αιγίνιο όσο και από το Καβακλί Αν. Ρωμυλίας. Ένας χώρος διανθισμένος και με τη συλλογή ιστορικών εφημερίδων από το 1700 και εντεύθεν. Στα επόμενα δωμάτια δεσπόζουσα θέση οι σπάνιες συλλογές νομισμάτων, οι πίνακες ζωγραφικής και αγιογραφίας επώνυμων καλλιτεχνών. Την μοναδικότητα του χώρου την συμπληρώνουν οι συλλογές ρολογιών, μολυβιών, καθώς και τα χιλιάδες βιβλία, περιοδικά, μοναδικές φωτογραφίες, κάρτες και απεριόριστος αριθμός συλλεκτικών πολύτιμων αντικειμένων, όλα με πιστοποιητικό γνησιότητας, πλην όμως στοιβαγμένων το ένα πάνω στο άλλο, λόγω έλλειψης χώρου..
«Αφιέρωσα μια ζωή για να συγκεντρώσω όλα αυτά που βλέπετε και ξόδεψα μια περιουσία» μας δηλώνει ο συλλέκτης Τάσος Τερζής. «Περιμένω από την Τοπική Αυτοδιοίκηση ή κάποιο άλλο φορέα, τη διάθεση κατάλληλου χώρου για να τεθούν σε δημόσια έκθεση όλα αυτά τα πολύτιμα εκθέματα που βρίσκονται στοιβαγμένα στο πατρικό μου σπίτι»
Αν βρεθείτε στο Αιγίνιο, αξίζει να επισκεφθείτε το «μουσείο» του Τάσου Τερζή, θα εκπλαγείτε και σίγουρα θα εντυπωσιαστείτε.
Γρηγόρης Παπαχρήστος
Πρόεδρος Οργανισμού Φεστιβάλ Ολύμπου (ΟΡ.ΦΕ.Ο.)

Άρθρο γνώμης

Του Δημήτρη Μάρδα
Καθηγητή Πανεπιστημίου,
Βουλευτή ΣΥΡΙΖΑ Β’ Θεσσαλονίκης

Η ανισότητα που υφίσταται στον πλανήτη επισημαίνεται με γλαφυρό τρόπο ακόμη και από διάφορες τράπεζες, όπως την Credit Suisse, η οποία κάθε χρόνο δίνει τη κατανομή του παγκόσμιου πλούτου. (βλ. Διάγραμμα - Πυραμίδα του πλούτου για το 2016). 34 εκατομμύρια άτομα, δηλαδή το 0,7% του πληθυσμού των ενηλίκων του πλανήτη, ελέγχουν το 45,2% του παγκόσμιου πλούτου, κατέχοντας περιουσιακά στοιχεία της τάξης των 112,9 τρις δολαρίων! Το υπόλοιπο 99,3% αρκείται με το υπόλοιπο 54,8%.

Μελέτη του Πολυτεχνείου της Ζυρίχης κατέγραψε ότι μόνο 147 οικογένειες ελέγχουν το σύνολο της οικονομίας ή όπως χαρακτηριστικά αναφέρει «ελέγχουν τα πάντα».
Κάποιοι θεωρούν τη συγκέντρωση του πλούτου σε λίγα χέρια φυσικό επακόλουθο, θεωρώντας ότι ως έκφραση της επιχειρηματικότητας δηλαδή της αέναης προσπάθειας διατήρησης του πλούτου, παράγει θέσεις εργασίας, χρηματοδοτεί καινοτομίες κ.ά. Αγνοούν βέβαια οι υποστηριχτές τέτοιων απόψεων ότι το 0,7% δεν ασχολείται απαραίτητα με παραγωγικές δραστηριότητες που προάγουν την επιχειρηματικότητα, την τεχνολογική έρευνα κ.λπ. Ένα μόνο όμως ποσοστό από τους προαναφερθέντες ασχολείται με την πραγματική οικονομία.
Αναλυτικότερα, σύμφωνα με την παλαιότερη ανακοίνωσή μας, ο πλούτος (του 100%) των ελαχίστων πιο πλουσίων του πλανήτη πηγάζει: το 22% από τα ακίνητα, το 35% από μετοχές, εταιρικά ομόλογα και venture capital, το 8% από κρατικά ομόλογα, το 26% από τα νομίσματα, χρυσό πολύτιμα μέταλλα, το 5% από τα εμπορεύματα και το 4% από έργα τέχνης και αντικείμενα πλειστηριασμών. Οπότε εύκολα καταρρίπτεται η προσέγγιση που εξιδανικεύει την ανισότητα στον πλανήτη, μέσω της θεαματικής συμμετοχής του 0,7% στην αύξηση της παραγωγής, των θέσεων εργασίας κ.λπ.
Από πού αντλεί άραγε δύναμη αυτό το 0,7%; Εδώ διάφορες προσεγγίσεις μπορούν να δώσουν τις δικές τους απαντήσεις. Εμείς θα κινηθούμε στα ίχνη μιας, που κατά πολλούς χαρακτηρίζεται ανορθόδοξη ενώ γι άλλους ερμηνεύεται από συμβατικές απόψεις της οικονομικής θεωρίας.
Θα ήταν υπερβολή να υποστηριχτεί ότι τα 34 εκατομμύρια ζάμπλουτων στηρίζουν τη δύναμή τους στην αδυναμία συνεννόησης του υπόλοιπου 99,3%;
Ή θα ήταν υπερβολή να υποστηριχτεί ότι το 0,7% αντλεί τη δύναμή του από την πολυδιάσπαση του υπόλοιπου 99,3%, που το ίδιο προκαλεί; Και πως προκαλείται αυτή η πολυδιάσπαση; Απλούστατα μέσα από την κυριαρχία της οικονομίας επί της πολιτικής, το επακόλουθο της εξασθένισης των κρατών σε καθεστώς παγκοσμιοποιημένης οικονομίας.
Όσο αυτονομιστικές και αποσχιστικές κινήσεις αποδυναμώνουν τα κράτη, τόσο δυναμώνει το 0,7% στο πλαίσιο της ανοιχτής και χωρίς εμπόδια αγοράς αγαθών, υπηρεσιών και κεφαλαίων. Αυτό είναι συνέπεια του αυταρχισμού των κυβερνήσεων που οξύνει εθνικισμούς, της απροθυμίας για συνεννόηση με τους πολίτες του, της απουσίας κράτους Δικαίου, όπως και της άνισης κατανομής του εισοδήματος ανάμεσα στις περιφέρειες ενός κράτους.
Το Βέλγιο, μια από τις πλουσιότερες χώρες του πλανήτη οδηγήθηκε σε αποδυνάμωση μέσω της νέας δομής του κράτους, η μεγάλη Γιουγκοσλαβία πολυτεμαχίσθηκε σε ανίσχυρα κράτη, η Ισπανία ενδεχομένως ακολουθεί, σε λίγο ίσως το Ηνωμένο Βασίλειο λόγω των πρόσφατων εξελίξεων του Brexit, που ανατρέπουν πολλά σε Σκωτία λόγου χάρη. Επίσης, η Γαλλία μπορεί να βιώσει παρόμοιες καταστάσεις στο Νότο της, όπως και η Ιταλία στο βορά. Σε ελάχιστες περιπτώσεις (βλ. Κουρδικό) δικαιολογείται το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης μέσω της δημιουργίας κράτους.
Μόνο σε χώρες όπου η κεντρική εξουσία έδειξε σύνεση, ανοχή ακολουθώντας επίπονες διεργασίες συνεννόησης και περιορίζοντας από την άλλη τις διαπεριφερειακές οικονομικές ανισότητες αποφεύχθηκε η αποδυνάμωση του κράτους (βλ. Ελβετία).
Οι κυβερνήσεις, όταν κρίνονται ως ακατάλληλες, αλλάζουν εφόσον οι πολίτες τους το ζητήσουν. Τι ίδιο όμως δε συμβαίνει με το 0,7%, που αποτελεί μια διαχρονική μορφή εξουσίας χωρίς αποκλίσεις στους στόχους της!
Αν αυτό το 0,7% προσφέρει το 1% του πλούτου του για να εξαγοράσει συνειδήσεις πολιτικών, στρατιωτικών, ανωτάτων λειτουργών κ.λπ, τότε με 1,1 τρις δολάρια ελέγχει πάνω από ένα εκατομμύριο πολιτικούς, στρατιωτικούς δικαστικούς κ.λπ στον πλανήτη. Ο υπολογισμός αυτός υποθέτει ότι χρηματίζει πολιτικούς με ένα εκατομμύριο δολάρια κατ’ έτος, προσφέροντας απλά και μόνο μέρος των τόκων-κερδών που εξασφαλίζει ετησίως.
Από την άλλη, μήπως η ενδυνάμωση των περιφερειών στην Ευρώπη λόγου χάρη, λειτουργεί σε τελική ανάλυση εις βάρος των κεντρικών κυβερνήσεων που αποδυναμώνονται στο πλαίσιο της παγκοσμιοποίησης; Οπότε μήπως, όλη αυτή η σύγκρουση κυβερνήσεων διεθνώς με τις διάφορες εθνότητες-μειονότητες, δεν είναι έκφραση μιας γνήσιας μάχης για τη δημοκρατία άλλα μέσο για απόλυτη κυριαρχία του 0,7%;
Η «θεωρία της Προστασίας» μέσω της δασμών και μέτρων μη δασμολογικού χαρακτήρα, προτάσσει τη δύναμη των κυβερνήσεων στο χώρο του διεθνούς εμπορίου, εις βάρος των ανοιχτών αγορών, απ’ όπου πηγάζει η δύναμη του 0,7%. Μήπως η εν λόγω θεωρία με τα όσα προτείνει αποτελεί απαραίτητη έκφραση της κυριαρχίας της πολιτικής επί της οικονομίας