ΕΠΤΑ ΠΟΛΙΤΕΙΑ
Lorem ipsum dolor sit amet, sic genero nomine Piscatore mihi.
«Αντιγόνη» στο Κάστρο
Από το Φεστιβάλ Ολύμπου
Μετά την εξαιρετικά επιτυχημένη παρουσίαση της παράστασης «Αντιγόνη» του Σοφοκλή στο θέατρο Άττις-Νέος Χώρος, η Ομάδα Σημείο Μηδέν, θα παρουσιάσει την παράσταση στο Κάστρο Πλαταμώνα. Η Αντιγόνη φιλοξενείται από το Φεστιβάλ Ολύμπου την Τετάρτη 7 Αυγούστου
Η παράσταση είναι το αποτέλεσμα πολύμηνου εργαστηρίου πάνω στην αρχαία Τραγωδία, που ξεκίνησε τον Οκτώβρη του 2018 και ολοκληρώθηκε τον Μάιο του 2019, με την πρεμιέρα. Για τις ανάγκες της ερευνητικής διαδικασίας και της παράστασης δημιουργήθηκε νέα μετάφραση από τον Δημήτρη Δημητριάδη.
Σκηνοθετικό Σημείωμα
Το σκεπτικό της παράστασης, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη Σάββα Στρούμπο είναι: «Βλέπουμε την «Αντιγόνη» ως Τραγωδία για τη Διεκδίκηση της Ζωής.
Η ακατάβλητη επιθυμία της Αντιγόνης να θάψει τον νεκρό αδερφό της παρά τις διαταγές του Κρέοντα, δεν τη συνδέει μονάχα με τον κόσμο των νεκρών της και της οικογένειάς της. Ξεκινώντας από τη διεκδίκηση της ταφής απέναντι στην κρατική εξουσία, οδηγείται στη διεκδίκηση νέων όρων για την επανεκκίνηση της Ζωής στην πόλη μετά τον πόλεμο. Η Αντιγόνη επιχειρεί να ενώσει Μνήμη και Πόλη, Ύπαρξη και Ιστορία, Εξέγερση και Κοινωνία.
Ο Κρέων φέρει το τρίπτυχο δύναμης της ανδρικής - κρατικής εξουσίας ως απόλυτη αρχή: πατριαρχία – στρατοκρατία – φαλλοκρατία. Όποιος δεν είναι μαζί του είναι εναντίον του. Κατά τη γνώμη του όλοι και όλα τον απειλούν, όλοι χρηματίζονται για να υποσκάψουν την εξουσία του.
Η Αντιγόνη αντιτίθεται, αντιστέκεται. Η στάση της δεν αφορά μονάχα την οικογενειακή διάσταση του ζητήματος. Στον οίκο των Λαβδακιδών κάθε πράξη είναι άμεσα πολιτική, γιατί επηρεάζει άμεσα την πόλη. Ο κατ’ επιλογή θάνατος της Αντιγόνης αποτελεί κραυγή Ζωής! Επιλέγει τον θάνατο γιατί θέλει να ζήσει ασυμβίβαστα.
Η παράστασή μας παίζεται αμέσως μετά από έναν πόλεμο. Δεν βλέπουμε τον Μύθο στο βάθος του παρελθόντος, αλλά στο Μέλλον. Μπορεί η ζωή να επανεκκινήσει μετά τον πόλεμο; Μπορεί ο άνθρωπος να διεκδικήσει εκ νέου τους όρους της ζωής του; Ο πόλεμος αφορά την οικουμένη και δεν έχει χωρικό όριο. Το ίδιο και η τραγωδία. Μέσα από την οπτική του πολέμου συναντάμε την οντολογική και βιοπολιτική προσέγγιση του έργου ως αστερισμό τραγωδιών μέσα στην τραγωδία:
Η τραγωδία του εξεγερμένου Ανθρώπου: Αντιγόνη
Η τραγωδία της Εξουσίας: Κρέων
Η τραγωδία του Συγκρουσιακού ανθρώπου: Ισμήνη
Η τραγωδία του Λόγου: Αίμων
Η τραγωδία της Προφητείας: Τειρεσίας
Η τραγωδία του βραχυκυκλωμένου ανθρώπου: Ευρυδίκη
Η τραγωδία της Υποτακτικότητας: Φύλακας
Η τραγωδία της Δημοκρατίας: Χορός
Ο Χορός διαρκώς αναζητά το μέτρο. Θέτει ερωτήματα, αμφισβητεί και αυτό-αμφισβητείται, κρίνει και κρίνεται, αναιρεί και αυτό - αναιρείται. Προσπαθεί με μεγάλη αγωνία να ορίσει το δίκαιο και το άδικο, το σωστό και το λάθος, τον θύτη και το θύμα, χωρίς να υπάρχει καμία εξωκοσμική αρχή να δώσει σαφείς και οριστικές απαντήσεις. Πρόκειται για την Τραγωδία της Δημοκρατίας. Δεν μπορεί κανείς να είναι ήσυχος, αναθέτοντας την ευθύνη πολιτών και πόλης σε κάποιον θεό ή σωτήρα: «Ή θα είμαστε ήσυχοι ή θα είμαστε ελεύθεροι», έγραφε ο Θουκυδίδης.
Η Αρχαία Ελληνική Τραγωδία:
Η αρχαία Τραγωδία είναι τελετουργικό θέατρο προς τιμήν του θεού Διόνυσου, θεού της γονιμότητας και της βίας, της μεταμόρφωσης και των ενστίκτων. Βγαίνει μέσα από το συλλογικό ασυνείδητο της κοινωνίας. Μελετάει τη Ζωή στα ακραία όρια της Φύσης, της Ύπαρξης και της Ιστορίας. Είναι ένα βιοπολιτικό θέατρο, που ασκεί δριμύτατη κριτική στο δημοκρατικό πολίτευμα που το γέννησε, με σκοπό το ίδιο αυτό πολίτευμα να βαθαίνει διαρκώς τα χειραφετητικά του χαρακτηριστικά.
Η Τραγωδία, παιδί και μήτρα της Φιλοσοφίας και της Δημοκρατίας, είναι θέατρο καθολικής αμφισβήτησης. Μας προσκαλεί σε μια ριζική επαναξιολόγηση όλων των αξιών της ζωής, με το βλέμμα στραμμένο στον ενεργό και χειραφετημένο πολίτη σε διαρκή εγρήγορση.»
Μετάφραση: Δημήτρης Δημητριάδης Σκηνοθεσία, διαμόρφωση χώρου, επιμέλεια κοστουμιών: Σάββας Στρούμπος Μουσική: Λεωνίδας Μαριδάκης Φωτισμοί: Κώστας Μπεθάνης Δραματολόγος: Μαρία Σικιτάνο
Photo credits: Αντωνία Κάντα Δημιουργία αφίσας: Soul Design Επικοινωνία παράστασης: Μαριάννα Παπάκη
Διανομή: Αντιγόνη: Έβελυν Ασουάντ Κρέων: Κωνσταντίνος Γώγουλος Τειρεσίας - κορυφαία Χορού: Έλλη Ιγγλίζ Ισμήνη - Αγγελιαφόρος: Ανδρομάχη Φουντουλίδου Αίμων: Γιάννης Γιαραμαζίδης Ευρυδίκη - κορυφαία Χορού: Ρόζυ Μονάκη Φύλακας - Εξάγγελος: Στέλιος Θεοδώρου – Γκλίναβος Χορός: η Ομάδα
Τιμές εισιτηρίων: Γενική είσοδος: 10 ευρώ
Προπώληση:
Βιβλιοπωλείο ΜΑΤΙ Κατερίνη, Αβέρωφ 4 (2351031275), Βιβλιοπωλείο ΝΕΣΤΩΡ Κατερίνη, Κανάρη 5 (2351036024), Βιβλιοπωλείο 1900 Κατερίνη, Βασιλείου Β. 2 (2351028900), Τουριστικό κατάστημα ΚΑΨΑΛΗ, Αγίου Νικολάου 24 Λιτόχωρο (2352083400), «Το Βιβλιοπωλείο» ΑΜΑΝΑΤΗΣ, Πλαταμώνας (2352042606), Γραφείο πληροφοριών, Λεπτοκαρυά (2352031858).
Η κατάργηση του Πανεπιστημιακού ασύλου και η «επανάσταση του αυτονόητου»
Άρθρο γνώμης
Του Χρήστου Γκουγκουρέλα
Δικηγόρου
Έχουμε μπει στο Καλοκαίρι για τα καλά και όλοι κάνουμε, ή έστω ονειρευόμαστε, ταξίδια! Μια, λοιπόν, που τα ταξίδια τούτη την εποχή μας ενδιαφέρουν άπαντες, η κατάργηση από τη νεοκλεγείσα Κυβέρνηση του πανεπιστημιακού ασύλου, έτσι όπως χρόνια το ξέραμε και το ζούσαμε, μας παρέχει την καλύτερη αφορμή, με όχημα μερικά…clicks στο διαδίκτυο, για ένα ταξίδι στη «Χώρα του Αυτονόητου».
Υπήρχε ή και υπάρχει, άραγε, στη «Χώρα» αυτή ‘‘ελληνικού τύπου’’ πανεπιστημιακό άσυλο ή τα ανά τον Κόσμο Πανεπιστήμια είναι «αυτονοήτως» χώροι τάξης, ασφάλειας, ευπρέπειας και ομαλότητας; Ας ξεκινήσουμε … τα clicks, λοιπόν, για να δούμε:
Στο Πανεπιστήμιο του Warwick στην Αγγλία υφίσταται ομάδας ασφάλειας, που περιφρουρεί τον χώρο και επίσης ηλεκτρονικό σύστημα παρακολούθησης, ώστε να μην σταματά το Πανεπιστήμιο να είναι επιτηρούμενο ούτε δευτερόλεπτο και έτσι οι τυχόν πράξεις ανομίας εντοπίζονται άμεσα εν τω πράττεσθαι (ίδετε για περισσότερα στη διεύθυνση https://warwick.ac.uk/services/campus-security/personalsafety/).
Στο Πανεπιστήμιο Monash της Μελβούρνης στην Αυστραλία υπάρχει τηλεφωνική γραμμή επί 24ώρου βάσεως, λειτουργούσα όλη την εβδομάδα, για την αναφορά περιστατικών διατάραξης της ασφάλειας του πανεπιστημιακού χώρου (campus) και κλειστό κύκλωμα παρακολούθησης (CCTV) για να καθίστανται όλες οι δομές και εγκαταστάσεις του πλήρως ελεγχόμενες (ίδετε για περισσότερα στη διεύθυνση https://www.monash.edu/about/safety-security).
Στο Πανεπιστήμιο της Pretoria στη Νότια Αφρική έχει προβλεφθεί ειδικό Τμήμα παροχής υπηρεσιών ασφάλειας (Department of Security Services) και δεδηλωμένη πολιτική της Διοίκησής του είναι να προωθεί την κουλτούρα της συλλογικής ευθύνης (collective responsibility) επί ζητημάτων τάξης και ασφάλειας (ίδετε για περισσότερα στη διεύθυνση https://www.up.ac.za/department-of-security-services/article/23390/safety-on-campus).
Στο Πανεπιστήμιο Saint Leo στη Φλόριντα των ΗΠΑ φροντίζουν τόσο πολύ για την ασφάλεια, που τηρούν ετήσιες στατιστικές για την ενδυνάμωση αντίστοιχων πολιτικών και διαθέτουν επεξεργασμένο σχέδιο διαχείρισης (Crisis Response Plan) όλων των σοβαρών ζητημάτων που ενδέχεται να επιφέρουν δυσλειτουργία στην πανεπιστημιακή κανονικότητα (ίδετε για περισσότερα στη διεύθυνση https://www.saintleo.edu/campus-security-safety).
Στο Πανεπιστήμιο Sorbonne στη Γαλλία έχει συσταθεί με απόφαση της Διοίκησής του ειδικό Τμήμα Πρόληψης και Ασφάλειας (Service Prevention et Securite, ίδετε για περισσότερα στη διεύθυνση http://www.univ-paris3.fr/service-prevention-et-securite-7967.kjsp?RH=1179959686867), ενώ το απολύτως σημαντικό είναι ότι όλα τα Πανεπιστήμια και τα Ιδρύματα Έρευνας της Χώρας έχουν ενταχθεί στο σύστημα Vigipirate (ίδετε για περισσότερα στη διεύθυνση www.enseignementsup-recherche.gouv.fr/cid106633/consignes-de-securite-applicables-dans-les-etablissements-relevant-du-ministere.html), δηλαδή στο Γενικό Σύστημα Εθνικής Ασφάλειας και Συναγερμού (ίδετε για αυτό στη διεύθυνση https://fr.wikipedia.org/wiki/Plan_Vigipirate), με συνέπεια να ελέγχεται ο οποιοσδήποτε μπαινοβγαίνει σε πανεπιστημιακό χώρο.
Στο Πανεπιστήμιο του Aachen στη Γερμανία έχουν προχωρήσει τόσο πολύ σε θέματα ασφάλειας, που στον ιστότοπο του Πανεπιστημίου παροτρύνονται φοιτητές και τρίτοι να αναφέρουν μέσω email σε ειδική Υπηρεσία του Ιδρύματος ακόμα και για… φουντωτούς θάμνους(!) ή επικίνδυνες διαδρομές εντός του εδαφικού χώρου (campus) του Πανεπιστημίου, που τυχόν κλονίζουν το αίσθημα ασφάλειας στους διερχόμενους (για του λόγου το αληθές ίδετε για περισσότερα στη διεύθυνση www.rwth-aachen.de/cms/root/Die-RWTH/Sicherheit/~udb/Sicherheit-auf-dem-Campus/).
Στο Πανεπιστήμιο Tamagawa στην Ιαπωνία λειτουργεί Τομέας Διαχειρίσεως ζητημάτων ασφάλειας (Security Management Section), που είναι υπεύθυνος για την αντιμετώπιση από φυσικών καταστροφών μέχρι και εγκλημάτων (ίδετε για περισσότερα στη διεύθυνση https://www.tamagawa.jp/en/about/challenge/security.html), ενώ παράλληλα το Πανεπιστήμιο Keio, θεωρώντας αυτονοήτως τετριμμένα τα θέματα της ‘‘απλής - συμβατικής’’ ασφάλειας, προσπαθεί να ηγηθεί παγκοσμίως σε ζητήματα πανεπιστημιακής ‘‘κυβερνοασφάλειας’’ (cybersecurity, ίδετε για περισσότερα στη διεύθυνση https://www.keio.ac.jp/en/press-releases/2016/Nov/1/49-18700/).
Στο Πανεπιστήμιο οικουμενικών επιχειρηματικών σπουδών (Universal Business School) της Βομβάης (Mumbai) στην Ινδία έχει προσληφθεί μόνιμο προσωπικό ασφάλειας, που πραγματοποιεί υπό την καθοδήγηση εξειδικευμένου διοικητή (Special Security Officer) συνεχείς ελέγχους σχετικά με την ευταξία στο ίδρυμα αυτό (ίδετε για περισσότερα στη διεύθυνση https://universalbusinessschool.com/student-security/).
Στο Εθνικό Αυτόνομο Πανεπιστήμιο της πόλης του Μεξικού (Universidad Nacional Autonoma de Mexico) στο Μεξικό, που είναι το μεγαλύτερο στην Λατινική Αμερική, έχει καταρτιστεί και εφαρμόζεται σχέδιο 10 δράσεων (10 acciones) για την ασφάλεια στον πανεπιστημιακό χώρο (ίδετε για περισσότερα στη διεύθυνση https://www.excelsior.com.mx/comunidad/2017/05/14/1163464), ενώ όταν διαπιστώνονται ζητήματα ανασφάλειας στα πανεπιστήμια βγαίνουν μαζικά στους δρόμους οι φοιτητές για να διαδηλώσουν και να ζητήσουν αυτονόητα από την Πολιτεία «ασφαλή πανεπιστήμια» (ίδετε για περισσότερα στη διεύθυνση https://www.telesurtv.net/news/estudiantes-mexico-piden-seguridad-universidades-20180914-0013.html).
Εν τέλει, στο Πανεπιστήμιο Makerere στην Ουγκάντα είναι εγκαθιδρυμένο εντός αυτού ολόκληρο Αστυνομικό Τμήμα (Police Station) και κατά συνέπεια το Πανεπιστήμιο ‘‘φρουρείται’’ καθημερινά από ‘‘αληθινούς’’ αστυνομικούς (ίδετε για περισσότερα στη διεύθυνση https://www.mak.ac.ug/university-services/campus-security).
Σ’ όλον τον Πλανήτη, λοιπόν, σ’ όλα τα γεωγραφικά πλάτη και μήκη του, από την Αγγλία έως τη Νότια Αφρική και την Αυστραλία και από την Ιαπωνία έως τις ΗΠΑ και το Μεξικό, είναι αυτονόητο ότι η τάξη και η ασφάλεια μέσα στα Πανεπιστήμια συνιστά ύψιστης σημασίας πολιτειακό πρόταγμα.
Είναι αυτονόητο παντού στον Κόσμο ότι οι αστυνομικές, ή όποιες άλλες αρμόδιες, αρχές διαθέτουν το απροϋπόθετο δικαίωμα να παρεμβαίνουν προς αποκατάσταση της νομιμότητας (και) σε (πανεπιστημιακούς) τόπους όπου διαπράττονται ωμά και κατά ανενδοίαστη συλλογική, κοινωνική περιφρόνηση πάσης φύσεως αδικήματα.
Και έτσι, είναι αυτονόητο, από την άλλη πλευρά, ότι όταν στην Ελλάδα επί τόσα χρόνια, η έννοια του πανεπιστημιακού ασύλου αποτελούσε τον νομικό και κοινωνιολογικό, βαθέως, ωστόσο, άστοχο και ιδεοληπτικό, «μανδύα» για τη συγκάλυψη ή ανοχή έκνομων δραστηριοτήτων και προσβλητικών για το κοινό περί δικαίου αίσθημα αντικοινωνικών συμπεριφορών, κάτι δεν πήγαινε καλά με εμάς.
Είναι αυτονόητο όμως ότι πουθενά στον Κόσμο δεν υπάρχουν, ελέω πολιτικοκοινωνικής ανοχής, και άρα, συνερμηνευτικά, συνενοχής, ‘‘άβατα’’, ‘‘νησίδες παραβατικότητας’’ και ‘‘χώροι όπου κατ’ εξαίρεση δεν εφαρμόζεται ο νόμος’’. Είναι αυτονόητο ότι τα Πανεπιστήμια δεν είναι ή δεν πρέπει να είναι, και δη με την προστασία του ίδιου του Νόμου, ορμητήρια και γιάφκες των ‘‘μπαχαλάκηδων’’, των κάθε λογής λαθρεμπόρων και των διακινητών ναρκωτικών.
Είναι, επίσης, αυτονόητο ότι στα πανεπιστημιακά ιδρύματα η ελευθερία της παραγωγής και εκμάθησης γνώσης και η ακαδημαϊκή μόρφωση είναι de jure naturae στοιχεία του πνευματικού πολιτισμού μιας χώρας και αξιολογική σταθερά του ‘‘δημοκρατικού βάθους’’ των δομών της.
Υφ’ όλα τα παραπάνω, επομένως, το ακαδημαϊκό άσυλο, όπως αυτό καθιερώθηκε στην Ελλάδα με το Ν. 1268/1982 (και τροποποιήθηκε με τους Ν. 3549/2007 και 4485/2017), ήταν μια παγκόσμια ελληνική πρωτοτυπία. Πουθενά στον Πλανήτη δεν υπήρχε, ούτε υπάρχει κάτι παρόμοιο. Και τούτο γιατί εδώ, σε τούτη τη χώρα, τη δική μας χώρα, επί τόσες δεκαετίες δεν συνειδητοποιήσαμε και δεν συναποδεχθήκαμε ‘‘αυτονόητα’’ ότι ήδη το άρθρο 16 του Συντάγματός μας αποτελούσε και αποτελεί σταθερά την επιτομή και την εγκυρότερη και στιβαρότερη πολιτειακή δικλείδα για την αναγνώριση, κατοχύρωση και προστασία της ακαδημαϊκής έκφρασης, της ελεύθερης διακίνησης των ιδεών, της ανεμπόδιστης διεξαγωγής της έρευνας, της επιστημονικής δράσης, της διδασκαλίας. Καθ’ ότι είναι… αυτονόητο ότι οι ελευθερίες αυτές είναι όχι μόνο θεσπισμένα ατομικά συνταγματικά δικαιώματα, αλλά και τα αναγκαία θεμέλια της γνήσιας, φιλελεύθερης Δημοκρατίας.
Με την επί των τρεχουσών ημερών κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου, λοιπόν, όπως αυτό το βιώσαμε σκληρά στο ‘‘κοινωνικό πετσί’’ μας τόσα χρόνια, η Ελλάδα φαίνεται να συνάπτει πραγματικές σχέσεις με τη «Χώρα του Αυτονόητου», σχέσεις οι οποίες θα γίνουν ακόμα καλύτερες και ουσιωδώς εποικοδομητικές αν η ‘‘Επανάσταση του Αυτονόητου’’ κηρυχθεί καθολικά (και) στα μέρη μας και συνεχίσει με ταχείς ρυθμούς. Αν δε η νέα Κυβέρνηση προχωρήσει εμπροσθοβαρώς και σ’ άλλα κομβικά ζητήματα με αυτό το σκεπτικό, θα έχει βάλει τις βάσεις για μια αληθινή και ελπιδοφόρα πολιτική αλλαγή, που ζωτικά έχει ανάγκη ο Τόπος.
Κατερίνη, 2/8/2019
ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΚΟΥΓΚΟΥΡΕΛΑΣ
ΔΙΚΗΓΟΡΟΣ
LLM IN INTERNATIONAL COMMERCIAL LAW
LLM IN EUROPEAN LAW
Cer. LSE in Business, International Relations
and the political science
Ενημέρωση από την εβδομαδιαία εφημερίδα Επτά. Οι ειδήσεις της Κατερίνης και της Πιερίας με ένα κλικ.
Ακολουθήστε μας:
FB: Εφημερίδες Επτά & Πολιτεία
YouTube: Εφημερίδες Επτά & Πολιτεία
Instagram: efimerides_epta_politeia
Όλυμπος: Πόσοι πρέπει να πεθάνουν για να ληφθούν μέτρα;
Γράφει ο Βασίλης Σίμος,
Ορειβάτης – Οδηγός κατaβάσεων φαραγγιών Ολύμπου
-Ως πότε θα παραμένει το μυθικό βουνό ένα ανεξέλεγκτο κέντρο διερχομένων;
-Γιατί τόσα ατυχήματα – δυστυχήματα δεν ευαισθητοποίησαν και δεν κινητοποίησαν τους αρμόδιους τοπικούς φορείς, την πολιτεία να λάβουν μέτρα;
-Υπάρχουν συμφέροντα που κερδίζουν απ αυτό το ξέφραγο αμπέλι του Ολύμπου και κρατούν σε αδράνεια τους υπεύθυνους φορείς και υπηρεσίες ή απλά υπάρχει εγκληματική αδιαφορία;
Αυτά είναι ερωτήματα τα οποία προκύπτουν αυθόρμητα στον καθένα που έχει εικόνα της κατάστασης που επικρατεί στον Όλυμπο, ιδιαίτερα τα Σαββατοκύριακα των καλοκαιρινών μηνών.
Χιλιάδες επισκέπτες, χωρίς κανένα εξοπλισμό, καμιά μέριμνα ασφαλούς κίνησης και παραμονής, καμιά προστασία και προετοιμασία σε ενδεχόμενο πρόβλημα. Ουσιαστικά οι περισσότεροι δεν έχουν καμιά γνώση του κινδύνου και επιχειρούν πεζοπορίες, αναβάσεις με την αίσθηση ότι πάνε βόλτα στον πεζόδρομο ή στο πάρκο της πόλης. Αλλά και οργανωμένες – υποτίθεται – ομάδες αμέριμνων επισκεπτών από την Ελλάδα και απ όλο τον κόσμο, οι οποίοι θέλουν να ζήσουν το μεγαλείο του μυθικού βουνού, είναι εκτεθειμένοι σε αντικειμενικούς και απρόσμενους κινδύνους και συνοδεύονται από άπειρους «οδηγούς» που δεν έχουν δυνατότητα εκτίμησης και διαχείρισης κινδύνου.
Στα μονοπάτια του βουνού συναντάς ανθρώπους να επιχειρούν ανάβαση φορώντας σαγιονάρες, σανδάλια, χωρίς υποτυπώδη εξοπλισμό που θα χρειαζόταν ακόμη και για μια βόλτα σε ένα αστικό άλσος.
Στα φαράγγια του Ολύμπου επιχειρούν άνθρωποι με άγνοια κινδύνου και το χειρότερο με άσχετους «συνοδούς» που στο βωμό του οικονομικού οφέλους και του κέρδους διακινδυνεύουν δεκάδες ζωές καθημερινά και μαζί και την δική τους.
Στον Όλυμπο παρά τα εκατοντάδες ατυχήματα τους 200 και πλέον θανάτους δεν γνωρίζει κανείς και δεν υπάρχει κανένας έλεγχος, για το πόσοι, ποιοι και από πού μπαίνουν στο βουνό κι επιχειρούν πεζοπορία ή ανάβαση και τελικά πόσοι εξέρχονται απ αυτό και πότε.
Σε όλους τους οργανωμένους ορεινούς χώρους ανά τον κόσμο υπάρχει ελεγχόμενη είσοδος και έξοδος κι αυτό για την προστασία του ίδιου του βουνού αλλά και των επισκεπτών. Επίσης συγκεκριμένες διαδρομές και κορυφές επειδή έχουν μεγάλο βαθμό δυσκολίας και απαιτούν ειδική προετοιμασία, εξοπλισμό και φυσική κατάσταση δεν επιτρέπεται στον καθένα να επιχειρήσει.
Στον Όλυμπο υπάρχουν τέτοιες διαδρομές όπως είναι η κορυφή «Μύτικας» και οι διαδρομές από το «Λούκι» και την «Κακόσκαλα». Δεν μπορεί ο καθένας να ανεβαίνει σε όλες τις κορυφές. Υπάρχουν ηπιότερης δυσκολίας κορυφές όπου μπορούν να επιχειρήσουν. Ποιος όμως θα κάνει την επιλογή;
Υπάρχουν πιστοποιημένοι και έμπειροι οδηγοί βουνού, συνοδοί, οι μόνοι με δυνατότητα να αναλάβουν ομάδα επισκεπτών προκειμένου να επιχειρήσουν πεζοπορία, κατάβαση στα φαράγγια ή ανάβαση στις κορυφές και ανάλογα με την ομάδα που έχουν να αποφασίσουν σε διαδρομές και σε ποιες κορυφές θα επιχειρήσουν. Φυσικά είναι υποχρεωμένοι να έχουν συγκεκριμένο εξοπλισμό να εφοδιάζουν τα μέλη της ομάδας τους με ανάλογο επίσης εξοπλισμό και να λαμβάνουν όλα τα μέτρα για την ασφαλή ακίνδυνη συμμετοχή.
Στον Όλυμπο με το τεράστιο βάρος της φυσικής, μυθικής, πολιτιστικής και ιστορικής αξίας, στο βουνό που η λάμψη του προσελκύει ανθρώπους από κάθε γωνιά της γης, όλα τα παραπάνω θα έπρεπε να ήταν αυτονόητα.
Δυστυχώς όμως είναι ανύπαρκτη ακόμη και η βασική ενημέρωση και η προειδοποίηση για τους κινδύνους και τις δυσκολίες από τις αρμόδιες τοπικές αρχές και υπηρεσίες. Οι Δήμοι, η Περιφέρεια απέχουν. Ακόμη και οι τόποι υποδοχής στο βουνό, τα καταφύγια, λειτουργούν ως επικερδή κέντρα εστίασης και διαμονής κι όχι ως «ορειβατικά καταφύγια» με την ακριβή έννοια του όρου.
Δεν ιδρώνει τα αυτί κανενός που κάθε χρόνο θρηνούμε δεκάδες νεκρούς και τραυματίες. Ο Φορέας διαχείρισης Εθνικού Δρυμού Ολύμπου καταγράφει την χλωρίδα και την πανίδα του βουνού, δεν ασχολείται με τους ανθρώπους που μπαίνουν και πολλοί απ αυτούς δεν βγαίνουν απ το βουνό.
Πραγματικά προβληματίζει αυτή η μακροχρόνια και σταθερή στάση αδιαφορίας για την προστασία του βουνού αλλά κυρίως για την ασφαλή μετακίνηση των επισκεπτών. Αδιαφορία και σε τοπικό και σε κεντρικό επίπεδο από αρμόδιους φορείς και υπηρεσίες.
Κι όσο επικρατεί αυτή η κατάσταση τα θύματα, νεκροί και τραυματίες, είναι σίγουρο ότι θα αυξάνονται. Κι αν δεν αλλάξει κάτι, δεν θ’ αργήσει ο καιρός που θα γνωρίζουμε τον Όλυμπο ως ένα μνημείο με τα πολλά θύματά του κι όχι ως μοναδικό μνημείο παγκόσμιας φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς.
Ενημέρωση του ΣΥΡΙΖΑ Πιερίας για το De Minimis στα καπνά Κατερίνης και τον Μπασμά
Δίκαιο το αίτημα των καπνοπαραγωγών
Να πληρώσει το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, τους καπνοπαραγωγούς από το πρόγραμμα de minimis, ζητά το Αγροτικό Τμήμα της Ν.Ε. ΣΥΡΙΖΑ Πιερίας, σημειώνοντας πως όλες οι απαραίτητες ενέργειες είχαν γίνει από τους τρεις βουλευτές Πιερίας του κόμματος, πριν τις εκλογές του Ιουνίου.
Όπως αναφέρει στο ενημερωτικό σημείωμα, υπάρχει αδιάθετο ποσό περίπου 69 εκατομμυρίων ευρώ, ενώ η προηγούμενη κυβέρνηση δεν πρόλαβε να καταβάλει τα απαιτούμενα ποσά, λόγω της προκήρυξης των εκλογών
Αναλυτικά αναφέρει: «Το αγροτικό τμήμα της Ν.Ε ΣΥ.ΡΙΖ.Α Πιερίας μαζί με τους 3 βουλευτές του Νομού, σε συνεργασία με συνεταιρισμούς και ομάδες παραγωγών είχε πετύχει την ένταξη της ποικιλίας καπνού Κατερίνης αλλά και του Μπασμά στο de minimis.
Η ένταξή τους είχε επικυρωθεί και από τον τότε Υπουργό Σταύρο Αραχωβίτη και ανακοινώθηκε και στην συγκέντρωση-ενημέρωση με αγρότες που έγινε τον Μάιο στην Κατερίνη.
Ο ΕΛΓΑ μάλιστα είχε αποστείλει και έκθεση τον Ιούνιο στο Υπουργείο όπου επιβεβαίωνε ότι οι ζημίες στα καπνά ήταν μη καλυπτόμενες από τον κανονισμό του και νομιμοποιούσε την καταβολή αποζημίωσης ποσού περίπου 2,7 εκ.ευρώ.
Το Υπουργείο προώθησε το αίτημα χρηματοδότησης στον Υπουργό Οικονομικών για εκταμίευση του ποσού, το οποίο όμως λόγω της προκήρυξης των εκλογών δεν μπόρεσε να πραγματοποιηθεί.
Επειδή λοιπόν στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων υπάρχει αδιάθετο ποσό περίπου 69 εκατομμυρίων, από τα συνολικά 159 εκατομμύρια που αφορούσαν το πρόγραμμα de minimis, ζητάμε από τη νέα ηγεσία του Υπουργείου να πληρώσει τους καπνοπαραγωγούς ώστε να ικανοποιηθεί ένα δίκαιο αίτημά τους το οποίο για αντικειμενικούς λόγους δεν μπόρεσε να πραγματοποιήσει η προηγούμενη κυβέρνηση.»