Ομαδική Έκθεση Ζωγραφικής και Γλυπτικής στη Θεσσαλονίκη με άρωμα Πιερίας

Η ΖΩΓΙΑ  υποδέχεται την Ομαδική Έκθεση «ΗΧΟχρωματίζοντας» των ζωγράφων Βασίλη Βαφειάδη, Γιάννη Γκόγκου, Θανάση Καραμήτα, , Milos Milosavljevic, Σταύρου Παναγιωτάκη και του γλύπτη Vladimir Savic.

Οι έξι καλλιτέχνες, επιχειρούν να συνθέσουν, στους χώρους της ΖΩΓΙΑ μια οπτικοακουστική σχέση, που αναπτύσσεται με συμπάθεια, ανάμεσα σε εικαστικές και μουσικές αναζητήσεις! Μια συνύπαρξη που επιζητεί το βλέμμα και το άκουσμα, την αρμονική παρέα των ήχων, των χρωμάτων, της φόρμας και της ατμόσφαιρας! Έξι εικαστικοί καλλιτέχνες παρεμβαίνουν, αναμένοντας την επόμενη μουσική μπάντα!

Η έκθεση στο καφέ Ζώγια εγκαινιάζεται την Πέμπτη 18 Απριλίου (9 μμ) και θα διαρκέσει μέχρι και 17 Μαΐου 2019. Τα εγκαίνια της έκθεσης συνοδεύει μουσικά ο τραγουδοποιός Αλέξης Καραβέργος (τραγούδι, κιθάρα) παρουσιάζοντας τραγούδια από το σύνολο του έργου του, “Ο Βασιλιάς σου να γίνω” (Impact Music) και “Ζητώ πολλά”  (Λύρα) με αρκετές νέες συνθέσεις. Στα πλαίσια της έκθεσης θα διοργανωθεί performance με τις Σέφη Αργυροπούλου, Πολυξένη - Σύλβια Δεληγιωρίδη και Theodora Savić. Την καλλιτεχνική επιμέλεια έχει ο Γιάννης Ευθυμιάδης.

Οι ζωγράφοι, Βασίλης Βαφειάδης, Γιάννης Γκόγκος, Θανάσης Καραμήτας, Milos Milosavljevic, Σταύρος Παναγιωτάκης και ο γλύπτης Vladimir Savic, παρουσιάζουν έξι διαφορετικές προτάσεις, αξιοποιώντας την ατμόσφαιρα του χώρου και τη δυνατότητα «συνομιλίας» των έργων μεταξύ τους, με το περιβάλλον και το κοινό.

Τα έργα των καλλιτεχνών αποτελούν δείγματα της πρόσφατης δουλειάς τους, προβάλλοντας την αισθητική και  την αντιληπτική τους ευρύτητα με την οποία αντιμετωπίζουν την τέχνη, διαφαίνονται οι τεχνοτροπικές τάσεις που ακολουθούν, οι ανησυχίες τους και οι κατευθυντήριες επιδιώξεις τους με στόχο την επίτευξη μιας προσωπικής γραφής.

Η ζωγραφική του Βασίλη Βαφειάδη, του Γιάννη Γκόγκου και του Σταύρου Παναγιωτάκη είναι ”ανθρωποκεντρική”, έχοντας την ανθρώπινη μορφή ως κυρίαρχη αναφορά.

Οι “άνθρωποι ” του Βασίλη Βαφειάδη, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο μέγεθος, συστήνονται δίχως να αποκαλύπτουν τα φυσιογνωμικά χαρακτηριστικά τους, αλλά υπάρχουν ως χρωματικές αφηρημένες φιγούρες μέσα σε αόριστους χώρους.

Οι μορφές του Γιάννη Γκόγκου, αφαιρετικές και εξαϋλωμένες, μας συνδέουν με το αρχέγονο και το “πρωτόγονο”. Ο ζωγράφος εμμένει υπό μορφή σπουδής, σε συγκεκριμένους τύπους, που επεξεργάζεται συνεχώς, αναζητώντας την οντολογική τους υπόσταση.

Η ζωγραφική του Σταύρου Παναγιωτάκη οργανώνεται επίσης με την ανθρώπινη μορφή να καταλαμβάνει πρωταγωνιστικό ρόλο στις συνθέσεις. Μέσα από τις χρωματολογικές εντάσεις και την ελεγχόμενη κατανομή του φωτός, τα στοιχεία της σύνθεσης τοποθετούνται πάνω στον καμβά ως μορφές, που αντιτίθενται στο μονοσήμαντο τρόπο αντίληψης της εφήμερης πραγματικότητας.

Ο Θανάσης Καραμήτας δημιουργεί έργα που “βυθίζονται” μέσα σε ένα αφηρημένο και έντονο χρωματικό περιβάλλον, προσκαλώντας τον θεατή σε μια διαδικασία πολλαπλών αναγνώσεων. Η αφαιρετική γραφή του παρουσιάζει μια σύγχρονη δημιουργική πρόταση που απηχεί την τέχνη του σύγχρονου μοντερνισμού.

Οι πίνακες του Milos Milosavljevic αποτελούν σύνθεση γεωμετρικών σχημάτων, γραμμών και χρωμάτων σε ένα αρμονικό ζωγραφικό τοπίο, και σπουδή στη γεωμετρική αφαίρεση.

Ο γλύπτης Vladimir Savic οικειοποιούμενος παλαιότερες τεχνικές, διαμορφώνει ένα προσωπικό ύφος με έντονες μινιμαλιστικές και αφαιρετικές τάσεις. Οι ανάγλυφες μορφές στα έργα του παίζουν μεταξύ του αναγνωρίσιμου και του αφηρημένου.

Βασίλης Βαφειάδης [ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ]. Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1953. Εκεί ξεκίνησε τις εικαστικές του αναζητήσεις και στην πορεία ανέπτυξε συνεργασίες με γνωστές Γκαλερί, με αρκετές ατομικές εκθέσεις και συμμετοχή σε ομαδικές (Θεσ/νίκη, Αθήνα, Σόφια). Το 1987 δημιουργεί στις Σέρρες, όπου ζει κι εργάζεται, τον εικαστικό χώρο «ΑΡΜΟΣ». Μέλος του Επιμελητηρίου Εικαστικών Τεχνών Ελλάδας και του Συλλόγου Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Βόρειας Ελλάδας (Σ.Κ.Ε.Τ.Β.Ε.).

Γιάννης Γκόγκος [ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ]. Γεννήθηκε στη Λαμία το 1954, ζει και εργάζεται στην Κατερίνη. Παίρνει τα πρώτα μαθήματα στη ζωγραφική στο εργαστήριο του πατέρα του Αναστάσιου Γκόγκου. Στη Θεσσαλονίκη παρακολουθεί διάφορα εργαστήρια, μαθήματα ζωγραφικής και βυζαντινής αγιογραφίας. Το 1972 φεύγει στο Παρίσι όπου και εισάγεται στην École nationale supérieure des beaux-arts Paris (1974). Θα παραμείνει 14 χρόνια στο Παρίσι συμμετέχοντας σε διάφορες ατομικές και ομαδικές εκθέσεις. Επιστρέφει στην Ελλάδα το 1986. Κατασταλαγμένος πλέον στην αφαίρεση, οργανώνει το δικό του εργαστήριο.

Θανάσης Καραμήτας [ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ]. Γεννήθηκε στο Δομοκό Φθιώτιδας το 1949. Ζει και εργάζεται στην Κατερίνη. Τέλειωσε το Μαθηματικό τμήμα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσ/νίκης. Σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών Θεσσαλονίκης με Δασκάλους τους Κυριάκο Μορταράκο, Σάββα Κωνσταντινίδη και Γιώργο Τσακίρη. Είναι μέλος του Ε.Ε.Τ.Ε του Συλλόγου Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Β. Ελλάδας (Σ.Κ.Ε.Τ.Β.Ε) και του Συλλόγου Εικαστικών Τεχνών Κ. Ελλάδας (Σ.Κ.Ε.Τ.Κ.Ε). Πραγματοποίησε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις από το 1980 ως και σήμερα.

Milos Milosavljevic [ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ]. Γεννήθηκε το 1979 στο Vranje της Σερβίας, Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών των Σκοπίων, όπου και κατοικεί, και του Νις. Διδάσκει σε ιδιωτικές σχολές και πανεπιστήμια από το 2007, ενώ τα τελευταία χρόνια παραδίδει μαθήματα στα Πανεπιστήμια FON (Design&Multimedia) και Novi Pazar (Art&Design). Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις σε Νις, Βελιγράδι, Βράνιε, Νόβι Σαντ, Βέλες, Σκόπια, και Κατερίνη μεταξύ άλλων. Ομαδικά, έχει πάρει μέρος σε πάνω από 30 εκθέσεις στη χώρα του και στο εξωτερικό.

Σταύρος Παναγιωτάκης [ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ]. Γεννήθηκε στα Χανιά το 1963. Πτυχίο Zωγραφικής και Μεταπτυχιακό με υποτροφία στην Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών του Βερολίνου U.D.K. (1984-1991), όπου εργάστηκε στα εργαστήρια Χαρακτικής και Γλυπτικής της Σχολής. Διοργάνωσε το Καλλιτεχνικό Χωριό “Παροικία Ιστίων” στη Σάμο (1999). Διετέλεσε πρόεδρος του Συλλόγου Καλλιτεχνών Εικαστικών Τεχνών Βόρειας Ελλάδας, ΣΚΕΤΒΕ (2000-2003). Δίδασκε Εικαστικά στο Τμήμα Αρχιτεκτόνων του Α.Π.Θ. Υπεύθυνος Πολιτιστικών Θεμάτων της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Δυτικής Θεσσαλονίκης (2003-2007). Υποψήφιος διδάκτορας του Τομέα Αρχιτεκτονικού Σχεδιασμού και Εικαστικών Τεχνών του Τμήματος Αρχιτεκτόνων Α.Π.Θ. Οργάνωσε 31 ατομικές και πήρε μέρος σε πολλές ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό.

Vladimir Savic [ΓΛΥΠΤΙΚΗ]. Γεννήθηκε το 1966 στο Valjevo της Σερβίας. Σπούδασε στη Σχολή Εφαρμοσμένων Τεχνών, στο τμήμα εφαρμοσμένης Γλυπτικής στο Sarajevo της Βοσνίας Ερζεγοβίνης, Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών στο Βελιγράδι Σερβίας. Έκανε τρεις ατομικές εκθέσεις και συμμετείχε σε πολλές ομαδικές. Ζει και εργάζεται στην Κατερίνη.

Ιnfo:

“ΗΧΟχρωματίζοντας” - Ομαδική ‘Έκθεση  Ζωγραφικής και Γλυπτικής

Εγκαίνια: Πέμπτη 18 Απριλίου 2019, ώρα 21:00

Διάρκεια:  18/04 – 17/05 2019

Τοποθεσία: «Ζώγια», Βιβλίο, τσάι και συμπάθεια,  Αλ.Σβώλου 54

Τηλέφωνο: 2310 243.459

Είσοδος ελεύθερη

Πρόταση εκδήλωσης με θέμα 

Του Αντώνη Νταγλιούδη

Η πρώτη απόφαση της χούντας της 21ης Απριλίου 1967 ήταν η  κατάργηση των αιρετών διοικήσεων των Δήμων και κοινοτήτων και ο διορισμός «δημάρχων» και «συμβούλων»- μαριονετών. Αφού λοιπόν πλησιάζει η θλιβερή επέτειος και έχουμε εκλογές τοπικής αυτοδιοίκησης σε ενάμιση μήνα ,θα προτείνω την διοργάνωση εκ μέρους του Δήμου Πϋδνας –Κολινδρού(και του κάθε Δήμου) μιάς ανοικτής εκδήλωσης την επόμενη Κυριακή(21-4-19) με θέμα: «21η Απριλίου-μαύρη επέτειος: Τοπική αυτοδιοίκηση και δημοκρατία» με πρόσκληση σε όλους τους υποψηφίους δημάρχους και συμβούλους.

Το πλαίσιό της θα μπορούσε να είναι:

«Η χούντα της 21ης Απριλίου 1967, οι νοσταλγοί της και οι υποστηρικτές αντίστοιχων εγκληματικών οργανώσεων όπως η Χρυσή Αυγή , δεν είναι απλά μια ιδεολογική τάση με συλλογική έκφραση στα πλαίσια της δημοκρατίας. Είναι συγκροτημένη  πολιτική στάση  που αποτελεί εχθρό της δημοκρατίας της ανάπτυξης, της ελευθερίας , του πολιτισμού και της τοπικής αυτοδιοίκησης. Ζητούμε από όλους τους υποψηφίους δημάρχους και συμβούλους να δηλώσουν ξεκάθαρα την αντίθεσή τους στον ολοκληρωτισμό, και σε κάθε εγκληματική οργάνωση ,όπως η Χρυσή Αυγή».

Να προσκληθούν για τοποθέτηση κατά σειρά οι υποψήφιοι Δήμαρχοι, οι υποψήφιοι σύμβουλοι και πολίτες.

Αν δεν το κάνει ο Δήμος ας το κάνουν οι Δημοτικές παρατάξεις σε συνεργασία, ή έστω όσες ,ή όποια θέλει, ή κάποιος σύλλογος.

Αν τοποθετηθούν κάποιοι υπέρ της χούντας και της χρυσής Αυγής ,απλά οι πολίτες θα το ξέρουν και θα το λάβουν υπόψιν. Αν κάποιοι δεν εμφανιστούν ,θα υπάρξει σχετική γνωστοποίηση και οι δημότες θα το αξιολογήσουν

Αν πάλι δεν γίνει μια τέτοια ,ή παρόμοια εκδήλωση τότε απλά θα είναι μια ακόμα πρόταση που την πήρε ο αέρας. Εξάλλου οι  δημοτικές παρατάξεις έχουν πολύ δουλειά αυτήν την εποχή: Μαζεύουν ψήφους και μπορεί μερικοί από αυτούς να δυσαρεστηθούν και να χαθούν…

Άρθρο γνώμης

Του Γιάννη Τεκίδη

Ποτέ στη μεταπολιτευτική περίοδο κυβέρνηση δεν αντιμετωπίστηκε με τέτοιο μένος και μίσος από την αντιπολίτευση, όπως η σημερινή. Αναφερόμαστε σε μια αντιπολίτευση από τη ΝΔ έως το ΚΚΕ από το λεξιλόγιο της οποίας έχει εξοστρακιστεί η λέξη-φράση κριτική στοιχειοθετημένη με επιχειρήματα, σοβαρό πολιτικό λόγο και ρεαλιστική πρόταση.

Αντίθετα η αντιπολιτευτική της τακτική διανθισμένη με λεκτικά ανούσιες κορώνες, ύβρεις, παραπληροφόρηση, κατασυκοφάντηση και κατασκευή μιας πραγματικότητας βολικής με τη μύχια και μοναδική επιδίωξη της που δεν είναι άλλη από την ανακατάληψη της κυβερνητικής καρέκλας. Ουδέποτε μεταπολιτευτικά ακόμη και όταν ο Α.Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ θεωρήθηκε από τον τότε πρωθυπουργό Κωνστ.Καραμανλή ως η αριστερά της αριστεράς στη χώρα μας, από του βήματος της βουλής αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν απευθύνθηκε προς τον πρωθυπουργό με προσωπικούς προσβλητικούς και χυδαίους χαρακτηρισμούς όπως  προδότης, εθνικός μειοδότης, απατεώνας, συμμορίτης. Δυστυχώς στον ένα η  στον άλλο βαθμό ανάλογη υπήρξε η στάση και η λεκτική συμπεριφορά και των επικεφαλής των κομμάτων της ελάσσονος αντιπολίτευσης.

Κανείς δεν αμφισβητεί το δικαίωμα στην κριτική, την πιο σκληρή κριτική, την κάθετη διαφωνία, ακόμη και την πολεμική σε θέσεις και πολιτικές που ο αντιπολιτευόμενος πιστεύει ότι βλάπτουν τον τόπο και τα συλλογικά συμφέροντα των πολλών. Όμως η παράθεση, αντί της τεκμηρίωσης  της εναντίωσης σου με επιχειρήματα, ενός χωρίς προηγούμενο υβρεολόγιο με αγοραίες πεζοδρομιακές εκφράσεις, με παράλληλη επιστράτευση κατασκευασμένων fake news και ασύστολων  ψεμάτων προκειμένου να πλήξεις τον πολιτικό σου αντίπαλο, αυτό όχι μόνο δεν περιποιεί  τιμή σε εσένα, αλλά τραυματίζει ανεπούλωτα και το κοινοβουλευτικό μας πολιτικό σύστημα.

Από τον Γενάρη του2015 αυτή η κυβέρνηση παρέλαβε μια υπό διάλυση κοινωνία και μια οικονομία κυριολεκτικά στα όρια της πλήρους κατάρρευσης. Η πρωτοφανής αυτή κατάντια,  η χώρα περίγελος της οικουμένης, ήταν το αποτέλεσμα των ανθρωποκτόνων πολιτικών ΠΑΣΟΚ και ΝΔ που το πολιτικό τους προσωπικό σήμερα με απίστευτο θράσος και κυνισμό μεγατόνων έχει αναγορευθεί σε κήνσορα και κριτή των πάντων, απειλώντας μάλιστα και να επιστρέψει  για να διαλύσει  ότι δεν πρόλαβε τις δεκαετίες που κυβέρνησε τον τόπο.  Σίγουρα υπήρξαν λάθη, κυβερνητικές παραλείψεις και χειρισμοί θεμάτων κάθε άλλο παρά εύστοχοι τα τελευταία τέσσερα χρόνια. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός με γενναιότητα και αυτοκριτική διάθεση στέκεται στις ψευδαισθήσεις και αυταπάτες τις οποίες έτρεφε τον πρώτο χρόνο της διακυβέρνησης του, πιστεύοντας ότι με ακλόνητα επιχειρήματα και στο όνομα του δικαίου θα έκαμπτε τις παράλογες μνημονιακές απαιτήσεις των δανειστών μας στην Ευρώπη. Η ίδια αυτή κυβέρνηση με τις θυσίες του λαού μας και τον δικό της επίμονο αγώνα, έβγαλε από τα μνημόνια τη χώρα με την κοινωνία όρθια, ανοίγοντας διάπλατα το παράθυρο της ελπίδας για ένα καλύτερο μέλλον για την πατρίδα μας. Αυτή η κυβέρνηση με κόπους και εμπόδια στήνει στα πόδια του και πάλι το πολύπαθο  και λεηλατημένο κοινωνικό κράτος, αποκαθιστά χρόνιες αδικίες, στέκεται αρωγός έμπρακτα στους αναξιοπαθούντες συμπολίτες μας, μειώνει δραστικά την ανεργία, συμπαρατάσσεται με τα προβλήματα του κόσμου της εργασίας δίνοντας συγκεκριμένα δείγματα γραφής με τις νομοθετικές της παρεμβάσεις, στέκεται στο πλευρό της μικρομεσαίας αγροτιάς.

Όσο κι αν το μαύρο μέτωπο του χρεοκοπημένου παλιού πολιτικού προσωπικού, της αργυρώνητης μιντιοκρατίας και του παρασιτικού κεφαλαίου αγωνίζεται με πρωτοφανή λύσσα και ανήθικα μέσα να πλήξει αυτή την κυβέρνηση δεν θα τα καταφέρει. Και δεν θα τα καταφέρει γιατί αυτή η κυβέρνηση είναι με τους πολλούς, γέννημα των αναγκών των πολλών , αταλάντευτα στο πλευρό τους, κόντρα στις ελίτ και τα συμφέροντα της ολιγαρχίας. Συμφέροντα που εκπροσωπεί η ακροδεξιά σήμερα ΝΔ, με συμπαραστάτες άμεσα και έμμεσα, ηθελημένα η μη των ηγεσιών των κομμάτων της υπόλοιπης αντιπολίτευσης.

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Χρήστος Γιαννούλης:

Την πεποίθησή του ότι «το αποτέλεσμα της κάλπης θα εκπλήξει πολλούς που πορεύονται με βεβαιότητες» εκφράζει ο υποψήφιος περιφερειάρχης Κεντρικής Μακεδονίας, Χρήστος Γιαννούλης, σε συνέντευξή του στο Αθηναϊκό/ Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων, ενόψει των αυτοδιοικητικών εκλογών. Δηλώνει σίγουρος ότι θα υπάρξει αλλαγή και ανατροπή και εκτιμά ότι οι πολίτες μπορούν να διαπιστώσουν τις προθέσεις του.

Παρουσιάζοντας τις βασικές του προτεραιότητες τονίζει ότι αυτές εστιάζονται στους τομείς της αντιμετώπισης της ανεργίας, της προστασίας του περιβάλλοντος και της υποστήριξης μελών ευπαθών ομάδων.

Με αφορμή τις δημοσκοπήσεις, επαναλαμβάνει ότι ο πολιτικός αγώνας δεν δίνεται με όρους στοιχημάτων, ενώ για το ενδεχόμενο συνεργασιών αναφέρει ότι «μετά την ολοκλήρωση και του δεύτερου γύρου είναι μονόδρομος μέσω του «Κλεισθένη» να αναζητηθούν συνεργασίες, όχι όμως συνεργασίες ιδιοτέλειας και τακτικισμού».

Αναφερόμενος στις τρεις βασικές του προτεραιότητες εφόσον εκλεγεί στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, ο κ. Γιαννούλης αναφέρει πως είναι «ανεργία- απασχόληση, θέσεις εργασίας και ανάπτυξη είναι η πρώτη μεταξύ ίσων από τις τρεις προτεραιότητες που θέτουμε. Η δεύτερη προτεραιότητα είναι το περιβάλλον, για να μπορεί να υπάρξει ανάπτυξη. Η τρίτη προτεραιότητα στην οποία θα επένδυα, πραγματικά, τις δυνάμεις μου, είναι η υποστήριξη ευπαθών ομάδων, ανθρώπων που έχουν ιδιαίτερες ανάγκες και προτεραιότητες. Στην ίδια προτεραιότητα τοποθετώ, άλλωστε, και τις δημοκρατικές διαδικασίες στην Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας και τον δημοκρατικό διάλογο και τη διαφάνεια.

Η πιο σημαντική πρωτοβουλία που θα αναλάβουμε είναι να αποτυπώσουμε ένα σχέδιο άμεσων, μεσοπρόθεσμων και μακροπρόθεσμων πρωτοβουλιών που θα διαμορφώσουν τις συνθήκες βελτίωσης της εργασίας στην Κεντρική Μακεδονία, είτε στον πρωτογενή τομέα, είτε στον τουρισμό, είτε σε ό,τι μπορεί να συμβάλει στην ανάπτυξη του τόπου.

Μιλώντας για την εκλογική αναμέτρηση της 26^ης Μαϊου, παραδέχτηκε ότι θα είναι μια δύσκολη μάχη, γιατί, όπως είπε «δεν είμαστε επαγγελματίες της πολιτικής για να μπορούμε να κατανοήσουμε καθυστερήσεις, παρελκυστικές πρακτικές, επικοινωνιακά τεχνάσματα και πολιτικές σκοπιμότητες. Είναι μια ιστορική εκλογική αναμέτρηση στην οποία δεν είναι επίδικο μόνο η αλλαγή στη διοίκηση και η ανατροπή που πρέπει να γίνει. Είναι και η αλλαγή φιλοσοφίας, η αλλαγή μέσω της οποίας η Περιφέρεια γίνεται πρωταγωνιστής, από βασικός ομιλητής σε εκδηλώσεις και τελετές.

Την καθιστά, επίσης, δύσκολη το γεγονός ότι η Περιφέρεια και ο περιφερειάρχης απολαμβάνουν μια ιδιότυπη αλλά υπαρκτή ασυλία από ένα μεγάλο σύστημα παραγόντων της δημόσιας ζωής, κόμματα, αυτοδιοικητικούς παράγοντες, συναδέλφους μας, αλλά ακόμα και πολίτες. Συν το ότι υπάρχουν βαθιά ριζωμένες σχέσεις αδιαφανούς πολιτικής συνεργασίας. Δεν αναφέρομαι σε διαφθορά αλλά σε μια εντελώς μικρόνοη και μικροκομματική αντιμετώπιση των έξι περιφερειακών ενοτήτων και της Θεσσαλονίκης που συγκροτούν την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Ισχύει ακόμη η λογική που εμφύσησε ο Ψωμιάδης σε αυτό τον θεσμό, «ο δικός μου», «ο κολλητός μου», «ο φιλικά προσκείμενος σε μένα», «ο άνθρωπος που θα με βοηθήσει για τα πολιτικά μου σχέδια». Αυτό στην περίπτωσή μας τελειώνει.»

Ο κ. Γιαννούλης δεν παρέλειψε να σχολιάσει και τις δημοσκοπήσεις, χωρίς ωστόσο να διακινδυνεύσει μια πρόβλεψη Συγκεκριμένα ανάφερε «Έχω τη βεβαιότητα ότι θα υπάρξει αλλαγή και ανατροπή. Τι θεωρείται αλλαγή και ανατροπή θα μας το πει η κάλπη. Απλά δεν νομίζω ότι ο πολιτικός αγώνας δίνεται με όρους στοιχημάτων, δημοσκοπήσεων. Δίνεται κυρίως, όχι μόνο με προτάσεις – γιατί είναι πολύ εύκολο να λες τι προτείνεις, ποια είναι η λύση που δίνεις- αλλά με προθέσεις.

Έχω τη βεβαιότητα -και επιμένω σε αυτό, όσο και αν ακούγεται θεωρητικό- ότι η πρόθεση καθορίζει και την πράξη και επειδή η πολιτική είναι ένα είδος τέχνης, θα έλεγα ότι η τέχνη της πολιτικής, όπως και άλλες τέχνες, καθορίζονται κυρίως από τις προθέσεις αυτού που την υπηρετεί. Πιστεύω ότι οι πολίτες μπορούν να δουν καθαρά ποιες είναι οι προθέσεις. Τι στοχεύω εγώ με αυτή την υποψηφιότητα και τι στοχεύουν οι υπόλοιποι.

Τέλος ρωτήθηκε και για τη Συμφωνία των Πρεσπών και συγκεκριμένα τι θα έλεγε σε όσους διαφωνούν με αυτήν: «παρά τις υπερβολικά πολλές προσπάθειες να διαστρεβλωθεί ή να αποδοθεί τμηματικά το νόημα αυτών που λέω, είναι ότι σέβομαι απεριόριστα όσους διατυπώνουν τη διαφωνία τους. Θα τους παρακαλούσα να συμμετάσχουν μαζί μας σε έναν διάλογο ήρεμο, ουσιαστικό για το τι σηματοδοτεί αυτή η συμφωνία. Αποδοκιμάζω -και δεν θα πάρω πίσω ποτέ την άποψή μου- αυτούς που μετατρέπουν τη συμφωνία των Πρεσπών σε ένα εργαλείο πατριδοκαπηλείας και τεχνητής έντασης.

Και επειδή πρόσφατα έγινε αντικείμενο και ίσως ειρωνικών σχολίων μια έκφραση που χρησιμοποίησα, «επίδειξη αντίθετης άποψης», θα με βοηθήσετε από το φιλόξενο βήμα σας να πω ότι επίδειξη αντίθετης άποψης είναι για όσους δεν το κατάλαβαν, πριν τη διαμαρτυρία, πριν την αγανάκτηση, πριν τη χρήση βίας για όποιον διαφωνεί, η αγχωμένη σπουδή που δείχνουν κάποιοι να εκπληρώσουν το αντιπολιτευτικό τους καθήκον. Δηλαδή αυτοί που βλέπεις ότι προσπαθούν να σου «την πουν» γιατί πρέπει να τους δουν κάποιοι άλλοι ότι σου τη λένε. Αυτό είναι επίδειξη.

Όσοι έχουν βαθιά και ουσιαστική διαφωνία ή ενόχληση, συζητούν. Θέλουν να ακούσουν. Το βήμα είναι ανοιχτό, δεν έκλεισε ποτέ, απλά δεν μπορεί η συζήτηση να γίνεται με κραυγές. Και εν πάση περιπτώσει, το θέμα της συμφωνίας των Πρεσπών ας το προβάλλουμε και με κάποια δεδομένα. Ας μου πει κάποιος με απλή λογική αν μετά από μια διαφωνία, διαμάχη, αντιπαράθεση 27 ετών μέσα σε μια οικογένεια, σε μια πόλη, σε έναν Δήμο, σε μια περιφέρεια, σε μια χώρα, η επανένωση έγινε χωρίς κάποιες υποχωρήσεις. Εάν μου βρει κάποιος ένα παράδειγμα θα πω πραγματικά να το ξαναδούμε.»