Άρθρο γνώμης

Του Βαγγέλη Αποστόλου
Υπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων

Όσο κοιτάμε μόνο προς τον ουρανό τόσο θα βλέπουμε τις πυρκαγιές να φουντώνουν. Δεν μπορούμε να αυξάνουμε αενάως την ισχύ της εναέριας πυρόσβεσης σε αναλογία με τον αυξανόμενο κίνδυνο, όταν μάλιστα σε συνδυασμό με την αλλαγή του κλίματος, η πιθανότητα να ζήσουμε στο εγγύς μέλλον καταστροφικές περιόδους όπως εκείνη του 2007 είναι εξαιρετικά μεγάλη.

Γράφω τούτες τις γραμμές με κίνδυνο να παρερμηνευτούν γιατί θεωρώ χρέος μου να τοποθετηθώ στο φλέγον αυτή τη περίοδο ζήτημα της δασοπροστασίας, όχι μόνο γιατί το παρακολουθώ επί πολλά χρόνια και μάλιστα με επώδυνες επιπτώσεις, αλλά και γιατί αναδεικνύεται ως μείζον η προμήθεια κι άλλων εναέριων μέσων πυρόσβεσης.
Τις τελευταίες δεκαετίες, έχει υπάρξει διεθνώς μία τάση για την ανάθεση σε φορείς πυρόσβεσης ή πολιτικής προστασίας της κατάσβεσης των πυρκαγιών στο φυσικό περιβάλλον, παραβλέποντας το γεγονός ότι οι φωτιές αυτές αποτελούν ένα φαινόμενο που επηρεάζεται σε όλα του στάδια από τη λειτουργία της φύσης, αλλά και μια σύνθετη φυσική καταστροφή με σαφείς περιβαλλοντικές, κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές παραμέτρους, που αλληλεπιδρούν έντονα μεταξύ τους.
Αυτή η εξέλιξη υπήρξε έντονη στη χώρα μας, ιδιαίτερα μετά τη μεταφορά το 1998 της δασοπυρόσβεσης από τη Δασική Υπηρεσία στο Πυροσβεστικό Σώμα. Είναι χαρακτηριστική η εικόνα στη χώρα μας εδώ και 20 χρόνια: Από την ώρα που εκδηλώνεται ένα επεισόδιο αγροτοδασικής πυρκαγιάς όλων το βλέμμα στρέφεται προς τον ουρανό, αναμένοντας τα εναέρια πυροσβεστικά μέσα.
Η προσέγγιση αυτή είχε ως συνέπεια να δίδεται απόλυτη έμφαση στην καταστολή, σε βάρος της πρόληψης και της έγκαιρης επέμβασης, πράγμα που πολλαπλασίασε και το κόστος κατάσβεσης.
Φτάσαμε έτσι να έχουμε ένα τεράστιο κόστος στην καταστολή που ξεπερνά τα 400 εκατ. ευρώ (χωρίς να προσθέσουμε το κόστος που πληρώνει ο αγροτικός τομέας ο οποίος χάνει κάθε χρόνο περισσότερα από 50.000 στρ. καλλιέργειες), ενώ την ίδια στιγμή οι δαπάνες πρόληψης δεν ξεπερνούν τα 20 εκατ.(με τις περισσότερες να αποτελεί ζητούμενο αν χρησιμοποιήθηκαν για το σκοπό που δόθηκαν) αλλά και ελλιπή έως ανύπαρκτη διαχείριση στα δάση. Δυστυχώς πάνω από το 90% των δασών είναι χωρίς διαχειριστική έκθεση και το 100% χωρίς καθαρισμό και ουσιαστική φύλαξη.
Όλα αυτά, αν συνδυαστούν και με την εγκατάλειψη που βίωσε την ίδια περίοδο η ύπαιθρος, συντελούν σε συσσώρευση δασικής βιομάζας και αύξηση του κινδύνου που προέρχεται από την καύσιμη ύλη, άρα και σε καταστροφικές πυρκαγιές.
Επιπλέον, με την έμφαση να δίνεται στην καταστολή, έχει δημιουργηθεί στις τοπικές κοινωνίες, που τους αφορά η αντιμετώπιση των πυρκαγιών, μια νοοτροπία που τους οδηγεί πολλές φορές να αντιδρούν εκτοξεύοντας πυροβολισμούς «κατά παντός υπευθύνου» γιατί δεν ήρθαν έγκαιρα να σβήσουν τη φωτιά στην αυλή τους. Και το χειρότερο όλων είναι ότι η επέμβαση αυτή των εναέριων μέσων συνεχίζεται και μέρες μετά τον απόλυτο έλεγχο της περιμέτρου των πυρκαγιών, με το κυνηγητό και του τελευταίου κάρβουνου. Αλήθεια αναρωτήθηκε κανείς τι κόστος έχει αυτή η τελευταία λειτουργία ;
Θα σταθώ σε δύο χαρακτηριστικές περιπτώσεις που βίωσα πρόσφατα : Η πρώτη στη Στερεά Ελλάδα, όταν ρώτησα έναν υλοτόμο από τους ελάχιστους που απέμειναν-και μάλιστα χωρίς δουλειά - στα ορεινά δασικά συγκροτήματα της χώρας μας, γιατί παρακολουθούν ως θεατές την εξέλιξη των πυρκαγιών, μου είπε τη χαρακτηριστική φράση: «Τα δάση σήμερα δεν τα σκίζουν ούτε τα αγριογούρουνα». Μου έδωσε την απάντηση στο πρόβλημα που έχει ο αγροτικός χώρος αυτή την ώρα από τις καταστροφές που δημιουργούν τα αγριογούρουνα στις καλλιέργειες, αφού δεν μπορούν να επιβιώσουν στο φυσικό τους βιότοπο.
Η δεύτερη στην πυρκαγιά στα Κύθηρα, όταν ο Δήμαρχος ζήτησε να εγκατασταθεί σε κάθε νησί και κατ΄επέκταση σε κάθε περιοχή ένα σύγχρονο πυροσβεστικό ελικόπτερο με τις ανάλογες υποδομές για τη λειτουργία του!
Οι φετινές καταστροφικές πυρκαγιές στη χώρα μας, αλλά και σε πολλές περιοχές της νότιας Μεσογείου κατέδειξαν αναγκαία την επανεξέταση του μοντέλου δασοπυρόσβεσης. Η αντιμετώπιση των πυρκαγιών που έχει κυρίαρχο πυλώνα την εναέρια καταστολή έχει εξαντλήσει τα όριά της. Δεν μπορούμε να αυξάνουμε αενάως την ισχύ αυτής της πυρόσβεσης σε αναλογία με τον αυξανόμενο κίνδυνο, όταν μάλιστα σε συνδυασμό με την αλλαγή του κλίματος, η πιθανότητα να ζήσουμε στο εγγύς μέλλον καταστροφικές περιόδους όπως εκείνη του 2007 είναι εξαιρετικά μεγάλη, πόσο μάλλον όταν σε δύσκολες καιρικές συνθήκες, σε δύσβατες περιοχές και σε νυχτερινές ώρες δεν υπάρχει και καμία δυνατότητα επέμβασης. Η ανάγκη λοιπόν της επαναπροσέγγισης του μοντέλου διαχείρισης των πυρκαγιών στη χώρα είναι πλέον προφανής.
Οι αιτίες που προξενούν και επεκτείνουν τις αγροτοδασικές πυρκαγιές είναι τέσσερις:
α) η σύνθεση της χλωρίδας των μεσογειακών δασικών οικοσυστημάτων που είναι πυρόφιλη και είναι βέβαια υπόθεση της φύσης. Δεν είναι εύκολη η αλλαγή της και ενέχει και κινδύνους οικολογικής υποβάθμισης,
β) οι καιρικές συνθήκες που κι αυτές είναι υπόθεση της φύσης και αναμενόμενες. Καλοκαίρι χωρίς υψηλές θερμοκρασίες και μελτέμια δεν υπάρχει στην Ελλάδα,
γ) τα ξερά χόρτα και τα υπολείμματα των ανοιξιάτικων αγροτικών καλλιεργειών και δραστηριοτήτων και
δ) η ανθρώπινη συμπεριφορά που αφορά κυρίως τον εγκληματικά αμελή πολίτη, από τον αγρότη που καίει την καλαμιά στα σιτοχώραφα μέχρι τον επισκέπτη που πετάει το αποτσίγαρό του, αλλά και δευτερευόντως τους φορείς που διαπερνούν τις υπηρεσίες τους από τις εύφλεκτες περιοχές, όπως η ΔΕΗ .
Αν οι δύο πρώτες ευνοούν τις δασικές πυρκαγιές, η τρίτη είναι το προσάναμμα και η τέταρτη ο αυτουργός που τις προξενεί και καθορίζει και το μέγεθος των καταστροφών.
Ένας σωστός σχεδιασμός προστασίας από τις πυρκαγιές πρέπει να στηρίζεται κυρίως στη πρόληψη και δευτερευόντως στη καταστολή.
Επιτυχής πρόληψη είναι αυτή που μειώνει μέχρι μηδενισμού τις πιθανότητες ανάφλεξης. Κι αυτό απαιτεί ορθολογική διαχείριση και επαρκή φύλαξη.
Επιτυχής καταστολή υπάρχει όταν μέσα σε 10 λεπτά από την έναρξη του επεισοδίου της φωτιάς γίνει επέμβαση. Ασφαλώς και δεν μπορούμε να το πετύχουμε με τη πρόταση του Δημάρχου Κυθήρων. Όχι μόνο γιατί δεν μπορεί να τη "σηκώσει" κανένας προϋπολογισμός, αλλά και γιατί δεν μπορεί να λειτουργήσει αποτελεσματικά σε όλες τις περιπτώσεις (ανάγλυφο, νύχτα, άνεμοι κ.λ.π.).
Ο διαχωρισμός της πρόληψης από την καταστολή στέρησε επίσης και τη δυνατότητα στη Δασική Υπηρεσία, που ασχολείται με τη διαχείριση των δασών, να συμμετέχει στη δασοπυρόσβεση. Δεν υπάρχει προηγούμενο ο διαχειριστής ενός φυσικού οικοσυστήματος, ο Δασάρχης στη προκειμένη περίπτωση, να απουσιάζει όταν αυτό καταστρέφεται. Αν δεν κάνει καλά τη δουλειά του να τον αντικαταστήσουμε, όχι όμως να τον καταργήσουμε .
Οφείλω να σημειώσω εδώ αυτό που διαπίστωσα ο ίδιος με τη παρουσία μου στα Κύθηρα, ότι κινητοποιήθηκε μεγάλος αριθμός εναέριων και επίγειων δυνάμεων, που έδωσαν μεγάλη μάχη για τον πλήρη έλεγχο μιας από τις δυσκολότερες πυρκαγιές. Όμως αυτές οι δυνάμεις είναι αδύνατο να επέμβουν στα πρώτα κρίσιμα λεπτά. Μπορούν όμως να το πετύχουν οι τοπικές κοινωνίες με την καθοδήγηση της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Κι αυτό συνέβαινε παλιότερα, όταν εκδηλωνόταν πυρκαγιά χτυπούσαν οι καμπάνες του χωριού και όλοι οι κάτοικοι έτρεχαν με αξίνες, φτυάρια και τσεκούρια κι έσβηναν τις φωτιές. Και τότε υπήρχαν πολλά επεισόδια, σίγουρα περισσότερα από τα τωρινά, αλλά υπήρχε έγκαιρη επέμβαση γιατί ο κόσμος ζούσε με τα δάση.
Στη διαχείριση των πυρκαγιών (αλλά και των άλλων φυσικών κινδύνων) δεν περισσεύει κανείς. Το ερώτημα όμως που μπαίνει είναι πόσοι από αυτούς έχουν σχέση σήμερα με τα ζητούμενα για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος, την πρόληψη και την έγκαιρη επέμβαση. Κι αν υπάρχει η δυνατότητα να απασχοληθούν.
Η απάντηση είναι απλή: Ελάχιστοι σήμερα συμμετέχουν, ενώ μπορούν περισσότεροι και μάλιστα χωρίς πρόσθετο δημοσιονομικό κόστος. Σχεδιασμός και εγρήγορση είναι η απάντηση.
Όμως ιδιαίτερη σημασία πρέπει να δοθεί στους κατοίκους της υπαίθρου που ασχολούνται με τον πρωτογενή τομέα της οικονομίας, μια και αυτοί έχουν από τις πυρκαγιές τις περισσότερες επιπτώσεις από οποιονδήποτε άλλο. Αναφέρω ένα παράδειγμα: Το 60% των εκτάσεων δασικού χαρακτήρα χρησιμοποιούνται από τους κτηνοτρόφους είτε για βόσκηση, είτε για δήλωση ως επιλέξιμες στον ΟΣΔΕ για τις ενισχύσεις, όταν καίγονται και κηρύσσονται (πολύ σωστά) αναδασωτέες χάνονται οι δυνατότητες αυτές .
Γι αυτό και μακροπρόθεσμα πρέπει να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις εκείνες που θα επιτρέψουν στους κατοίκους των περιοχών που πλήττονται από πυρκαγιές, όπως είναι οι κτηνοτρόφοι στην προκειμένη περίπτωση, οι αγρότες, οι δασεργάτες και άλλοι να ασχοληθούν ενεργά και με τη δασοπροστασία αλλά και την εκμετάλλευση των δασών.
Ένα μέρος αυτών των προτάσεων υπάρχει και στο ομόφωνο πόρισμα της Βουλής του 1993, που ασφαλώς εξακολουθεί να είναι και σήμερα χρήσιμο ως οδηγός, αρκεί να υπάρξουν βελτιώσεις και να ληφθεί υπόψη η ιδιαιτερότητα που έχει προκύψει στο φυσικό περιβάλλον από τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.

Τη δημιουργία θεματικού Πάρκου στα Πιέρια «τρέχει» το νεοσύστατο Ινστιτούτο Πολιτισμού και Ανάπτυξης Πιερίας

Την πρώτη συνάντηση γνωριμίας με το κοινό της Πιερίας είχε χθες το νεοϊδρυθέν Ινστιτούτο Πολιτισμού και Ανάπτυξης Πιερίας (ΙΠΑΠ), μέλη του οποίου επιχείρησαν να ενημερώσουν τους εκπροσώπους των μέσων ενημέρωσης για τους «σκοπούς που ήρθε να υπηρετήσει» και «τις μεθόδους» με τις οποίες θα εργαστεί. Στη συνάντηση παρόντα ήταν και μέλη του Ολυμπιακού Ινστιτούτου Ελιάς (ΟΙΕ).

Παρά τις λίγες μέρες ζωής που μετράει το ΙΠΑΠ, φαίνεται οτι έχει πάρει σοβαρά το ρόλο του, επιχειρώντας να υλοποιήσει τα πρώτα βήματα ενός φιλόδοξου πρότζεκτ το οποίο σχετίζεται με τη δημιουργία θεματικού Πάρκου Μυθολογίας στα Πιέρια, αλλά και τη δημιουργία μονάδας τυποποίησης λαδιού το οποίο θα εξάγεται στην Ανατολή.
Για τους σκοπούς και τους στόχους του ΙΠΑΠ, μίλησε η κ. Χαρούλα Σοφιανίδου, η οποία αφού καλωσόρισε τους εκπροσώπους του τύπου στη συνάντηση, διευκρίνησε πως το Ινστιτούτο είναι μή κερδοσκοπική εταιρεία, η οποία φιλοδοξεί «να πάρει στα χέρια του την υπόθεση ανάπτυξης του νομού μας», εφαρμόζοντας ένα «διεθνώς δοκιμασμένο και αναγνωρισμένο πρότυπο ανάπτυξης» με ιδιαίτερα καινοτόμες προτάσεις.
Η κ. Σοφιανίδου αναφέρθηκε επιγραμματικά στο μεγάλο «πρότζεκτ» δημιουργίας θεματικού πάρκου Μυθολογίας στην περιοχή των Πιερίων. Ήδη, σύμφωνα με τα όσα δήλωσε, έχει επιλεχθεί η έκταση των 950 στρεμμάτων που προτείνονται για τη δημιουργία του πάρκου, ενώ σε εξέλιξη είναι η διαδικασία συμφωνίας με τους πολλούς ιδιοκτήτες της έκτασης. Όπως αποκάλυψε, ήδη ιδιοκτήτες 250 στρεμμάτων έχουν συμφωνήσει με την ιδέα, συναινώντας στην πώληση των ιδιοκτησιών τους.
Πιο «αποκαλυπτικός» για το συγκεκριμένο πρότζεκτ ήταν ο αντιπρόεδρος του Ολυμπιακού Ινστιτούτου Ελιάς Γιάννης Δράκος. Ο κ. Δράκος, εκτίμησε οτι η διαδικασία συμφωνίας με τους υπόλοιπους ιδιοκτήτες της συγκεκριμένης έκτασης ίσως να έχει ολοκληρωθεί το επόμενο εξάμηνο.
Ο κ. Δράκος, αφησε να εννοηθεί οτι υπάρχει ενδιαφερόμενος επενδυτής από το εξωτερικό. Μίλησε για τη δημιουργία 2.200 θέσεων εργασίας (με όρο το 90% των εργαζομένων να είναι από την Πιερία), ανέφερε το τι θα περιλαμβάνει το θεματικό Πάρκο Μυθολογίας (με αρκετές λεπτομέρειες), ενώ όπως είπε, οι εκτιμήσεις των εν δυνάμει επενδυτών είναι πως το συγκεκριμένο θεματικό Πάρκο, θα υποδέχεται ετησίως (μετά από τα πρώτα χρόνια λειτουργίας του) περισσότερους από 5.000.000 επισκέπτες!
Απάντηση από τον κ. Δράκο, υπήρξε ακόμη και στο πώς μια περιοχή σαν την Πιερία που δεν διαθέτει τις κατάλληλες υποδομές μπορεί να φιλοξενεί κατά μέσο όρο κάθε μήνα 500.000 επισκέπτες. «Έχουν σκοπό να αναλάβουν (οι επενδυτές) την κατασκευή υποδομών όπως δρόμους, ελικοδρόμια, λιμάνια» είπε χαρακτηριστικά.
Το ίδιο φιλόδοξο είναι το πρότζεκτ για την τυποποίηση του ελαιολάδου το οποίο θα στοχεύει στην αγορά της Κίνας. Στο σημείο αυτό, ανέφερε επίσης ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες του πρότζεκτ οι οποίες ακόμα δεν είναι ανακοινώσιμές, αλλά όπως άφησε να εννοηθεί υπάρχει ο (ξένος) επενδυτής που ήδη δουλεύει «σοβαρά» το πρότζεκτ.
Ουσιαστικά ο ρόλος του Ι.Π.Α.Π. και του Ο.Ι.Ε. είναι να «τρέξει» όλες τις διαδικασίες που σχετίζονται με τις δυσλειτουργίες και καθυστερήσεις που δημιουργεί η ελληνική γραφειοκρατία στην προσέλκυση μεγάλων επενδύσεων παρουσιάζοντας συγκεκριμένες προτάσεις σε ξένους επενδυτές. Ό ρόλος των δύο Ινστιτούτων (σε ότι αφορά στην Πιερία τουλάχιστον) δεν τελειώνει με την κατάθεση των προτάσεων. Ως συνεταίροι (αν και δεν θα συμμετέχουν με κεφάλαιο στην όποια επένδυση) θα μετέχουν στην επένδυση ως ελεγκτές των συμφωνηθέντων για την προστασία του περιβάλλοντος, του πολιτισμού και των τοπικών χαρακτηριστικών κάθε περιοχής.

Τι είναι το Ολυμπιακό Ινστιτούτο Ελιάς
Σύμφωνα με τον κ. Δράκο το Ολυμπιακό Ινστιτούτο Ελιάς ιδρύθηκε για να συμβάλει με δημιουργικές δράσεις στην ανάσχεση των επιπτώσεων της παρατεινόμενης οικονομικής, κοινωνικής και θεσμικής κρίσης, έχοντας επιστημονικά τεκμηριωμένη άποψη για τα αίτια, την κρατούσα κατάσταση και τις υφιστάμενες δυνατότητες δημιουργικών ανατροπών σε ένα άκρως αρνητικό πλαίσιο.
Μεταξύ των στόχων του είναι και η δημιουργία και λειτουργία «Θεματικών Πάρκων» σε επιλεγμένες περιοχές της χώρας, αφού μπορούν να αποτελέσουν βασική υποδομή για την αύξηση της επισκεψιμότητας, την περιφερειακή ανάπτυξη και την υποστήριξη της τοπικής οικονομίας. Για τις περιοχές της χώρας που ενδείκνυται να δημιουργηθούν «Θεματικά Πάρκα» με χαρακτήρα πολιτιστικό, ιστορικό, εκπαιδευτικό, μυθολογικό, θρησκευτικό, παραγωγικό, διαδραστικό, το Ολυμπιακό Ινστιτούτο Ελιάς έχει συγκεκριμένες και λεπτομερώς επεξεργασμένες προτάσεις. Η δημιουργία τους απαιτεί των προσέλκυση έγκυρων ειδικών επενδυτών που λειτουργούν με όρους εταιρικής κοινωνικής ευθύνης, τη συμμετοχή πολιτιστικών, ιστορικών πανεπιστημιακών σχολών, υπηρεσιών και ιδρυμάτων αρχαιολογικής αρμοδιότητας, θεσμικές εκφράσεις των τοπικών κοινωνιών με πρόθεση και δυνατότητα να συμβάλουν στην επιτυχή έκβαση προτάσεων και πρωτοβουλιών του Ολυμπιακού Ινστιτούτου Ελιάς.
Να σημειωθεί οτι το Ολυμπιακό Ινστιτούτο Ελιάς είναι Εταιρεία Αστική Μη Κερδοσκοπική, Πολιτιστική και Αναπτυξιακή και σ’ αυτήν συμμετέχουν ως ιδρυτικά ή αρωγά μέλη ενεργοί πολίτες οι οποίοι παρέχουν τις γνώσεις και τις υπηρεσίες τους εθελοντικά. Ιδρυτικά και αρωγά μέλη έχουν διακριτή προσφορά στην κοινωνία, τις επιστήμες, τον πολιτισμό, την επιχειρηματικότητα. Το έργο του Ολυμπιακού Ινστιτούτου Ελιάς στηρίζεται από διακεκριμένους έλληνες και ξένους ενεργούς πολίτες και συλλογικότητες και στις πέντε ηπείρους. Τη διοίκηση του Ινστιτούτου ασκεί 7μελές Διοικητικό Συμβούλιο

Από την Κινηματογραφική Λέσχη Κατερίνης και το Café-bar Spitaki

Μετά τον φετινό επιτυχημένο καλοκαιρινό κύκλο προβολών της, η Κινηματογραφική Λέσχη Κατερίνης παραμένει δραστήρια και σας καλεί να πάρετε παρέα τα βουνά! Σε συνεργασία με το ξεχωριστό στο είδος του καφέ-μπαρ Spitaki, διοργανώνουν πολλά υποσχόμενες βραδιές μέσα στη φύση.

Στο φαράγγι του Εννιπέα, σε μια πράσινη όαση δίπλα στα κρυστάλλινα νερά του Ολύμπου και κάτω από τα ψηλά πλατάνια, θα ξετυλιχτεί σύντομα το πανί προβολών της Κινηματογραφικής Λέσχης. Στο πρωτότυπο αυτό κινηματογραφικό ραντεβού, στον φιλόξενο χώρο του Spitaki σας περιμένουμε μαζί με τον βραβευμένο πολλάκις σκηνοθέτη Άγγελο Κοβότσο (βραβεία στο Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, στις Νύχτες Πρεμιέρας, στο Φεστιβάλ Οδησσού και στο Φεστιβάλ Ecocinema). Στις αποσκευές του ο δραστήριος δημιουργός φέρνει δύο σύγχρονα και βραβευμένα ντοκιμαντέρ του, «Encardia-η πέτρα που χορεύει» και «Stringless» (βραβείο κοινού Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης-2012 & 2016 αντίστοιχα), με διάθεση για συζήτηση κάτω από τα αστέρια και δίνοντας ένα ενδιαφέρον masterclass. Κοινός παρανομαστής αυτών των ντοκιμαντέρ είναι η μουσική, ενώ η αφορμή τους οι άνθρωποι. Τις εκδηλώσεις θα κλείσουν μουσικά, με live εμφάνιση το γνωστού γυναικείου vocal συγκροτήματος από τη Θεσσαλονίκη «Stringless», χάρη στο οποίο γεννήθηκε το ομώνυμο ντοκιμαντέρ του κ. Κοβότσου.
Η είσοδος είναι ελεύθερη.
Αναλυτικά το πρόγραμμα :
Τρίτη 22 Αυγούστου: Masterclass από τον σκηνοθέτη Άγγελο Κοβότσο στις 20.00
Προβολή ντοκιμαντέρ στις 22.00 «Stringless»
Τετάρτη 23 Αυγούστου 2017: Συναυλία live στις 22.00 με το vocal group «Stringless»

Λίγα λόγια για τα ντοκιμαντέρ :
Οι Stringless είναι ένα vocal γυναικείο συγκρότημα από τη Θεσσαλονίκη με σταθερή κι επιτυχημένη πορεία. Το ντοκιμαντέρ καλύπτει ένα διάστημα περίπου πέντε ετών του μουσικού αυτού του ιδιαίτερου μουσικού συγκροτήματος, με συνεντεύξεις των συντελεστών αλλά και τη σύζευξη της καθημερινής ζωής των «στριγγλών» στη σύγχρονη Θεσσαλονίκη. Η κάμερα τους ακολουθεί και σε μουσικά διαλείμματα σε βουνά, ποτάμια και νησιά. Με σύμμαχους τις ιδιαίτερες προσωπικότητες των κοριτσιών αλλά και την εκπληκτική μουσική που δημιουργούν, το ντοκιμαντέρ καταφέρνει και γίνεται πολυεπίπεδο δίνοντας τον ίδιο φιλμικό χρόνο στην έννοια της καλλιτεχνικής δημιουργίας, στην καθημερινότητα, στη συνεργασία που απαιτείται στο πλαίσιο ενός μουσικού σχήματος και στη σημασία του να είσαι γυναίκα μουσικός στην Ελλάδα του σήμερα.
Για τις Stringless vocal group
Γυναικείο πολυφωνικό συγκρότημα το οποίο ασχολείται με τον ήχο που παράγει το ανθρώπινο σώμα, κατά κύριο λόγο η φωνή, αντικαθιστώντας όλα τα μουσικά όργανα. Η πολυφωνία είναι το ζητούμενο, σε τραγούδια που είναι ήδη έτσι δοσμένα , αλλά και σε απρόβλεπτα κομμάτια, έτσι ενορχηστρωμένα, ώστε να είναι ''κομμένα και ραμμένα'' στα μέτρα των στριγγλών! Το υλικό που χρησιμοποιούν στο πρόγραμμά τους, προέρχεται από την ελληνική αλλά και ξένη παράδοση. Είναι ένα ταξίδι από τα βουνά του Καυκάσου, ως την Πίνδο και τα Καρπάθια. Από τις ακτές της Μικράς Ασίας, μέχρι τις ακτές της γηραιάς Αλβιώνας, απ' τη βαλκανική ως την ιβηρική χερσόνησο. Πειραματίζονται με τις ιερές θεραπευτικές μουσικές από την Ινδία όπως και με τις μελωδίες των σούφι. Παίζουν με νεότερα κομμάτια παρμένα από τις οπερέτες της πρώτης δεκαετίας του 1900, το σύγχρονο θεατρικό τραγούδι, τα ρετρό του '30 , αλλά και τον Τσιτσάνη ή διάσημα μοτίβα από τις ελληνικές ταινίες του '60.

46ο Φεστιβάλ Ολύμπου-θέατρο

Πολλοί χαρακτήρισαν την «Ασκητική», ένα από τα σημαντικότερα έργα του κορυφαίου Έλληνα συγγραφέα Νίκου Καζαντζάκη, ως μια νέα Διαθήκη.

Το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος παρουσίασε την «Ασκητική» σε θεατροποιημένη εκδοχή, το Σάββατο 19 Αυγούστου 2017 στο αρχαίο θέατρο Δίου, στο πλαίσιο του 46ου Φεστιβάλ Ολύμπου. Μια από τις ωραιότερες θεατρικές εκδηλώσεις του φετινού καλοκαιριού.
Ήταν μια παράσταση που αποδόθηκε με την εγκυρότητα του διέπει το Κ.Θ.Β.Ε., σε σκηνοθεσία Ανδρέα Κουτσουρέλη. Το πιο διάσημο και διαβασμένο έργο του Κρητικού στοχαστή παρουσιάστηκε με μοναδικό τρόπο από το σύνολο των αξιόλογων ηθοποιών, με τους θεατές να γίνονται κοινωνοί του πρωτοποριακού λόγου του συγγραφέα, συμμετέχοντας παράλληλα με δραματική διάσταση στις μεγάλες αγωνίες και τα ιδανικά του Νίκου Καζαντζάκη.
Γιατί όπως διαφάνηκε στην παράσταση, ο λόγος της «Ασκητικής» οδηγεί τον άνθρωπο σε άγνωστα μονοπάτια της ανθρώπινης εμπειρίας, αποκαλύπτοντας συνάμα και πολλές μεταφυσικές αλήθειες. Διαπαιδαγωγεί την ανθρώπινη οντότητα στον αγώνα της ζωής και διδάσκει ότι μέσα από τις δυσκολίες και τις αιματηρές μάχες, όταν ο άνθρωπος δεν φοβηθεί να αντιμετωπίσει την φθορά του αλλά και το εσωτερικό του μεγαλείο, τότε θα μπορέσει να απαντήσει στα μεγάλα ερωτηματικά της ζωής και να προκαλέσει την λύτρωση. Για να καταλήξει, στο πόσο θαυμάσιο είναι να αγωνίζεσαι συνεχώς χωρίς να υπολογίζεις θυσίες και εχθρικές συνθήκες.
Έπαιξαν οι ηθοποιοί: Στάθης Βούτος, Ανδρέας Κουτσουρέλης, Νίκος Νικολάου, Δημήτρης Παλαιοχωρίτης, Κώστας Ίτσιος, Τάσος Ροδοβίτης.
Επιμέλεια σκηνογραφίας-κοστουμιών: Μαρία Μυλωνά. Βοηθός σκηνοθέτη: Στάθης Βούτος. Οργάνωση παραγωγής: Ναταλία Λαμπροπούλου.
Παρών στην παράσταση και ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Κ.Θ.Β.Ε. Γιάννης Αναστασάκης, ο οποίος είχε εποικοδομητική συνάντηση με τον καλλιτεχνικό σύμβουλο του Οργανισμού Φεστιβάλ Ολύμπου, Γιώργο Χανδόλια.