Ύστερα από την 129/15-6-2017 απόφαση της Εκτελεστικής Επιτροπής της Ε.Π.Σ. Πιερίας και σύμφωνα με το καταστατικό της, συγκαλεί την Τακτική Γενική Συνέλευση των σωματείων – μελών της, για την 21-8-2017 ημέρα Δευτέρα και ώρα 19:00 στο Συνεδριακό Κέντρο Κατερίνης «ΕΚΑΒΗ», που βρίσκεται επί της οδού 7ης Μεραρχίας στην Κατερίνη, με τα ακόλουθα θέματα ημερησίας διάταξης.
ΘΕΜΑΤΑ ΗΜΕΡΗΣΙΑΣ
Ανάγνωση και επικύρωση καταλόγου εκπροσώπων και έλεγχος απαρτίας,
Ορισμός τριών (3) μελών για τον έλεγχο των πρακτικών,
Ορισμός τριών (3) ψηφολεκτών,
Αναστολή ιδιότητας σωματείων – μελών,
Επικύρωση των πρακτικών της προηγούμενης Τακτικής Γενικής Συνέλευσης της 17/8/2017,
Έκθεση και έγκριση πεπραγμένων της Εκτελεστικής Επιτροπής από 1/1/2016 έως 31/12/2016 και κατ’ εξαίρεση λόγω εκλογών από 1/1/2017 έως 20/3/2017,
Έκθεση και έγκριση οικονομικού απολογισμού από 1/1/2016 έως 31/12/2016 και κατ’ εξαίρεση λόγω εκλογών από 1/1/2017 έως 20/3/2017,
Έκθεση και έγκριση του προϋπολογισμού από 1/1/2017 έως 31/12/2017,
Ψήφιση προτάσεων για τροποποίηση του Καταστατικού, του Κανονισμού που Διέπει την Εφαρμογή του Καταστατικού και τις Πάγιες Διατάξεις της Γενικής Συνέλευσης,
Ενημέρωση των μελών για την παράδοση της προηγούμενης Εκτελεστικής Επιτροπής,
Ενημέρωση για τις διαπιστώσεις της νέας Εκτελεστικής Επιτροπής κατά την διαδικασία της παραλαβής και λήψη αποφάσεων για τις διαπιστώσεις αυτές,
Κλήρωση Κυπέλου αγωνιστικής περιόδου 2017- 2018,
Κληρώσεις Πρωταθλημάτων Α’ και Β’ Ερασιτεχνικής Κατηγορίας αγωνιστικής περιόδου 2017 – 2018,
Αναγνώριση νέων σωματείων – μελών.
Σε περίπτωση που δεν επιτευχθεί απαρτία η Γενική Συνέλευση θα επαναληφθεί την επόμενη ημέρα Τρίτη 22-8-2017 στον ίδιο χώρο και ώρα 19:00 και με οποιονδήποτε αριθμό παρευρισκομένων μελών.
Η εκπροσώπηση των σωματείων – μελών της Ε.Π.Σ. Πιερίας θα γίνει από τους αντιπροσώπους τους σύμφωνα με το άρθρο 22 του καταστατικού.
Το διαβιβαστικό που θα συνοδεύει το ειδικό πληρεξούσιο, το θεωρημένο ακριβές φωτοαντίγραφο απόφασης από το βιβλίο πρακτικών του Δ.Σ. και το θεωρημένο ακριβές φωτοαντίγραφο από το βιβλίο πρακτικών Γ.Σ. εκλογής του Διοικητικού Συμβουλίου, πρέπει να κατατεθεί στα γραφεία της Ε.Π.Σ. Πιερίας μέχρι την Πέμπτη 17-8-2017 και ώρα 20:00.

Για το Δ.Σ.
Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ Ο Γ. ΓΡΑΜΜΑΤΕΑΣ
Αστέριος Τόκας Δημήτριος Τσακνάκης

Απόψε στα Λείβηθρα από το Θέατρο Πήγασος και το Φεστιβάλ Ολύμπου

Το θέατρο «Πήγασος» για μια ακόμα χρονιά επισκέπτεται τα αρχαία Λείβηθρα, την πατρίδα του Ορφέα στις παρυφές του Ολύμπου και ανεβάζει την θεατρική παράσταση «Όταν ο Πάνας συνάντησε τον Μορφέα». Οι δύο από τις τρεις παραστάσεις δόθηκαν το Σαββατοκύριακο, ενώ η τελευταία παράσταση είναι προγραμματισμένη για απόψε στις 9 το βράδυ.

Η εκδήλωση παρουσιάζεται στο αρχαιολογικό πάρκο των Λειβήθρων, στο πλαίσιο του 46ου Φεστιβάλ Ολύμπου, σε σκηνοθεσία του Χάρη Αμανατίδη.

Η πλοκή του έργου
Όταν ο Πάνας συνάντησε τον Μορφέα, για να μην κοιμηθεί – τον κατέτρεχε ο φόβος του Αιώνιου Ύπνου – άρχισε να του λέει παραμύθια, άλλοτε τρομαχτικά, με δράκους φίδια, με μοχθηρούς και ανελέητους γίγαντες, άλλοτε με χλωμές, επικίνδυνα όμορφες κοπέλες, που, ανάλογα με τα κέφια τους, σε οδηγούσαν στην καταστροφή, ή στην απόλυτη ευτυχία.
Έλεγε, έλεγε … Κι όσο το φεγγάρι δυνάμωνε, ξεχνούσε το φόβο του, παραμυθιαζόταν ο ίδιος απ’ τα παραμύθια του, μεταμορφώνονταν στα πρόσωπα των παραμυθιών του. Αυτό το παιχνίδι με τις μάσκες άρεσε ιδιαίτερα στον Μορφέα, το έβρισκε διασκεδαστικό και σκεφτόταν ότι θα μπορούσε να το χρησιμοποιήσει για να μην τον φοβούνται οι άνθρωποι, πράγμα που τον έκανε πιο μελαγχολικό από όσο ήταν από φυσικού του.
Κάποια στιγμή το ρεπερτόριο των παραμυθιών του Πάνα έφτασε στο τέλος του. Είχε διατρέξει τους αιώνες ξεκινώντας απ’ την αρχή του χρόνου και είχε φτάσει στη σύγχρονη εποχή, όπου, ως γνωστόν, οι άνθρωποι δε φτιάχνουν άλλο παραμύθια. Αλλά στάθηκε τυχερός. Είχε ήδη αρχίσει να χαράζει κι ο Μορφέας τον άφησε και γύρισε στον κόσμο του …
Μια παράσταση βασισμένη σε ιστορίες – παραμύθια, παλιότερα και νεότερα, που συμβολοποιούν και μεταφράζουν σε εικόνες τούς καλά κρυμμένους φόβους, αγωνίες, όνειρα και απωθημένα του ανθρώπου.
Ένα παιχνίδι μεταμορφώσεων και εικόνων, δεμένο οργανικά με το υπέροχο τοπίο των Λειβήθρων.
Οι συντελεστές
Σκηνοθεσία: Χάρης Αμανατίδης Κείμενα : Δύο αιγαιοπελαγίτικα λαϊκά παραμύθια, Αντώνης Κάλφας Σκηνικά – Κοστούμια: Βέτα Χαϊλατζίδου Μουσική: Νατάσα Ιωαννίδου, Φωτισμοί: Κώστας Παπουτσίδης
Μακιγιάζ : Όλγα Παπανάκου, Ήχος/Φώτα : Κώστας Πάπαδόπουλος
Παίζουν: Όνειρος: Νατάσα Ιωαννίδου, Μορφέας-Αράπης: Αντώνης Καρράς, Πάνας: Δανάη Αμανατίδου, Πανούκλα-Γιος της Θάλασσας: Άννα Γκούντα, Γιαννάκης: Σπύρος Αναγνώστου, Δράκος-Πατέρας: Διονύσης Ζαρώτης, Έμορφη του κόσμου: Όλγα Παπανάκου, Γιος του Ήλιου: Χριστίνα Μπομπόλη, Γιος του Φεγγαριού: Σοφία Αγαθαγγελίδου, Βασιλοπούλα 1η: Αγαθή Τζάρτζα, Βασιλοπούλα 2η:Έυα Παναγιωτίδου, Αλλοίμονος: Μαρία Μπουκουβάλα. Γριά: Θωμαή Σιούμη.
Γενική είσοδος: 8 ευρώ. Ειδική κατηγορία 5 ευρώ. Ανέργων-Πολυτέκνων-Παιδικά-Φοιτητικά-ΑΜΕΑ: 10 ευρώ.

46ο Φεστιβάλ Ολύμπου

Ελεωνόρα Ζουγανέλη και θεατές στο αρχαίο θέατρο Δίου, μια σχέση πάθους. Μια από τις ωραιότερες συναυλίες του καλοκαιριού. Μια εκδήλωση την οποία απήλαυσε το πολυπληθές κοινό το βράδυ της Παρασκευής 18 Αυγούστου 2017, στο πλαίσιο του 46ου Φεστιβάλ Ολύμπου.

Η γνωστή ερμηνεύτρια είχε δηλώσει, ότι: «Το κοινό είναι πάντα προσδοκία, ένα ερωτικό ραντεβού, που γι’ αυτό, απ’ την έξαψή μου για την αντάμωση, έρχομαι νωρίς για να ετοιμαστώ να το συναντήσω. Κάθε φορά με συγκινεί τόσο που έρχονται. Είναι εδώ. Για μένα! Και είναι όλο συναίσθημα.» Λόγια που αντικατοπτρίζουν το περίγραμμα της συναυλίας, όπου η Ελεωνόρα Ζουγανέλη όλα αυτά τα συναισθήματα τα πρόσφερε απλόχερα σε όσες και όσους παρακολούθησαν τη συναυλία. Το κοινό και η καλλιτέχνιδα ήταν μια φωνή, μια χορευτική φιγούρα.
Η Ελεωνόρα θεωρείται ως μια από τις πιο σημαντικές φωνές της σύγχρονης ελληνικής μουσικής σκηνής. Παρουσίασε με την αξιόλογη της φωνή, το ήθος, τη ερμηνευτική της δεινότητα, τη σκηνική παρουσία και τη πληθωρική της προσωπικότητα τις παλιές και νέες της επιτυχίες.
Στις ενορχηστρώσεις των τραγουδιών ήταν ο Δημήτρης Μπαρμπαγάλας.
Μαζί της επί σκηνής οι μουσικοί:
Bαχάν Γκαλστιάν - κλαρίνο, φλογέρα, ντουντούκ και ζουρνάς, Μιχάλης Καπηλίδης –Τύμπανα και κρουστά, Παρασκευάς Κίτσος – ακουστικό και ηλεκτρικό μπάσο, Δημήτρης Μπαρμπαγάλας – ακουστική, κλασσική και ηλεκτρική Κιθάρα, Γιάννης Οικονομίδης – Τρομπέτα, κρουστά και πιάνο, Νίκος Πασσαλίδης - Μπουζούκι, λαούτο, ούτι και ακουστική κιθάρα.
Η ανθοδέσμη που απονεμήθηκε στην κ. Ζουγανέλη ήταν προσφορά του ανθοπωλείου «Ανεμόλια» της Κατερίνας Δημοπούλου, που βρίσκεται στην πλατεία Ελευθερίας της Κατερίνης.

Προλεγόμενα για την παράσταση «Όταν ο Πάνας συνάντησε τον Μορφέα» από το Θέατρο Πήγασος

του Αντώνη Κάλφα

Στην εποχή του ο σπουδαίος φιλόλογος Γιάννης Αποστολάκης επέμενε να υπογραμμίζει τη σημασία που είχε το εγχείρημα του λαογράφου Νικόλαου Πολίτη αφού ο καθένας αντιλαμβάνεται «πως το μάζωμα των σημερινών εθίμων κ.τ.λ. και η παραβολή τους με τ’ αρχαία ήτανε πραγματικός λυτρωμός από τα πρασινισμένα και στεκούμενα νερά του Αττικισμού• γιατί και μόνο αυτά να γίνουνταν χρειαζότανε να δουλέψη το μυαλό περισσότερο και ο άνθρωπος να πέση κάπως σε σκέψη για τη ζωή του— πράμα σπανιώτατο για τους φιλολόγους της εποχής• αυτοί ήξεραν μονάχα ν’ ανοίγουν και να κλείνουν τα λεξικά» (Τα δημοτικά τραγούδια, 1929).

Σήμερα, βεβαίως, τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά: όχι μόνο ο λαϊκός λόγος βρήκε τον πραγματικό του ρόλο χάρη στη σύγχρονη αφηγηματολογία αλλά και πολλές σύγχρονες παραστάσεις αρχαίου δράματος θα χρησιμοποιήσουν λαϊκές τελετουργίες λύνοντας παραστασιακά προβλήματα της αρχαίας τραγωδίας μέσα από την αισθητική της λαϊκής μας παράδοσης (το έκανε με επιτυχία ο Κώστας Τσιάνος με το Θεσσαλικό Θέατρο στις «Χοηφόρες» του Αισχύλου το 2009). Κι αυτό γιατί «τα στοιχεία που συνθέτουν τις ‘Χοηφόρες’ τα συναντάμε σε πολλές παραλογές της Δημοτικής μας ποίησης, σε λαϊκά παραμύθια, σε μοιρολόγια, στους επιτάφιους θρήνους, στο ανακάλεμα των ψυχών, στους εξαγνισμούς και σε άλλες μορφές της Λαϊκής και θρησκευτικής μας έκφρασης... Υπάρχουν μέχρι σήμερα λαϊκοί χοροί και δρώμενα που διατηρούν έντονα τον τελετουργικό και μαγικο-θρησκευτικό τους χαρακτήρα. Η συναισθηματική συμπύκνωση, η συμμετρία, η λιτότητα, η αυστηρή καθαρή γραμμή, είναι χαρακτηριστικά των λαϊκών μας χορών που βρίσκουν συγκλονιστική αντιστοιχία με τις αρχές του αρχαίου θεάτρου» (από το πρόγραμμα της παράστασης).
Στην παράσταση «Όταν ο Πάνας συνάντησε τον Μορφέα»
ο σκηνοθέτης Χάρης Αμανατίδης στηρίζεται σε μια ωραία ιδέα και την αξιοποιεί με νεωτερικό τρόπο αλλά και με πολλή αγάπη για τις παραδόσεις του κόσμου. Δανείζεται την αρχαία παράδοση (ο προστάτης των γεωργών, κτηνοτρόφων, αλιέων, κυνηγών αλλά και δεινός φιλόχορος εραστής Πάνας συναντά τον Μορφέα και τον Όνειρο) και την εμπλουτίζει με μυθολογικές αφηγήσεις, λαϊκά παραμύθια (Πανούκλα, Δράκος, Γριά, Γιος του Φεγγαριού, Γιος του Ήλιου, Αλλοίμονος, Βασιλοπούλα) και λαϊκή μουσική (η κεφάτη Νατάσα Ιωαννίδου συνέδεσε αρμονικά ωραίες μουσικές του κόσμου). Ο λόγος των παραμυθιών είναι απλός, ευφάνταστος, γεμάτος ανατροπές,μοχθηρούς γίγαντες, ωραίες κοπέλες και τολμηρούς άντρες. Καθώς ο Πάνας αφηγείται συνεπαρμένος τις ιστορίες του αρχίζει να παίρνει τη μορφή των ηρώων των παραμυθιών του, πράγμα που γοητεύει τον Μορφέα.
Η παράσταση είναι βασισμένη σε ιστορίες–παραμύθια, παλαιότερα και νεότερα, που συμβολοποιούν και μεταφράζουν σε εικόνες τούς καλά κρυμμένους φόβους, τις αγωνίες, τα όνειρα και τις απωθημένες επιθυμίες του ανθρώπου κάθε εποχής (πλούτος, φτώχεια, παντρολογήματα, περιπέτειες, αναζήτηση του έρωτα). Γιατί όμως όλα αυτά; Σύμφωνα με τα λόγια του Όνειρου που ακούγονται στην παράσταση, παραμυθία και λόγος μας βοηθούν να κατοικήσουμε και να κατανοήσουμε καλύτερα τον δικό μας κόσμο: «Γιατί αυτά που έρχονται δεν λέγονται ανάλαφρα, θέλουνε παραμύθια για να καρφωθούν στη μνήμη μας, θέλουνε άτρωτους ήρωες και φωτιές γιγάντιες να κατευνάσουν τον πόθο και την αγάπη μας για τη Γαία και τα πράγματα του κόσμου».
Το έργο, όπως είπαμε, δομείται πάνω στον λαϊκό λόγο αλλά και στην εικονοποιία της πλούσιας εικαστικής παράδοσης—ελληνικής και ευρωπαϊκής—αφού ο Μορφέας φερ’ ειπέιν μας παρουσιάζεται μέσα από την ρομαντική ζωγραφική κληρονομιά και μεταγλωττίζει τις εικόνες του όπως αυτές έφτασαν στην εποχή μας.
Τέλος, στο εκτενές παραμύθι «Τα χρυσά κλαδιά» (από τη συλλογή ελληνικών παραμυθιών του σπουδαίου λαογράφου Γεώργιου Μέγα που εκδόθηκαν το 1925) και το οποίο ζωντανεύουν με κέφι και έμπνευση τα ικανά μέλη του Θεάτρου Πήγασος, άνθρωποι και ζώα είναι φίλοι, συζητούν, δίνουν και παίρνουν βοήθεια, γίνονται με τους ξένους αδέρφια αφού υπηρετούν έναν κοινό σκοπό, παρηγοριούνται με ιστορίες για να ξεχάσουν τον πόνο τους, μαθαίνουν γραφή και ανάγνωση για να κάνουν μαγείες (να επεμβαίνουν δηλαδή στην ανθρώπινη μοίρα), μεταμορφώνονται όταν χρειαστεί, αγαπούν το καλό και την ομορφιά στον ασύνορο κόσμο, επιβάλουν τη δικαιοσύνη και την ισορροπία όταν αυτή καταργείται. Ο κόσμος τους είναι και ο δικός μας κόσμος όπως και οι αφηγήσεις και τα κατορθώματα του τραγοπόδαρου Πάνα, τα μοτίβα τους είναι και δικά μας μοτίβα: στα «Χρυσά κλαδιά» των αγροτικών κοινωνιών η ιστορία ξεκινά από την επιθυμία του νεαρού γιου να βρει νερό να ξεδιψάσει. Στη δική μας μετανεωτερική εποχή το νερό είναι περισσότερο από ποτέ απαραίτητο. Και μεταφορικά: «Μην αμελήσετε./ Πάρτε μαζί σας νερό./ Το μέλλον μας έχει πολλή ξηρασία» όπως θα έλεγε κι ο ποιητής του εμβληματικού «Κατά Σαδδουκαίων» (1953) Μιχάλης Κατσαρός.