Άρθρο γνώμης Της Έφης Μπάσδρα Καθηγήτρια της Ιατρικής

Σίγουρα ο κορυφαίος Ισπανός συγγραφέας Μιγκέλ ντε Θερβάντες Σααβέδρα δεν έγραψε το αριστούργημα του «Ο ευφάνταστος ευπατρίδης Δον Κιχώτης της Μάντσας» έχοντας στο μυαλό του τον Αλέξη Τσίπρα. Υπάρχουν κάποιες εκατοντάδες χρόνια που τους χωρίζουν.

Και όμως στο κλασικό αυτό έργο παρουσιάζονται όλα εκείνα τα στοιχεία της μεγαλομανίας, του θεατρινισμού, της φαντασιοπληξίας, του κομπασμού, του τυχοδιωκτισμού, του αριβισμού που διακρίνουν την πολιτική του σήμερα του Αλέξη Τσίπρα. Κάτι σαν Δον Κιχώτης, Αλέξης Τσίπρας: Βίοι παράλληλοι. Το βιβλίο έπεσε πρόσφατα στα χέρια μου και το ξαναδιάβασα.

Στο διάσημο έργο του Θερβάντες ο Αλόνσο Κιχάδα, ένας απλός αγρότης έχοντας διαβάσει πολλά βιβλία για τον ιπποτισμό, πιστεύει ότι είναι ιππότης, ο Δον Κιχώτης. Ισχύει ομοίως για όσους αποστηθίζοντας μαρξιστικά τσιτάτα πιστεύουν ότι είναι αριστεροί.

Ο Δον ξεκινάει τα ταξίδια του με το κοκαλιάρικο άλογο του φορώντας μια παλιά πανοπλία σύμβολο ιπποτισμού, κάτι σαν επαναστατικό κοστούμι χωρίς γραβάτα!

Πείθει τον γείτονα του Σάντσο Πάντσα να τον ακολουθήσει ως ιπποκόμος του με αντάλλαγμα ενός μεριδίου σε ένα νησί... νάτος και ο σύντροφος Πάνος και το υπουργείο-λάφυρο! Δυστυχώς οι περιπέτειες τους έχουν συνήθως κακή κατάληξη και γίνονται αντικείμενα γέλιου και χλευασμού.

Δεν μπορεί, μας κάνει πλάκα και η λογοτεχνία, σκέφτεσαι! Ειδικά όταν θυμάσαι τους απίστευτους παλικαρισμούς και γνωρίζεις το τέλος πριν καν αρχίσει, τις 17 ώρες διαπραγμάτευσης, το «Go back madam Merkel» ή «τα νταούλια που βαράνε», τα πάμφτωχα αγγλικά σε παγκόσμια θέα, την αμήχανη στάση του σώματος και τους πηχαίους τίτλους σαρκασμού και χλεύης στον διεθνή τύπο.

Ή τις φοβερές περιπέτειες του ιπποκόμου Πάνου Καμένου, που δυστυχώς για μας κατέληγαν όλες στα «τέσσερα». Οι στόχοι, βλέπετε, των πρωταγωνιστών έμπλεκαν πάντα την πλαστή, φαντασιακή πραγματικότητα με την αντικειμενική αλήθεια όλων των άλλων, με καταστροφικές συνέπειες.

Τα ξιφουλκίσματα στον αέρα οδήγησαν στα 450 προαπαιτούμενα του τρίτου και θανατερού μνημονίου, στο υπερταμείο και τη δέσμευση της περιουσίας των Ελλήνων για 99 χρόνια, τους ηλεκτρονικούς πλειστηριασμούς της πρώτης κατοικίας, το περίφημο κόψιμο του ΕΚΑΣ -τι να το κάναμε άλλωστε αφού έρχεται η ανάπτυξη... Και αυτή επίσης ακόμη μια αυταπάτη.

Στο δεύτερο τόμο του βιβλίου ο Δον Κιχώτης και ο ακόλουθός του γίνονται έρμαιο των ισχυρών, εξευτελίζονται με φάρσες εις βάρος τους, ταπεινώνονται, γίνονται γραφικοί, κατατροπώνονται. Οι παιδαριώδεις κι ανυπόστατες φαντασιώσεις τους ηττώνται ολοκληρωτικά από την αμείλικτη πραγματικότητα του κυνισμού και της δύναμης.

Και αν κάποιος ξεχνά τις συμφωνίες του τελευταίου Eurogroup και την ενισχυμένη επιτήρηση ως το 2060, δεν μπορεί να κάνει το ίδιο και με την συμφωνία των Πρεσπών, την «παράδοση» της μακεδονικής γλώσσας και της μακεδονικής ταυτότητας αλλά και την χωρίς όρια επαναπροώθηση των προσφύγων.

Το τέλος της ιστορίας στο βιβλίο του Θερβάντες είναι σκληρό και χωρίς συναισθηματισμούς. Ο Δον Κιχώτης λίγο πριν πεθάνει έρχεται ενώπιον της οδυνηρής πραγματικότητας, καταλαβαίνει την πλάνη του και συνειδητοποιεί όλο το μέγεθος του εξευτελισμού του. Μετανιώνει και καταριέται τα ιπποτικά βιβλία που τον παρέσυραν και η κωμωδία μετατρέπεται σε δράμα.

Υπήρξε σχεδιασμός και υστεροβουλία; Ή απλά απειρία, άγνοια κινδύνου και ελαφρότητα; Ήταν μήπως η πανοπλία, η μαγική εικόνα του ιππότη, η συνάντηση με την ιστορία, ή η ηδονή της εξουσίας και η κατάκτηση της πανοπλίας-καρέκλας;

Ακόμη κι αν στην αρχή συμπάθησες την αφέλεια του ήρωα, η απαξία, η χλεύη, το τελικό κατάντημα, κυρίως όμως η κυνική ομολογία της «αυταπάτης» από τον ίδιο τον πρωταγωνιστή απογοητεύει, θυμώνει, οργίζει και δεν αφήνει περιθώρια για λύπηση και οίκτο. Ούτε και για μελλοντική συγχώρεση και συνέχεια...

Ο Θερβάντες είναι στο τέλος σκληρός και αμείλικτος με τον ήρωα του.

Η ιστορία θα είναι ακόμη σκληρότερη με τον Αλέξη Τσίπρα!

Άρθρο γνώμης Του Αντώνη Δ. Μάντζιου Οικονομολόγου, πρ. δημοτικού συμβούλου Κατερίνης

Με το νόμο Κατρούγκαλου επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ -ΑΝΕΛ  έγινε και ο λεγόμενος επανυπολογισμός των επικουρικών συντάξεων, που στην ουσία νομιμοποίησε όλες τις αυθαίρετες μειώσεις των επικουρικών συντάξεων από τις προηγούμενες μνημονιακές κυβερνήσεις, φέρνοντας το ύψος των νέων συντάξεων σχεδόν εκεί ή και παρακάτω από εκεί που το άφησαν οι μειώσεις των προηγουμένων κυβερνήσεων.

Τότε πολλοί συνταξιούχοι και εγώ, είδαμε ότι μεταξύ Αυγούστου και Σεπτεμβρίου του 2016 είχαμε μια μη νόμιμη μείωση της επικουρικής σύνταξης για την οποία έστειλα και σχετικό ερώτημα - διαμαρτυρία στις αρμόδιες υπηρεσίες χωρίς φυσικά να πάρω απάντηση.

Τώρα δυο χρόνια μετά μας επιστρέφουν αυτές τις παράνομες όπως αποδείχτηκε κρατήσεις και δυστυχώς έρχονται κυβερνητικοί βουλευτές και υποστηρικτές  να πανηγυρίζουν γι αυτές τις επιστροφές λες και είναι χάρη και κατάκτηση της κυβέρνησής τους. Και πολύ αθώα μας λένε ότι μας τα επιστρέφουν χωρίς να μπούμε στον κόπο και το κόστος της δικαστικής διεκδίκησης.

Γιατί έχουμε το παράδοξο σε οποιαδήποτε οφειλή μας στο δημόσιο, ΕΦΚΑ, κλπ να μπορεί το δημόσιο άμεσα και ακόπως να καταφεύγει σε αναγκαστικά μέτρα είσπραξης (κατασχέσεις λογαριασμών κλπ) διεκδικώντας και τις προσαυξήσεις ενώ σε οφειλές του κράτους προς τον πολίτη ο πολίτης θα βρει το δίκιο του μόνο μέσα από πολυδαίδαλες και πολυέξοδες δικαστικές μάχες που το κόστος υπερβαίνει κατά πολύ το όφελος όπως με τα αναδρομικά των επικουρικών συντάξεων.

Σε ένα ευνομούμενο κράτος όμως και μάλιστα με κυβέρνηση φιλολαϊκή, αποφεύγονται τέτοια λάθη, όταν επισημαίνονται από πολίτες απαντώνται τα ερωτήματά τους και διορθώνονται τα λάθη και δεν υψώνουν τείχη δικαστικών εξόδων για να μην μπορεί ο φτωχός πολίτης να βρίσκει το δίκιο του.

Και σε αυτό το κράτος φίλοι μου  όταν η κυβέρνηση κάνει ανάλογο λάθος μαζί με την έγκαιρη διόρθωσή του ζητά και ειλικρινώς συγνώμη αντί να πανηγυρίζει!

Αμέτρητα παγκάκια έχουν τοποθετηθεί εντός της Κατερίνης, σε παλιούς και νέους χώρους λαϊκών συναθροίσεων. Όχι, ότι δεν είναι ωραία εικόνα (ή πρακτικά), απλά αναφέρω ότι η τοποθέτησή τους, δικαιώνει το από δεκαετίας (και πλέον) επιτακτικό αίτημα του τότε δημοτικού συμβούλου Γιάννη Γρηγοριάδη.

Βέβαια πριν 10 χρόνια διανύαμε ακόμη εποχή «παχαίων αγελάδων» και όλα αυτά μάς φαίνονταν «μπανάλ» και μικρά έργα...

Αυτό που πρέπει να φτάσουμε στα μέσα Ιουλίου για να γίνουν παρεμβάσεις (διαγραμμίσεις και άλλα μεγαλόπνοα έργα) ακόμη και μέσα σε τουριστικούς οικισμούς, αδυνατώ να το καταλάβω.

Καλός ο προγραμματισμός «με βάση τα διεθνή στάνταρ», αλλά πείτε μου σε ποιο Ευρωπαϊκό κράτος (εκτός Βλακανίων) αυτά τα έργα θα γινόταν σε φουλ σεζόν...

Ιούλη (και όχι Νοέμβρη) «επέλεξε» να φύγει ο Μάνος Ελευθερίου. Η Κατερίνη του οφείλει πολλά, όπως πολλά περισσότερα του οφείλει και ο κόσμος των Τεχνών.

Σε ανύποπτο χρόνο έγραψα για την υποχρέωση (που θα έπρεπε να νιώθουμε ως Κατερινιώτες) να τιμήσουμε εν ζωή αυτόν τον καλλιτέχνη που το 1962 έγραψε τους στίχους του τραγουδιού «Το τρένο φεύγει στις 8».

Δεν το κάναμε, αλλά δεν είναι το μόνο τρένο που έχουμε χάσει ως Κατερινιώτες... Ταπεινή μου άποψη, ο Μάνος Ελευθερίου, θα έπρεπε να είναι για την Κατερίνη, ότι ο Διονύσιος Σολωμός για τους Έλληνες.

Το ευχαριστούμε και για τα (χιλιάδες) μαλαματένια λόγια, αλλά και για τα χιλιάδες παραπονεμένα λόγια που αφήνει παρακαταθήκη στις επόμενες γενιές

Στο ταξίδι του, ας τον συνοδεύουν «του κάτω κόσμου τα πουλιά και τα παγώνια»...

Αν η Νέα Δημοκρατία είχε στην σύνθεσή της έναν «Καρχιμάκη», 25 μονάδες μπροστά από τον ΣΥΡΙΖΑ θα βρισκόταν σήμερα... Όμως αυτό είναι που θέλουν οι νεοδημοκράτες;

Την Τετάρτη το απόγευμα στο Επιμελητήριο, θα μιλήσει για την Ελλάδα μετά το μνημόνιο, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος. Ωστόσο, οι «Φίλοι ΠΑΟΚ νομού Πιερίας», με ανακοίνωσή τους προειδοποιούν ότι δεν θα επιτρέψουν να γίνει μια τέτοια «προδοτική» εκδήλωση στην Κατερίνη.

Τώρα ποιοι είναι αυτοί οι «Φίλοι ΠΑΟΚ νομού Πιερίας» θα σας γελάσω, αλλά εν πάση περιπτώσει, αν δεν καταστεί δυνατή η πραγματοποίηση της ομιλίας του κ. Τζανακόπουλου, μπορούν οι σύντροφοι του ΣΥΡΙΖΑ να τον πάνε στο αρχαίο θέατρο Δίου, όπου ο Λάκης Λαζόπουλος (το βράδυ της ίδιας μέρας) θα ανεβάζει τους «Βατράχους»...

Έτσι για να στηρίξουμε και τα δικά μας παιδιά...

Δημοτική Κοινότητα Λόφου

Εργασίες αποκατάστασης από τις πλημμύρες της 16ης και 17ης Νοεμβρίου 2017 αντίστοιχα, στη Δημοτική Κοινότητα Λόφου είναι σε εξέλιξη από συνεργείο των τεχνικών υπηρεσιών του Δήμου Κατερίνης.

Ειδικότερα, κατασκευάζεται τοιχίο αντιστήριξης μήκους 14,00 και ύψους 4,50 μέτρων, για την αποκατάσταση οδού, εντός του πολεοδομικού ιστού της περιοχής. Αμέσως μετά την ολοκλήρωση των σκυροδεμάτων, θα ακολουθήσει επανεπίχωση με κατάλληλα υλικά, ενώ στον επίλογο των εργασιών, θα επανατοποθετηθεί στο συγκεκριμένο σημείο, η στάση του ΚΤΕΛ, η οποία είχε υποχωρήσει από τα έντονα πλημμυρικά φαινόμενα.
«Συνεχίζουμε τις προγραμματισμένες παρεμβάσεις μας, σε όλες τις Τοπικές Κοινότητες, που επλήγησαν από τις ακραίες καιρικές συνθήκες στο σύνολο του Δήμου, έως ότου αποκατασταθούν στο ακέραιο οι ζημιές» επισημαίνει σε δήλωσή του, ο αρμόδιος αντιδήμαρχος Δημήτρης Ντούρος, ο οποίος συντονίζει τις εργασίες.